Gainsbourg (Vie Héroïque) (2010)

Het begint allemaal interessant en de vertolkingen zijn prima maar uiteindelijk heeft deze film te weinig scenario en gaat ronduit vervelen.

Casta zet overigens een indrukwekkende BB neer. Helaas kan haar verschijning en al het andere vrouwelijk schoon deze film niet naar een hoger niveau tillen.

Redelijk.

De film probeert niet het leven van Gainsbourg na te vertellen, maar wil, volgens mij, meer zelf een kunstwerk zijn en daar is de regisseur niet helemaal in geslaagd. Wel is het een poëtisch sprookje voor volwassenen, met warme mysterieuze beelden en liefde, seks en muziek. Je zou dit verhaal ook een onevenwichtige liefdesfilm kunnen noemen waarin Gainsbourg de mannelijke hoofdrol speelt en de vrouwen voortdurend wisselen (net als het verhaal zelf).

Het eerste half uur vond ik wel aardig. Daarna zwaar en eentonig. Wel mooie vrouwen, dát dan weer wel.

Erg fijne en sfeervolle poetische vertelling over de zanger Gainsbourg (voorheen kende ik hem nog niet zo goed). Je kan het inderdaad wel beschouwen als een soort van kunstwerk en Sarr is hier ook echt uitgebreid en grondig te werk gegaan. We volgen het leven van de apparte Gainsbourg op een poetische wijze van een snelle kijk in zijn jeugd en de tweede wereld oorlog tot zijn subtiele doorbraak als muzikant. En zijn relatie met Brigitte Bardot natuurlijk. Het is ook niet even gewoon een biografie. De regiseur voegt er ook nog wat animatie poppetjes toe en bouwt het uit tot een sympatiek ludiek vertellinkje die je ook nog wat info geeft over de Franse muziekwereld. En Gainsbourg heeft altijd wel wat creatiefs en ook word dat niet altijd in dank afgenomen. Zo bv die onvergetelijke stuk dat hij een reggae versie van het Franse volkslied maakt. Klonk nog niet verkeerd ook. En natuurlijk die scene waarbij Gainsbourg en zijn compaan dronken op de weg gaan liggen om zo aan een taxi te komen.

Wat mij betreft een zeer gelukte biografie. Hoe leuk kan je het maken. Ik kijk al uit naar Sarr's volgende film Le Chat du Rabbin. Ditkeer wel een volledige animatiefilm.

4,5*

Een quasi kunstzinnig verhaal over het leven van Gainsbourg, Elmosnino doet het heel aardig maar de film is zo ontzettend saai dat ook hij het niet goed kan maken. Verhaal mist delen en is veel te druk bezig met mooi te zijn dan om inhoud te hebben.

Je t'aime... moi non plus

Een film over Gainsbourg, van wie ik vooraf weinig werk kende. De openingcredits beginnen direct creatief en ook wat volgt heeft steeds een artistiek tintje.

Allereerst ben ik erg te spreken over de treffende gelijkenissen. Vooral Eric Elmosnino komt erg dichtbij Gainsbourg (wat een rol om uit te mogen voeren). Het eerste stukje met de kleine Gainsbourg is erg vermakelijk, waarin de humor nog een aardige inbreng heeft. Toch hangt er vanaf het begin een onbehaaglijk laagje over het leven van Gainsbourg, dat uiteraard inherent is aan zijn talrijke stoornissen.

Veel liedjes komen voorbij, net als een aantal scènes, die niet echt in dienst staan van het verhaal of het leven van Gainsbourg. Ook verliest de film een duidelijke structuur, waarmee Joann Sfarr goed vanuit Gainsbourgs perspectief schetst, die tenslotte de structuur van zijn leven verloor, en zich schuilde in drank en vrouwen. Beiden vluchtgedrag, maar tevens grote inspiratiebronnen (vrouw = muze). Hoewel het onbegrijpelijk is dat Sfarr de balans tussen vrouwen en drank kwijt is – de vrouwen slokten de drank op.

En dan verliest de film haast onopgemerkt aan kracht. Terwijl ik tot ruim een half uur voor het einde steeds op een 4* zat, en het bij een voortreffelijk einde zelfs nog een 4,5* had kunnen worden, is het juist een halfje minder geworden. Het voelt enorm afgeraffeld aan en het verhaal weet mijn aandacht niet meer vast te houden - als een sigaret die te kort was, en enkel as overblijft. Had één van zijn befaamde interviews (Whitney Houston) laten zien, waarin hij lalde en brutaal was. Had zijn breuk met Jane Birkin grondiger getoond. Of had zijn relaties met minderjarige meisjes, tegen het einde van zijn leven, beter uitgewerkt. Ook mistte ik het regisserend en acterend talent van Gainsbourg. Terwijl 130 minuten daar toch de ruimte voor biedt.

Genoten (ook van de ode aan mooie vrouwen) tot ruim een half uur voor het eind.

3,5*

Eerder lichtvoetige biopic met een surrealistische toets over Serge Gainsbourg, het enfant terrible van het Franse chanson en componist/uitvoerder van onder meer het wereldberoemde, erotisch geladen Je t'aime... mon non plus. Fijne kijkervaring.