Scott Pilgrim vs. the World is een wervelwind, die door computerland dendert en grappige onzin verzamelt.
Michael Cera is geknipt (

) voor deze superhelden-nerd-rol. Hij is geestig nonchalant, mimiektechnisch uitmuntend, hoeft niet te vechten om sympathie te vergaren en toch ook cool als het moet.
Drie ogen zouden niet misstaan bij het kijken van deze detailmagneet. Goede vondsten worden op je afgevuurd, oneliners popelen in een lange rij, de editing is gelikt door honderd tongen en de muziek is bewapend met genoeg munitie (drie oren zijn ook een pré).
Genoeg fijne verwijzingen, waarvan die van
Seinfeld nog het meest in het oog/oor springt. De betreffende sitcom staat ook prima in de lijn van het dumpen van latere exen door kolderieke redenen.
Tja, het ruime eerste uur (zo'n 75 minuten) zijn net zo vermakelijk als een koffer vol met wulpse vrouwen (feestje, ontmoeting tussen Scott en Ramona - waarbij ze saampjes in een werkelijk drukke huiskamer lijken te staan, de scènes in Ramona's woning, de flitsende gevechten, de humor - die in bepaalde fases lekker melig is, etc.), maar helaas verliest de film, vanaf de scène met die tweeling en hun lelijke draken, mijn interesse. Het wordt allemaal een beetje van hetzelfde - 5 exen hadden beter in het plaatje gepast, dat dus makkelijk zo'n 20 -30 minuten korter had mogen duren. Wright verslikt zich op den duur ook een beetje in de nerderige glitter en glamour.
Gelukkig zijn er nog genoeg genietbare zaken te zien/horen in het laatste uur. Oneliners als "Getting a life!" terwijl Scott zojuist een UP heeft geplukt, zijn verrukkelijk. Ook het geluid van vallende muntjes klinkt heerlijk, met Super Mario Bros in het achterhoofd.
Scott Pilgrim vs. the World is een film, die je zo weer kunt opzetten, zodra de aftiteling is afgelopen. We mogen nog veel verwachten van Edgar Wright.
10, 9, 8, 7, 6, 5, 4*
Continue?
-
Yep!