Much Ado about Nothing (1993)

ik ren gelijk naar de videotheek!

Dzjeezus je snapt em niet: 'Much ado about nothing'

ja begreep 'm wel, klinkt alleen niet erg aantrekkelijk

Ah, eindelijk toegevoegd...

Dit was toch wel aardig vermaak, al zeg ik het zelf. Inderdaad: het gaat nergens over. Althans, "as it seems...".
Want zo was nu eenmaal het leven in de late Middeleeuwen: als de heren niet aan het vechten waren in een of andere nutteloze oorlog, was er nauwelijks iets anders te doen dan... eten, drinken, feesten en het uitbundig vieren van de liefde...

Trouwens, de cast was toch groots voor deze film die te weinig aandacht kreeg: Denzel Washington bijvoorbeeld; Keanu Reeves in iets mindere rol; Robert Sean Leonard (Dead Poets Society o.a.) in prachtige glorie; en de twee sterren van de film, mijns insziens: Kenneth Branagh en Emma Thompson, die elkaar wat betreft zowel liefde als spitsvondigheid nauwelijks iets durven toe te geven (letterlijk). Geweldig gewoon!

Dit is gewoon aardig vermaak dus....
Net als Hamlet en wat andere films van Branagh zit dit goed in elkaar.
Maar wat wellicht het beste is: de dialogen liggen akelig dicht bij het origineel van Shakespeare.

Ja, toch..

hm, nee... zeker niet.
Branagh en Thompson, en hun samenspel....
Dat was het beste.


Trouwens: weet iemand toevallig hoe dat muziekstuk heet, wat gespeeld wordt als Claudio en Don Pedro 's nachts gaan rouwen om de zogenaamd dode Hero? Als zij op weg gaan naar de rouwplek wordt er een werkelijk PRACHTIG stuk muziek gespeeld, erg Middeleeuws/ Gregoriaans....

Wellicht een moeilijke vraag, maar als iemand het toevallig weet....

Beter laat dan nooit :

De muziek voor Much ado about nothing lijkt oud, maar is speciaal voor de film gecomponeerd door Patrick Doyle. Er is een soundtrack. Het nummer dat je zoekt heet Pardon Goddess of the Night.

Prachtige muziek voor een machtig mooie (zwijmel)film.

We zagen hem tijdens de lessen Nederlands vandaag, ik had zeer lage verwachtingen over de film. Toen ik merkte dat Danzel Washington en Keanu Reeves meespeelden, vreesde ik voor het ergste. Maar, tot m'n grote verbazing, was dit een erg sterke film.

De oud-Engelse Shakespeariaanse dialogen komen zeer goed over, en ook de acteurs zetten een aardige prestatie neer (met uitzondering van Keanu Reeves, die in deze film nog nooit gehoord lijkt te hebben van acteren.).
Ook de meerdere over-the-top happy momenten stoorden me niet, de soundtrack van de film was wellicht te mooi om die cheesy stukken te laten floppen.

Much A Do About Nothing: Een hele dikke drie!

Helemaal mee eens, vooral Kenneth Branagh in een glansrol. En dan het samenspel tussen die twee, heerlijk gewoon, een genot om naar te kijken!

Ik vond alleen Robert Sean Leonard (Claudio) en Kate Beckinsale (Hero) maar matigjes acteren. Ook grappig: één van de oudere dames (Ursula) vond ik sprekend lijken op Emma Thompson, en IMDb geeft het antwoord, Phyllida Law is inderdaad haar moeder.

3*

Ze waren dan ook getrouwd op het moment dat de film uitkwam. Later zijn ze helaas gescheiden....

De laatste tijd zoek ik echt de romantische films op, en dit was weeral eentje in het rijtje. Ik had al veel geode commentaren gehoord over deze film, en een bewerking van een Shakespear verhaal gaat er bij mij meestal wel in. De film was niet slecht, maar ik vind sommige verhaallijnen nniet goed genoeg uitgewerkt, naar wat ik me herinner was dit wel het geval in het boek.
Mooie acteerprestaties, schitterende dialogen, bij momenten misschien een beetje saai. Goed voor een keertje te bekijken, maar daar blijft het bij.

Ik was er bij Luhrman's Romeo+Juliet ook al niet kapot van, en ook in deze film stond het me tegen: het bloemrijke taalgebruik , blijkbaar bij voorkeur hartstochtelijk voorgedragen door een door een bloementuin fladderend persoon.
Much Ado About Nothing zit vol met deze personages, die er afwisselend tegen elkaar of maar wat loos in de ruimte lustig op los declameren en zo nu en dan spontaan uitbarsten in zang en dans.
De komisch bedoelde boventoon vond ik in combinatie hiermee al helemaal niet lekker werken, ik vond het een erg kluchtige vertoning.
De alom geprezen wisselwerking tussen Thompson en Branagh deed me ook niets, te meer omdat ik die Branagh eigenlijk maar een vervelend mannetje vond. Pluspunten zijn de fraaie locatie en soms mooie muziek, maar dat is natuurlijk niet genoeg om echt met plezier naar een film te kijken. Het zal best een in een originele vorm gegoten romantische komedie zijn,maar ik verwachte meer een soort Austen-verfilming en dan kom je zwaar bedrogen uit.

Vreselijk, die gezwollen taal. En ik had me nog wel zo verheugd op Emma Thompson! Dit houd ik echt niet vol, zeker niet toen Keanu Reeves ook nog kwam opdraven. Toen ben ik maar hard weggelopen, I am sorry my Lord.

Gaf hier niet erg veel om. Materiaal is vederlicht, wat je op het eerste gezicht niet zou denken daar er toch een 'bad guy' geïntroduceerd werd in Don John, het personage van Reeves. De scène met het gemaskerd bal vond ik meteen het hoogtepunt van de film, hier werd de spanning reeds opgebouwd voor het meesterplan van Don John maar je kreeg in het verdere verloop van de film nooit het idee dat men het potentieel ten volle benutte. Thompson was zoals altijd onweerstaanbaar maar Branagh speelde wat overdadig, niet echt nodig leek me als je in de andere rollen allemaal Hollywood-sterren gecast hebt.

Net als "Henry V" is ook dit weer een uitstekende Shakespeare verfilming door Kenneth Branagh. Je zou haast zeggen dat het Shakespeare zelf was die deze films geregisseerd heeft. Deze film had net zoals in "Henry V" een supercast. Emma Thompson speelde zelfs een van haar beste rollen uit haar filmcarrière en Kate Beckinsale mocht er ook best wezen maar dan vanwege haar schoonheid. Behalve de supercast, de mooie beelden die het Italië eind 16e eeuw moeten voorstellen, mag ook de speciaal voor deze film gecomponeerde soundtrack door de componist Patrick Doyle niet onvermeld blijven. Die paste uitstekend in dit heerlijke blijspel.
Ik heb deze film trouwens gevolgd met Engelse ondertiteling. Het verhaal was hierdoor wel niet altijd goed te volgen maar kwam daarmee wel meer tot zijn recht. De dialogen volgens het taalgebruik van Shakespeare lenen zich nu eenmaal niet voor een Nederlandse vertaling.
Nog iets over de niet al te positieve berichten op dit topic. Om dit soort films te kunnen waarderen zul je toch wel enigszins open moeten staan voor het oeuvre van Shakespeare. Ik vind zelfs dat aan de Shakespeariaanse dialogen ook in een film niet getornd mag worden, want anders is het geen Shakespeare verfilming meer. Dus, het bloemrijke taalgebruik of die 'gezwollen' taal zul je daarom maar voor lief moeten nemen.

4,5*

Goede Shakespeare-verfilming met een enthousiaste cast (m.u.v. houten klaas Reeves). Speciaal gekeken omdat het de eerste bioscoopfilm was van de jonge schoonheid Kate Beckinsale. Emma Thompson is erg goed in deze film, die geleidelijk aan steeds leuker wordt. 3* voor het eerste deel, 4* voor het tweede.

Leuke Shakespeare-verfilming waar Kenneth Branagh de lichte sfeer van het stuk goed weet te pakken. Hij blijft erg trouw aan het stuk, maar met de nodige aanpassingen om het als film beter te laten verlopen. Drama staat deze film minder goed, de film wordt dan vrij belachelijk. Belangrijkst bij een Shakespeare-verfilming zijn de vertolkingen, en daar valt behoorlijk wat over te zeggen. Branagh neemt de leukste rol voor eigen rekening en vormt een geweldig duo met tegenspeelster Emma Thompson. De andere acteurs zijn echt volledig misplaatst. Keanu Reeves, Denzel Washington? Wat doen ze in vredesnaam in deze film? Kate Beckinsale is een mooi koppie maar laat het ook afweten wanneer ze drama moet tonen. En die vent Leonato is gewoon eng. Branagh maakt er een zeer theatrale voorstelling van, en deinst er niet voor terug om flink over-the-top te gaan (overmatig gebruik van muziek is één voorbeeld). Maar het werkt allemaal prima, ik heb er met plezier naar gekeken.

UIterlijk een van de mooiste Shakespeare verfilmingen: enthousiast, opgewekt vrolijk, met een kostelijke bezetting, die ook nog eens heerlijk speelt: vlot en kundig, zowel in de monologen als de dialogen; er wordt lief gehad, gezocht en gevonden. De cameramensen verstaan hun vak; de landschapsbeelden van Toscane zijn in een woord schitterend. Maar zowel het verhaal als het gezwollen taalgebruik zijn niet meer van deze tijd. En ondanks al het moois begon ik me halverwege stierlijk te vervelen.

Jeeej! Herzien!.

Ach wat heerlijk gewoon al die mysterieuze dialogen, geweldig!
En Keanu doet het nooit verkeerd in films, leuk om hem is een keer als slechterik te zien, haha! (alhoewel: slechterik.. mmm)
Claudio karakter was wel beetje té, irriteerde me!