Dear John (2010)

De dialoog staat vol met de cliches en die channing kan alleen maar mopelen. Maar toch is het wel romantisch, een meidenfilm maar er zijn veeel betere in dit genre.

Ik vond een mooi drama/romantische film....
Prachtig verhaal...
Acteur Channing Tatum speelt zeer goed...
Uitstekend camerawerk..
Ik zou nog een keertje kijken...
Zeker aanrader...

Tenenkrommend.

Waarom deze romcom het eerste uur van de kijker nog het voordeel van de twijfel verdient, is begrijpelijk. Het verhaal kent genoeg variatie en hoop is gevestigd. Het laatste half uur wordt dan toch de verplichte dosis zoetigheid toegediend. Op tenenkrommende wijze uiteraard. Met als enige doel, zo plat mogelijk de kijker emoties te ontlokken.

Doorsnee.

Schitterende film. Heb er geen andere woorden voor.

Sentimentele draak van een film waarbij zowat elk personage emoties los kan maken bij de kijker, vandaar ook dat ze in deze kleffe hap zitten.
De krullenbol (Ms Seyfried) speelt aardig en tja die weet zo nu en dan een snaar te raken. Voor het overige wordt het ene cliché na het andere opgestapeld. Verschillende milieus, de soldaat type ruwe bolster blanke pit wel een tikje jaloers, de autist met het hartje van goud et cetera et cetera. En dan de teksten pffff vermoeiend.
Anderhalf sterretje met name voor de krullenbol.

Waarom kijk je dan dit soort films als je ze toch niet op hun waarde kan schatten!

Beetje een triestig midden,maar een toch wel Happy End.Zeer goed met Channing Tatum die normaal acteert in films zoals:Fighting,G.I. Joe...Maar niet beter dan The Notebook.

Gekeken vanwege Amanda Seyfried wat ik een mooie vrouw vindt. Al met al vond ik het best een aardig romantisch drama met goede rollen van Channing Tatum en natuurlijk ook Amanda Seyfried (alleen al vanwege haar schoonheid). De bijrol van Henry Thomas als ietwat autistische vader was ook gewoon goed.

Ik had er niet al te hoge verwachtingen van maar het viel me mee (althans, totdat ik het einde kende...). Mooie film, goed geacteerd, mooi verhaal. Je wordt ook echt meegesleept en af en toe pink je wel een traantje weg. Ik zou het niet clichématig willen noemen. Was het dat maar, want ik haalde totaal geen voldoening uit het einde. Zoals Watcherd al zegt, het verhaal neemt een rare wending en er worden nogal vreemde dingen gedaan. Daarmee doel ik op het feit dat Savannah met Tim trouwt, alleen maar omdat hij ziek is. Daarvoor hoef je toch niet te trouwen? Je kunt toch ook voor hem zorgen zonder de liefde van je leven op te geven? Maar goed, dat is mijn mening. Misschien dat andere mensen dat anders zien.

Slappe hap van zouteloze dialogen, voorspelbare dooddoeners, aangezette vertedering en meer van zulks spul - als een flauwe hamburger bij een fastfoodketen.

Het begin is echt zó geforceerd, alsof de makers dachten: 'de kijker weet toch wat er gaat gebeuren, dus laten we het maar zo gesmeerd mogelijk neerzetten.' Met uitspraken als: 'Ik wil je vader ontmoeten. Vanavond nog!' En: 'Hij praat anders nooit met mensen, maar met jou wel.' (over het contact van het autistische jongetje en John).

Channing Tatum is duidelijk niet gecast vanwege z'n acteergave, al doet hij het later in de film wat beter. Amanda Seyfried vind ik ook totaal niet bij hem passen, alsof ze zijn kleine zusje is. Dodelijk voor films als deze. De chemistry tussen de twee is dus gewoon in de scheikundelokalen blijven hangen.

Gelukkig wordt de film een tikkeltje beter als de legermomenten komen, maar de scènes blijven een zure optocht van schaamtevolle standaard.

Als ik toch een pluspunt moet noemen is het de redelijk ingetogen rol die Richard Jenkins neerzet. Daar is weinig klefs mee gedaan, gelukkig. Best een mooi moment als John de brief aan zijn vader voorleest in het ziekenhuis, ook al is het - alweer - enorm aangezet.

Zwaar onvoldoende. Ik begrijp niet dat je nog met zoiets aan kunt komen, eerlijk gezegd. 2*

"The Notebook" is vele malen beter!

Het eerste deel van "Dear John" is niet onaardig, maar naar het einde toe zakt de film weg. De chemie tussen Seyfried en Tatum is ver te zoeken. Richard Jenkins is wel goed en daarom is het jammer dat de verhaallijn over autisme zo matig uitgewerkt is.

Aardig Romantisch / Drama filmpje, al is dit eigenlijk het soort dat je met je vriendin op de bank moet gaan kijken, waarbij ze al snikkend in je armen kan vallen. Maar aangezien ik die vriendin nog niet heb was het niet erg geweest deze gewoon nog even in de kast te laten liggen!

In iedergeval degelijk gespeeld en redelijk verhaal ondanks het extreem hoge zoetsappige gehalte van de film

Redelijk liefdesdrama over een stel dat verliefd wordt, en waarbij de mannelijke helft al snel wordt uitgezonden naar het buitenland. Absoluut een tranentrekker en hier en daar ook behoorlijk voorspelbaar. En zoals gebruikelijk bij een verhaal van Nicolas Sparks, gaat er ook hier weer iemand dood, maar deze keer is het niet één van de geliefden. Het tempo is traag, maar aangenaam.

Mooie drama.

Verhaal en romantische scenes zijn goed, maar sterkste vond ik de scenes met John's vader.

Die Tatum begint ook een veelzijdige acteur te worden. Ik heb hem in actie, komedie, romantiek en drama zien spelen.

Mooie en ontroerende film. 100% geboeid. Ook Channing Tatum vond ik erg goed evenals Seyfried. Niet te evenaren met de Notebook, welke van dezelfde schrijver is (en maker?), maar zeker een goede tweede!

4*

Wat een draak van een film zeg! Ik vrees dat ik een herziening voor The Notebook maar links moet laten liggen.

Ik las ergens dat deze film geen romance is tussen twee mensen maar tussen twee Amerikaanse liefdesfilm figuren. In ieder geval is het onvoldoende om twee jonge mensen suikerzoet hand in hand aan het strand te zien zitten. Dan is de moeizame relatie tussen de jonge soldaat en zijn autistische vader veel interessanter dan de zwakke lovestory met het kitsche happy end en de plompe Amerikaanse oorlogspropaganda. Tussen haakjes: wat een mooi lijf heeft Channing Tatum!

Te langdradig, en weinig inhoud.. sorry voor de lief hebbers, maar er zijn betere in de genre..
2**

Zo melig allemaal. Een " i'm sorry movie." Couths Mahler, de meesteres van de stationsromans kan hier nog wat van leren. Waarmee ik niet wil zeggen dat dit romantisch drama bij het grof vuil moet worden gezet. Bij tijd en wijle lust ik er wel pap van. Channing Tatum komt spijtig genoeg niet realistisch over noch in een romantische noch in... nergens in.
Geen "Mandolins in the Moonlight." De volgende.

Het verhaal begon zeer goed en veelbelovend maar viel ergens halfweg wat in elkaar.
Dit ligt zeker niet aan de acteurs want deze waren super. Ook de locaties en het camerawerk waren van zeer goede kwaliteit.
Ik had het verhaal liever anders zien lopen. Jammer