Tre Fratelli (1981)

Geeft een mooi beeld van de politieke en sociale situatie in Italië in die periode. Een scherp contrast wordt geschetst tuusen het 'arme' Zuiden met de oude levensstijl, landbouw, platteland, natuur, rust en de het rijke Noorden met haar industrie, criminaliteit, jeugdbendes, politieke aanslagen etc.
Slim gedaan, zeer slim. Het lijken wel twee verschillende werelden binnen één land.

Verder typische film van een Italiaans topregisseur, zeer goede acteurs, mooie muziek en beelden en veel sfeer.

Toch hinkt de film wat teveel op twee gedachten: aan de ene kant is het een soort politiek pamflet, aan de andere kant een familiedrama, zonder dat op één van de twee echt diep wordt ingegaan. Bovendien wordt het wel erg zwaar naar het einde.

Hier verwacht ik 30 juli veel van!
klinkt als La Meglio Gioventù, en laat die film nou net in mijn top 10 staan.
Alleen ff hopen dat alles goed gaat met mijn VCR.
Gaat namelijk nog weleens fout.
Overigens meestal op Canvas en idioten van de VPRO die verkeerde uitzendtijden doorgeven aan radiobodes.

Mooie film!
Alleen helemaal mee gaan in het verhaal en de personages lukt mij niet.
Verder wel mooie, poetische beelden!

Een blik op de Italiaanse klasseverhoudingen waarbij kineast Rosi op een intelligente manier peilt naar de oorzaken van de corruptie en het terrorisme. Voor mij heel wat boeiender dan zijn vorige prent "Cristo Si È Fermato a Eboli". "Tre Fratelli" heeft op mij indruk gemaakt.

Nogal "bedacht" scenario over drie broers die alle drie voor een bepaald facet van de Italiaanse maatschappij staan. En verenigd worden door de dood van hun moeder.
De opa en de kleindochter staan voor de familieband en de liefde.
Nergens weet deze film echter spontaan of meeslepend over te komen. Netjes worden alle monologen en dialogen die er toe doen, afgehandeld, en de film gaat in het begin al in de fout door een mystiek moment dat echt heel mooi was voor een tweede keer te herhalen.
Het hart zit zeker op de goede plek, maar Rosi laat gewoon ook wat steken vallen, met als dieptepunt de droom sequentie met bordkartonnen decors op het eind.
Ook vind ik wat Kos al eerder aangaf, de film een beetje hinken op twee gedachten: Familiedrama en politieke overpijnzing.
Wat ik wel in orde vond zijn de acteurs, met aan kop de bejaarde Charles Vanel, de muziek, en de mooie pasteltinten van de omgeving en mooie locaties.