Cheongchun (2000)

Twee schoolvrienden zetten hun eerste schreden op het pad van de liefde. De een neukt zich drie slagen in het rond en laat de vrouwen vervolgens als oud vuil achter. De ander wordt verliefd op een oudere lerares, die wel zijn vriendschap, maar niet zijn liefde beantwoordt, en komt zo tot niets. Aardig uitgangspunt, denk je dan.Temeer daar het liefdespel van beiden met regelmaat wordt getoond. Maar het deed me allemaal weinig.

Me afgevraagd waarom. Het blijft allemaal erg aan de oppervlakte. Die vriendschap is mooi, maar die jongens zijn nogal irritant en kinderachtig. De meisjes staan in de rij voor de ene jongen, maar de ander loopt de gehele film met een gekwelde blik. Korte scènes wisselen zich snel af, zonder dat er iets duidelijk wordt gemaakt van wat er in de jongens omgaat. De meisjes zijn ook oppervlakkig. De uitwerking van het verhaal is theatraal, soms zelfs kolderiek. Zodat het je geen moment kan schelen wat er nu eigenlijk gebeurt, laat staan dat je betrokken voelt bij de 'dramatische' gebeurtenissen.

Vond deze film erg Japans, in de zin van ontoegankelijk. En daar heb ik zelden last van met Japanse films.

Uiterst matig drama over de romantische en seksuele escapades van twee vrienden en de frustraties, die ze daaraan overhouden. De film tracht zijn gebrekkige scenario en dito dialogen te verdoezelen door het frequent inbouwen van min of meer grafische seksscènes. De box office werd daar destijds misschien beter van, de film niet.

Ja, en dan blijkt het dus een film uit Zuid-Korea te zijn, en geen Japanse. Niet zo slim dus. En ontoegankelijk is deze film ook niet, terwijl ik daar nu juist wél vaak last van heb met Japanse films. Nooit te oud om te leren dus.