Sham Moh (2009)

Een paar jaar terug had het IFFR een programma over Zuidoost Azie waar met name Maleisie een rol in speelde. Ook in de jaren daarna waren er regelmatig Maleisische films te zien met allerlei regisseurs die weer cameraman bij een ander waren of bij weer een ander het script schreven of zelfs een rol speelden. Het leverde wat Tigers en vrij veel aandacht in Rotterdam op. Ho Yuhang duikt inmiddels ook al op in festivals als Toronto en Locarno en is uit die bescheiden Maleisische wave inmiddels het verst.

Van Ho Yuhang zie ik nu de derde film en hoewel het aan mijn scores niet is af te zien (3x 3.5*) zit er enorm veel ontwikkeling in hem. Van het heel ruwe en hermetische Sanctuary, naar het al veel opener en profressionelere Rain Dogs naar deze film, het zijn behoorlijke stappen.

At The End Of Daybreak is met veel meer zelfvertrouwen dan ooit gemaakt en heeft veruit het duidelijkste plot van al zijn films. Helaas is het plot niet het sterkst aan de film, erg nieuw voelt het allemaal niet. Toch is dit weer een goede film. Met typische Ho Yuhang zachtjes uitzoomende close-ups bijvoorbeeld. En met mooie kleine intieme scenes en mooie details. Vooral tegen het einde speelt Ho Yuhang bovendien met de sfeer van de film en komt er een licht surrealisme over de film heen. Vond ik mooi. En ook de popliedjes passen erg goed wanneer ze gebruikt werden. Daarbij komt de mooie hofdrol van de jongen die Chai speelt en er overtuigend een wat naïef 23-jarig kind van maakt.

Ook ontwikkeling zit er in Ho Yuhang zelf. Van de schuchtere debutant die zijn film voor een wel heel grote zaal stond te presenteren, naar de opener man bij Rain Dogs, nu stond hij bijna als een stand up comedian zijn film te presenteren.

Genoeg om me weer te melden bij de volgende lange film van Ho Yuhang.

3.5*

Mijn hemel, wat raakte ik hier door gedeprimeerd. Het begint natuurlijk met een onvervalst potje dierenmishandeling, dat al aangeeft hoe nihilistisch de film eigenlijk is. Werd echt misselijk van de neerwaartse spiraal, vond het eigenlijk ook echt slecht. Probleem is dat ik de film niet geheel slecht vond, want er zaten me wel wat mooie shots tussen en een paar erg goede edits (en dan vooral in combinatie met muziek). Maar iets in de sfeer stond me zo tegen dat ik voor het eerst echt heb zitten nadenken om de zaal maar te verlaten.

Heb mezelf wel kunnen vermaken met deze film,hoewel ik het einde wel at vond tegenvallen.
En ja het onnodig dierenleed vond ik verder nou niet echt iets toevoegen aan het verhaal.*zucht*

At the End of Daybreak vond ik nogal wisselvallig van toon en onevenwichtig van sfeer. Neem bijvoorbeeld de sfeervolle beelden in het paskamertje met de muziek daaronder, dat sloeg ook redelijk vaak over naar onvervalste dierenmishandeling of plotsklaps een brute moord. Het ene moment waardeer je de sfeer en op een ander moment doet regisseur Yuhang Ho iets onheilspellends dat helemaal niet in de film thuis hoort. De film was in dat opzicht totaal niet consequent. Dat merk je ook als Yuhang Ho alle losse eindjes op het eind van de film aan elkaar probeert te knopen. Toen de politie erbij kwam was het voor mij eigenlijk gedaan. Het werd me op het laatst gewoon te narratief voor een nihilistische film uit Maleisië.

Ook een koop DVD release in een box van jonge Maleisische cinema (met oa Rain Dogs, Love Conquers All). Ook alle los te verkrijgen. Dat IFFR-label brengt veel uit. Je zou bijna het festival gaan overslaan

Hoe verzinnen ze het. Na China en Latina nu een Malaysia box.

Daarvan heb ik My Daughter en At the End of Daybreak al gezien dit jaar op het IFFR en de filmbeurs. Maar wat een matige films zijn dat. Bij At the End of Daybreak staat dan nog wel drie sterren vanuit mijn kant maar daar kan eigenlijk nog wel een hele ster vanaf. Kan me alleen de beginscene met de rat en het barslechte einde herinneren.

Ik verwacht niet dat Rain Dogs en Love Conquers All veel beter zijn. Typische Hubert-Bals-Fund-Films. Vermijden die shit. En het festival zelfs onwaardig...

Ben het trouwens wel eens met de kanttekeningen van de heer Bakker (even doorscrollen).

De film begint goed, vulde me vol verwachting, de prachtige rol van de moeder, het kon alle kanten op. Na de moorden die niet echt passen, wordt het verhaal wat gewoontjes. De moeder blijft mooi in haar rol, maar kan de film niet redden.

Kan ik me helemaal bij aansluiten. Ik was eerst verbaasd dat de film in Azië vier prijzen gewonnen had, maar dat blijkt in alle gevallen voor Karu Hui te zijn voor de rol van de moeder.