Mijn eerste Jarmusch is meteen een voltreffer.
Heerlijk subtiel gebracht, het heeft allemaal iets simpels, maar het werkt gewoon. De soundtrack is fantastisch, de cinematografie is geniaal in zijn eenvoud, het tempo ligt precies goed en de humor is meestal kurkdroog. Hoe die bellboy uit z'n ogen keek was al vermakelijk, maar die vliegenmepper vormde toch wel het hoogtepunt

. Heel flauw eigenlijk maar zo droog gebracht.
Ik vond het juist een pluspunt dat het eerste segment meer lost stond van de volgende twee, hierdoor blijft de film na 2/3e deel nog steeds iets mysterieus houden. Je ziet dat het tweede segment zich in dezelfde ruimte afspeelt, maar je weet niet of de tijd ook hetzelfde is.
Zo dacht ik eerst dat de kamer van die twee vrouwen dezelfde was als die van de Japanners en dat zij daar iets hadden laten liggen ofzo, vooral ook omdat dat Japanse meisje bij vertrek nog vroeg of ze niets vergeten waren. Daarna keren eerdere momenten terug en zal in het derde deel het
schot verklaard worden. Ook zonder de vervlechting zouden de filmpjes op zichzelf goed werken, het zorgt er echter wel voor dat de film helemaal af is. Het voelt hier een stuk minder gezocht aan zoals bij veel andere (modernere) films die ook deze structuur hanteren.
Tenslotte zijn de achtergrondgeluiden echt heel goed gebruikt, zitten er fijne tracking shots tussen en toont Jarmusch aan een uitstekend oog voor detail te hebben. Als ik dan toch een minpuntje moet noemen is het de 'matches/Natchez' grap, die was gewoon té flauw. Vond het al vreemd dat die man op het station niet gewoon 'light' zei ofzo

.