Les Herbes Folles (2009)

Een echt meesterwerk van een echte meester. Elk beeld is innovatief of toch minstens origineel. Hij benut het medium volledig en de betekenissen zitten tot in de details.


hoera

Van iemand die met ‘Hiroshima, Mon Amour’ internationaal bekendheid verwierf en sedertdien nog een vijftiental films geënsceneerd heeft, verwacht je niet anders dan zuivere métier. Laat dat dan ook meteen de grote kracht zijn van Resnais’ laatste film. ‘Les Herbes Folles’ getuigt namelijk van een zodanige beheersing van het medium “film”, dat de cineast het misschien wijselijk voor bekeken wil houden nu hij de camera nog meester is.

Die loze gissingen naar het waarom van zijn stoppen zijn echter irrelevant. Wat telt is de film zelf, die met een onverwoestbare glimlach gemaakt lijkt te zijn. Doorheen de ganse rit – zelfs als een vertederende André Dussollier een venijnig gezicht op zet – schemert de humor door van een man op leeftijd. Zo zijn er de voice-overs van de personages, die zelf wel eens de draad verliezen terwijl ze aan het vertellen zijn…zoals echte oude mannetjes. Of wat dacht u van drie verschillende eindes voor de film, waarvan het laatste juist het meest onwaarschijnlijke is? Of…

Als Resnais kortom iets nog niet verleerd is, dan is het glimlachen. ‘Les Herbes Folles’ loopt in alle opzichten over van fascinatie voor zijn vakgebied, van het gebruik van overdadig heroïsche muziek tot enkele grappige montage-technieken. Resnais bespot de cinema van vandaag evenwel niet, integendeel, hij geeft aan dat hij verliefd is op haar eindeloze mogelijkheiden…en dat hij ook kan wat de jongere generatie tegenwoordig voor elkaar brengt.

‘Les Herbes Folles’ zit boordevol goede bedoelingen, maar ergens loopt het toch fout. De enige aanwijsbare oorzaak is de nonchalance waarmee Resnais met zijn film omspringt, vooral in het laatste halfuur. Langzaam maar zeker valt de coherentie aan diggelen en de contouren van het verhaal, de emoties en de personages lijken niet meer van belang. Ook esthetisch had de film er beter kunnen uitzien, mits Resnais voor een duidelijke stijl had gekozen.

De kracht en tegelijk de zwakte van dit afscheid gaan kortom schuil in haar eclecticisme, om er zomaar even een duur woord tegenaan te gooien. Resnais wil op zijn oude dag nog vanalles proeven en uitproberen en die overvolle cocktail oogt aantrekkelijk, maar heeft een droge nasmaak.
Desalniettemin een geestige film, maar “trop” is en blijft “teveel”.
3,25*

Bizarre film, die ik niet helemaal snapte. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar erg grappig vond ik m ook niet. Ook de beheersing over het beeld, waar hier zo hoog van wordt opgegeven, ging aan mij voorbij. Helemaal onaangenaam vond ik de film niet, het feit dat de prachtige vrouw Emmanuelle Devos een kleine rol had maakt voor mij veel goed. Ook het rode haar van Sabine Azéma welke prachtig oplichtte toen ze getroffen werd door André Dussollier was opvallend. En saai kon ik het verhaal ook niet noemen, maar wel art pour art imo. Ik snapte er in ieder geval geen jota van

een zeverende voice over .
een klein voorvalletje uitsmeren over langer dan 15min.
met een paar truukjes moeten wij dan blij zijn ?
ik niet dus .

na 15min. uitgezet .

Inderdaad. Ik dus ook niet.

Het begon nochtans wel aardig. Mooi stijlvol gefilmd.
Maar als eenmaal het 'verhaaltje' in gang wordt gezet zit je je toch echt af te vragen wat nu eigenlijk het doel is van dat gezever.
Werkelijk totaal geen benul van de beweegredenen van de hoofdpersonen en met name die kerel begon me dan ook mateloos te irriteren.