locatie: Films » Kinatay (2009) » Info

Kinatay (2009)

Alternatieve titel: The Execution of P

12 stemmen | gemiddelde 3,29

mijn stem:

links:

IMDb (6,8 / 631) | Vergelijk prijzen van deze film

Filippijnen / Frankrijk
Drama / Misdaad

105 minuten

geregisseerd door Brillante Mendoza
met Coco Martin, Jhong Hilario en Mercedes Cabral

Peping, volgt een politie opleiding en wordt door zijn schoolmaat Abyong gerecruteerd om part-time te werken als een boodschappenjongen voor een lokaal syndicaat dat beschermingspremies verzamelt van verschillende bedrijven in Manila. Het geld dat Peping hier makkelijk mee verdient, besteedt hij voornamelijk aan zijn vriendin Cecille, die ook een student is. Peping besluit met haar te trouwen, maar om dat te kunnen doen heeft hij meer geld nodig. Abyong neemt contact op met Peping om met een 'speciaal project' mee te doen, waarmee hij meer geld dan normaal kan verdienen...

gebruiker

bericht

starbright boy
(moderator)
avatar van starbright boy

[permalink] geplaatst op 8 februari 2010, 1:42 uur

Gaat dit op de een of andere manier Nederland nog halen? Wil ik graag zien.

Koekebakker

avatar van Koekebakker

[permalink] geplaatst op 8 februari 2010, 10:15 uur

Ja, het Filmmuseum gaat 'm uitbrengen.

starbright boy
(moderator)
avatar van starbright boy

[permalink] geplaatst op 8 februari 2010, 22:34 uur

Gelukkig maar.

Koekebakker

avatar van Koekebakker

[permalink] geplaatst op 8 februari 2010, 23:49 uur

EYE Filminstituut, bedoel ik trouwens

Montorsi

[permalink] geplaatst op 16 oktober 2010, 1:38 uur

Student criminologie als hoofdrolspeler in een film, nog niet eerder gezien denk ik. Interessant hoe daar tegenaan gekeken wordt voor mij als criminologiestudent

McSavah

3,0

[permalink] geplaatst op 16 oktober 2010, 2:49 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Montorsi schreef:
Student criminologie als hoofdrolspeler in een film, nog niet eerder gezien denk ik. Interessant hoe daar tegenaan gekeken wordt voor mij als criminologiestudent

Volgens mij is het helemaal niet criminologie, maar meer een soort van politieopleiding of forensisch onderzoek. Is ook niet echt belangrijk verder in de film.

Hier had meer ingezeten. Zat een fijne geluidsband onder de film gemonteerd, wat behoorlijk sfeerverhogend werkte. Dit in combinatie met het ruwe camerawerk zorgde voor momenten die aan Grandrieux deden denken, alleen veel minder experimenteel. Eerste pakweg 25 minuten waren nogal saai, waar Peping geïntroduceerd wordt. Daarna valt de nacht en krijgen we een lekkere, maar korte, clubscène (waar ik nogal gevoelig voor ben) en begint het 'project'. Veel tijd wordt doorgebracht in het busje, wat af en toe mooie beelden oplevert, maar had liever iets langere shots gezien en toch ook wat minder rommelig. Eenmaal aangekomen op bestemming wordt het echt interessant en zien we hoe de mannen koel en onverschillig de prostituee verkrachten en in stukken snijden. Peping heeft het al de hele tijd zichtbaar moeilijk en probeerde bij het halen van wat versnaperingen weg te komen, tevergeefs. Hij wilde haar ook eigenlijk helpen, maar ondernam uiteindelijk niks. Als de klus geklaard is en de zon is opgekomen, wordt er gegeten. Hierbij moest ik sterk denken aan het einde van Distance van Koreeda, al vond ik die scène daar een stuk magischer.

3* met kans op een halve ster erbij.

wolfmanrene

avatar van wolfmanrene

4,5

[permalink] geplaatst op 9 november 2010, 14:26 uur

De film kreeg op het filmfestival van Cannes in 2009 de prijs voor de beste regie. Quentin Tarantino - zelf aanwezig op dit festival om Inglorious Bastards te promoten - stuurde zijn concurrent voor de Gouden Palm een handgeschreven brief om zijn waardering te laten blijken.

Lees op Foto's van EYE - Prikbordfoto's | Facebook wat Tarantino van Kinatay vond.

wolfmanrene

avatar van wolfmanrene

4,5

[permalink] geplaatst op 10 november 2010, 11:44 uur

McSavah schreef:

Montorsi schreef:
(quote)

Volgens mij is het helemaal niet criminologie, maar meer een soort van politieopleiding of forensisch onderzoek. Is ook niet echt belangrijk verder in de film.

De verwarring is mogelijk hierdoor ontstaan. In een interview over Kinatay vertelde Mendoza:
'While researching my film SLINGSHOT, I was interviewing smalltime crooks and I stumbled upon the confession of a real-life criminology student who went through a similar situation to the character of Peping in KINATAY.'

Spiekercoen

avatar van Spiekercoen

4,0

[permalink] geplaatst op 26 november 2010, 18:01 uur

Zeer indrukwekkende film. Het knappe is dat je in de huid van hoofdpersoon Peping kruipt en met hem de grootst denkbare nachtmerrie meemaakt.

Dikke 4* (kans op verhoging)

Querelle

3,5

[permalink] geplaatst op 9 december 2010, 2:08 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Inderdaad, onder de huid kruipen!! Mendoza doet dat door vanaf een bepaald moment constant de hoofdpersoon te volgen en lange stukken de "werkelijke" tijd te filmen. Deze acteur, Coco Martin is ook echt een goede acteur, en speelt in meerdere films van Mendoza. Dat gespannen gezicht zie je heel langzaam veranderen van angst naar totale ontreddering.
Ook de geluidseffecten spelen een grote rol in de sfeer, maar vond ik soms iets te aanwezig. Had wel iets subtieler gekund. Het is ook een truucje wat hij vaker gebruikt en wat ik nu wel gezien heb. (gehoord heb, dus).

Dat de film een zekere faam heeft gekregen komt waarschijnlijk door de licht shockerende beelden, maar gelukkig gaat de film verder en laat iemand zien die gevangen zit in een bepaald systeem en de mentaliteit die daarom heen hangt. Een mooi gevonden metafoor als Martin aan het eind toch weer de taxi in stapt, nadat deze een klapband heeft gekregen, en vervolgens een shot van zijn vrouw en kind, als in: Er moet toch brood op de plank komen spreekt boekdelen.

Goede film weer van BrilJante Mendoza. Ik had stiekem wel iets beters verwacht, maar teleurstellen deed het allerminst.

Leo1954

3,0

[permalink] geplaatst op 1 februari 2011, 23:07 uur

Akelig realistische misdaad film. Hoewel ik de kwaliteiten wel zie, de prachtige dynamische opnames met name in het drukke manilla, was het geen film die ik met plezier heb bekeken. De nare sfeer en schokkende handelingen waren voor mij geen genoegen. Geen film van 13 in een dozijn en de film zal zeker nog wel blijven hangen.

Ik Doe Moeilijk

[permalink] geplaatst op 26 februari 2012, 23:22 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen

Hier een review van een pot die de ketel verwijt dat hij een idee fixe heeft.

Hier een wat interessantere review.

Het thema van de film is cinematografisch en narratief gerepresenteerd door symbolisch beladen juxtaposities. De film begint in een hoopvol licht, maar via een schemerzone glijdt de protagonist steeds dieper de letterlijke en figuurlijke nacht in (waarna een nieuwe dag als dag en nacht verschilt van de dag ervoor).

Symbolisch is dat een groot gedeelte van de film zich afspeelt tijdens een autoreis, van de stad naar het platteland. Het lijkt een vleesgeworden metafoor voor de transitiezone waarin Peping zich bevindt. Deze aanpak zie je bijvoorbeeld ook in Ceylan meest recente film Once upon a time in Anatolia.

De film maakt invoelbaar hoe hoop soms gemakkelijk verglijdt in opportunistisch immoreel handelen. Daarom vind ik de vergelijking met Kafka in de hierboven gelinkte review ook zo treffend gevonden. De personages van Kafka ondergaan hun lot altijd gelaten, het is nooit duidelijk of het inderdaad een onafwendbaar lot betreft, of dat de personages een moreel kompas missen op basis waarvan ze ethisch kunnen (en willen) handelen.

In Kinatay wordt de kijker uitdrukkelijk in de voyeurspositie van de protagonist geduwd, doordat de camera vooral focust op Peping. Er zijn veel close-ups van zijn gezicht dat de gruweldaden waarmee hij geconfronteerd wordt aanschouwt. Ook auditief gebeurt dat door middel van electronische soundscapes die vooral de innerlijke gemoedstoestand evoceren.

De centrale vraag is echter of deze voyeurspositie mogelijk is, voor zowel de protagonist als de kijker: niet handelen/kiezen is immers ook een keuze. Haneke's Funny Games (US) speelt met dezelfde vraag. De hoofpersoon komt een aantal keer in de positie om uit het systeem te stappen, maar kiest heel pragmatisch voor een goede toekomst met het oog op zijn gezin. Net als de zelfmoordenaar die in de film voorkomt, springt hij liever niet een gewisse dood tegemoet.

Aan het eind van de film wordt er gezamenlijk gegeten. De functie hiervan lijkt me vergelijkbaar met het ritueel van koffie en cake na een begrafenis. Het is het herbevestigen van het leven van degene die de begrafenis hebben bijgewoond.