Un Condamné à Mort S'est Échappé ou Le Vent Souffle Où Il Veut (1956)

Net gezien. Leuke, boeiende, spannende film.
Wat de muziek betreft geef ik maxcomthrilla gelijk. Beetje irritant. Had ook helemaal zonder gekund. Maar gelukkig is er maar weinig van in de film.
Wel mooi in beeld gebracht en heel natuurlijk en on-Amerikaans geacteerd. Het is mij een beetje ontgaan waaromde jongen bij hem in de cel geplaatst werd en hoe Fontaine de soldaat gedood heeft (met blote handen?) maar ik geef hem een 4,5. Geen 5,0 omdat hij mij net iets te abrupt afgelopen was.

Een film die de clou al weggeeft in zijn titel en het dan nog voor mekaar krijgt om de laatste 30 minuten ongeschikt te zijn voor hartpatiëntjes,is ongetwijfeld een meesterwerk.Over het hôtel terminus waar Fontaine wordt verhoord(hoofdkantoor van Klaus Barbie) is ook nog een aardige docu-film gemaakt.
p.s:ik vond de hoofdrolspeler meer op Toby Maguire lijken.

'Laat varen alle hoop, gij die hier binnen treedt', zo luidt de inscriptie bij de ingang van Dante's Hel. En net zoals voor de verdoemden in De Goddelijke Komedie, lijkt ook voor de terdoodveroordeelden in de Gestapo-gevangenis alle hoop vervlogen. Geen ontsnapping mogelijk. Of toch?

De wind [geest] waait waar hij heen wil, en een terdoodveroordeelde ontkomt; zo wordt ons al met de titel van deze film het (op ware gebeurtenissen gebaseerde) verhaal gegeven. Hoewel Bresson de kijker minutieus en uitputtend in zijn details het 'hoe' van de ontsnapping toont, lijkt me dat toch niet de kern van de film. En waar bijvoorbeeld in een film als Cool Hand Luke (waarin Paul Newman ook uitgroeit tot een plaatsvervangende held) de confrontatie met 'the powers that be' tamelijk centraal staat, is dat hier duidelijk niet het geval: de gevangenbewaarders komen niet of nauwelijks in beeld, we horen ze alleen af en toe commando's snauwen, voornamelijk om het contact tussen de gevangenen de kop in te drukken.

Dat contact is wél belangrijk: zo lang de bewaarders er in slagen de gevangenen in hun wanhoop te isoleren, wordt hen hun menselijkheid ontnomen, waarzonder hoop op ontsnapping aan het onvermijdelijke doodvonnis niet mogelijk is. 'Hoop' is hier niet het lijdzame afwachten op een deus ex machina die redding zal brengen, maar die mentale beweging tegen de klippen op, die geestelijk niet opgeeft, en aanzet tot daden. 'Hopen' ís in die zin een daad, een keuze.

Met de nieuwe gevangene blijkt de Gestapo die 'hoop die doet leven' als een Paard van Troje de gevangenis te hebben binnengehaald. En hoewel deze gevangene met zijn koppig krabben aan de gevangenisdeur wel bijzonder lijkt, is de uiteindelijke ontsnapping toch een onderneming, die zonder de morele en praktische steun van zijn medegevangenen gedoemd tot mislukken zou zijn geweest.

Met de Johannes-tekst als ondertitel van deze film is de religieuze (christelijke) associatie natuurlijk niet te ontkennen, maar voor wie daar toch niet aan wil moet het volgende genoeg zijn: hij ontsnapt voor hen allemaal, en houdt daarmee de hoop levend op een toekomst voor een menselijke samenleving. Een toekomst die in Europa toendertijd aan een zijden draadje hing.