Urutora Mirakuru Rabu Sutôrî (2009)

Gave posters voor deze film. Check ook deze

Link werkt niet!

Bedankt!

poging2

Inderdaad, gave posters!

De film eindigt werkelijk subliem. Ontroerende vertedering a la Maboroshi meets Cha no Aji, waarin de dood eens niet als zwaar wegend wordt gebracht maar als een verderlicht spelletje. Heerlijk!

Je moet er echter wel eerst een dik uur voor doorkomen, want ik kon maar niet wennen aan Yojin. Dat schroefje dat loszit in zijn hoofd maakt hem tot een springerig, labiele jongen, maar wat mij betreft wat te theatraal en daardoor vervelend. Daardoor kon ik het verhaal maar niet accepteren en duurde het tot hun samenkomst vooraleer de film ineens totaal werkt. Daar past dan ook ineens de soundtrack goed bij, die toch best apart is te noemen (voor wie dingen als Sawako, Fourcolor, Sachiko M en Otomo Yoshihide kent: zoiets [edit: OST blijkt van die laatste twee te zijn, grappig!]). Moeilijk te becijferen dus, maar het einde zou heel hoog scoren!

En omdat de twee links naar alternatieve posters hierboven het niet meer doen heb ik er eentje die het wel doet: link

Tja, ik weet ook niet helemaal wat ik hiermee aanmoet. Een heel rare absurde film, maar uiteindelijk toch best de moeite waard. Yojin is wel een halve zool die af en toe zéér irriterend kan werken, maar zijn - en de films- onvoorspelbaarheid maken het geheel toch ook wel weer leuk om naar te kijken. Bizar (passend) einde ook!

De acteerprestaties zijn overigens dik in orde. De reacties van de kinderen van Machiko's klasje op Yojin vond ik ook wel grappig. Zombie-klier!

Waar is de poster waarop Yojin zit ingegraven tussen de groene kolen?? Die is toch veel leuker dan deze?

Zeer apart.

Heb mij de laatste tijd wel eens negatief uitgelaten over de nogal saaie muzikale benadering in Japanse films de laatste tijd, dat is dan mooi buiten deze film gerekend.

Hoewel ik half gek werd van die glitches en ultrahoge piepjes vond ik het wel geweldig goed passen en werken. Geeft de film meteen al een erg unieke sfeer mee zonder daarvoor echt zwaar experimenteel over te hoeven komen.

Yojin is inderdaad aardig vervelend op sommige momenten, zoals de meesten denk ik wel vinden is hij het best te pruimen in z'n rustige momenten. Daar zit ook wat mij betreft het grootste minpunt, de film is gewoon te lawaaierig en onrustig. Van de immer roepende kindjes tot het soms onnodig onrustige camerawerk, het geeft de film een gehaast sfeertje mee, wat niet echt past.

Tweede uur is inderdaad stukken beter. Vroeg me eerst af waarom mensen die absurd noemden, maar het tweede deel laat weinig aan de verbeelding over. Toch blijft het allemaal erg gegrond in normaal drama, wat het eigenlijk alleen maar unieker maakt.

Mooi einde, wel erg vreemd die dubbele dood en het spelletje met de hersens. 't Is erg jammer dat de film niet iets kalmer weet over te komen en Yojin soms gewoon zo vervelend is dat het niet echt fijn meer wegkijkt.

Maar zeker wel een aanrader, ook al hangt er geen echt superhoge score aan vast. Aardig homogeen stemgedrag ook trouwens, uitgezonderd die eeuwige uitzondering natuurlijk.

3.5*, uniek en apart, maar niet de makkelijkste film.