Ba Wang Bie Ji (1993)

heb net het boek gelezen zonder eigenlijk te weten dat het ook verfilmd was. Het boek is zeer goed, dus huur ik vast één van de dagen de film.

De film duurde gelukkig heel lang want het duurde wel een uurtje voor mijn oren gewend raakten aan het geluid van de Pekingse opera. Maar toen dat dan ook gebeurde, was ik helemaal gehypnotiseerd door deze geweldige film. Een van de mooiste films die ik ooit gezien heb. Ik geef het 5 sterretjes. Niet om de belachelijk lage waarderingen van de anderen te compenseren maar omdat deze film al tien jaar (sinds ik 'm in de bioscoop zag dus) op mijn lijstje staat van indrukwekkendste films (het zou natuurlijk kunnen dat ik 'm anders waardeer als ik 'm herzie).
Werkelijk een aanrader. Het is een epische vertelling over opera-artiesten die de zogenaamde 'culturele revolutie' meemaken en nog veel meer maar de details ben ik allemaal vergeten. Ik weet alleen dat het een rijk spektakel was.

Slecht geacteerd ook.

Rampzalig! Het is echt niet te doen om naar Chinese opera te luisteren. Voor de 2e keer in mijn leven zijn we in de pauze weggegaan. Het was ondragelijk om de tweede helft te moeten volgen.

Het duurde even voor dat ik aan de klanken van de Chineese opera was gewend. Desalniettemin werd ik meegesleept en ben ik mateloos onder de indruk.
De geraffineerdheid waarmee het "gespeelde" vehaal langzamerhand werkelijkheid wordt is erg indrukwekkend.

Misschien maakt ik nu wel de zelfde fout als Chen, maar nog altijd hoop ik dat hij gelukkig gelukkig wordt. Gek dat die hoop uitgaat naar een fictie...Een compliment dus.

4,5 ster.

Deze film krijgt van mij een 5 om 1) de belachelijk lage scores voor zo'n geweldige film te compenseren, 2) dit echt een prachtige, meeslepende film is met goede acteerwerk (met name die van Leslie Cheung en Gong Li... hoewel ze naast Leslie toch wat minder is).

Leslie speelde overtuigend... Nee, leefde in zijn rol!

Het einde, toen Leslie de zin zei : 'I'm by nature a boy...not a girl' (waar hij dus realiseert dat zijn tegenspeler zijn liefde nooit zou kunnen beantwoorden) en vervolgens eindigt als de concubine van het gespeelde stuk, dat was ontroerend, prachtig en hartverscheurend...

Ik heb deze film ooit voor school moeten kijken. Leek echt geen einde aan te komen. Bijna drie uur was echt veel te lang voor mij.

Films die in een mum van tijd (zeg, drie uur) een flink portie Chinese geschiedenis laten zien en de effecten daarvan op de individu: we zijn er dol op! Farewell, my concubine past in het rijtje van The blue kite (Tian Zhuangzhuang, 1993) en Platform (Jia Zhang-ke, 2000), is iets sentimenteler dan zijn soortgenoten, maar ettert nog een paar dagen na. De film is tot twee maal toe verboden in China, maar in feite is het een godsmirakel dat ze Chen Kaige niet gewoon op een aftands achterafpleintje in de provincie hebben opgeknoopt. Aan het einde van de film heb je het gevoel dat die Japanse overheersing nog een zeker lichtpuntje was, vergeleken bij de “leuke ideetjes” van Mao. We volgen twee jongetjes die een opleiding genieten in een school die talent klaarstoomt voor de Chinese opera. Lees: een school waar fysieke marteling aan de orde van de dag is. De docenten slaan er driftig op los. Tikken op je hand, tot bloedens toe, als je je tekst kwijt bent. Tikken op je hand als je de tekst nog weet, zodat je je realiseert dat je die de volgende week ook nog moet kennen. En als je de boel echt verzaakt, dan is er een venijnig tangetje dat op weinig subtiele wijze de sterkte van je gebit test. Hier en daar lees ik verwijzingen naar Dickens, maar Dickens maakt het zo bont niet. De jongens groeien op en worden sterren in de Chinese opera, waarin ze de glansrijke rollen vertolken van Koning en concubine in een koningsdrama dat overduidelijk parallel loopt aan hun eigen leven. (Dat is me trouwens ook een portie “acquired taste”, die Chinese opera. Als je vindt dat er in de westerse opera al onnatuurlijk wordt gezongen, trek dan tenminste tien jaar uit om hier een beetje in te komen.) Volwassen geworden wachten de morele dilemma’s. Wel of niet zingen voor de Japanners, wel of niet meedoen met de communisten, etcetera. De vriendschap loopt flinke deuken op en is het niet de politiek, dan is het wel steractrice Gong Li, die hier de rol opeist van Chinese Yoko Ono. Het verhaal culmineert tijdens de Culturele Revolutie, een periode waarin mensen van het klassieke theater niet alleen ouderwets worden gevonden maar gewoon verdacht. Net als in The Blue Kite zijn het de jonkies die opeens cruciale posities bezetten in de Communistische Partij en die niet gespeend van wraakgevoelens het oordeel vellen. Farewell, my concubine is grootse cinema met grootse gebaren. Een visueel en emotioneel spektakel over een onwaarschijnlijk inhumane geschiedenis.