Hundstage (2001)

Jammer, maar begrijpelijk. Dit is ook een veel rauwere en in de uitwerking meer bizarre film dan Happiness.
Daarnaast is bij Happiness komedie een hoofdgenre, terwijl dat bij Hundstage niet het geval is en velen er de humor totaal niet in zien.
Je vindt de liftster of mega irritant, of hilarisch. Ik vond dus dat laatste.
Ik vond die oude man ook een grappig menneke.
Hoe dan ook blijft Happiness een unieke film waarvan ik geen gelijke of gelijksoortige van ken.
Happiness is veel makkelijker mensen aan te raden. Ik ben wat voorzichtiger geworden Hundstage aan te raden...

Heel mooi en raak gezegd, zo ervoer ik het ook.

Toen ik deze film voor het eerst gekeken had, vond ik 'm niet meer dan gemiddeld. Een dag later vond ik 'm -zonder de film weer gekeken te hebben- plotseling vele malen beter. Volgens mij is dat ook juist de kracht van 'Hundstage'. Gisteren de film opnieuw gekeken en nu behoort de film zelfs tot mijn favorieten. Deze film is een (soort van) beeldspraak voor hoe verbitterd, schrijnend en vooral kwetsbaar 'gewone' mensen (kunnen) zijn. In veel recensies wordt er van een deprimerende film gesproken, waarbij het moeilijk is om je met de personages te kunnen identificeren. Ik had dat helemaal niet, die inlevingsmoeite. Sterker nog; ik voelde me met die 'tennisbalgast' zelfs zéér verbonden en haalde bovendien juist wel een sprankje hoop uit de film. Toegegeven; ik haalde er wel weer meer een gevoel van hoop voor mezelf uit dan voor de personages. En dus had ik zo een (egoistisch) karakter uit deze film kunnen zijn, misschien dat het daarom echt één van mijn favoriete films is. Ik gaf de film 3,5 sterren direct nadat ik de film had gezien, nu geef ik 'm 5 meer dan verdiende sterren omdat de film alles heeft en vooral doet wat ik van een film verwacht!

Interessant om te zien hoe ver mensen met elkaar kunnen gaan…

Het zijn de woorden van één van de personages uit deze film en ik vind ze wel toepasselijk als beschrijving. Er komen allerlei heftige thema’s voorbij, die duidelijk een stuk minder gracieus worden belicht dan wat we normaliter in film gewend zijn. Dat deze stijl voor menigeen nogal rauw op het dak komt vallen kan ik me best iets bij voorstellen, maar persoonlijk vond ik het een verfrissende benadering. Deprimerend en alles behalve behaaglijk, maar daardoor op een bepaalde manier dichter bij wat óók de realiteit kan zijn dan wat je doorgaans te zien krijgt.

Twee mensen die hun kind op een tragische manier verloren hebben en elkaar in hun verdriet niet weten te vinden; de vrouw zoekt haar ontsnapping van het leed in fysieke contacten, haar man rest niets anders dan gefrustreerd en verbitterd toe te kijken, niet goed bij machte om het te doorbreken. Niks niet samen huilen en rouwen, zoals we het graag zouden zien en zoals het zogenaamd hoort, maar een volledig gebrek aan communicatie en respect. Dit levert prachtige, surrealistische scènes op die de pijn van de situatie glashelder (en bij momenten op een hilarische manier) weten weer te geven.

De verhalen over het jonge meisje en de vrouw die zich laten vernederen leveren nog veel meer ongemakkelijk gevoel op; want zij bieden geen weerstand, durven niet voor zichzelf op te komen en de kans dat ze het patroon niet weten te doorbreken is bepaald niet ondenkbaar. Welkom in de echte wereld, al lijkt dat moeilijk te verkroppen te zijn omdat we zo vaak anders voorgeschoteld krijgen. Geen geromantiseerde genoegdoening dus, de enige wraak waar sprake van is vond ik walgelijk en heeft schijnbaar op geen enkele betrokkene het gewenste effect.

De segmenten met de oude man en zijn huishoudster en de verzekeringsman zijn wat luchtiger van aard, al passen ze wel uitstekend binnen het complete plaatje van gefrustreerde mensen, ieder voor zich er het beste van makend in hun eigen kleine wereldje. Ach en dan is er natuurlijk nog de liftster; de enige die wél openlijk zegt wat ze ergens van vindt maar zich daar niet bepaald geliefd mee maakt. Ik heb ontzettend moeten lachen om haar ongegeneerde commentaar (waarbij “jij kunt niet goed rijden hè?”beslist een van de mildere opmerkingen is) op iedereen die zo welwillend is om haar een lift te geven. Helaas wordt haar onbevangenheid genadeloos afgestraft door iemand die haar als uitweg ziet voor zijn eigen benarde situatie.

Een greep uit alle ellende waar een mens zich zoal in kan verliezen dus, nergens ook maar een beetje mooier gemaakt dan het is en een contrast vormend met de terugkerende beelden van groene gazonnetjes, felle zon en mensen die apatisch en ogenschijnlijk zorgeloos liggen te zonnebaden in de verzengende hitte. Op de aftiteling worden de personages niet bij naam genoemd maar omschreven als "de huishoudster" en "de lerares"; dit kan over iedereen gaan, de frustraties, het geweld maar ook veerkracht en troost zijn universeel. Eindeloos fascinerend thema, waarbij er eigenlijk alleen nog een opmerkelijke regisseur nodig is die dit oncomfortabel uitvergroot durft vast te leggen om er een op zijn zachts gezegd bijzondere film van te maken. Wat mij betreft is het Seidl met Hundstage absoluut gelukt.

Na Michael Haneke is er weer een nieuwe Oostenrijkse topregiseur in de house. Had voor Hundstage al Import/Export gezien waar ik straks ook nog op ga stemmen. Eerst Hundstage. En wat een prachtige heerlijke film was dat en ook ideaal voor een vroege warme zomeravond.

Hundstage vind plaats in een buitenwijk in Wenen waar de tempraturen stijgen en we weer een mozaikthema voorgeschoteld krijgen en weer meerdere mensen volgen. Bij al die personen zit wel een dikke steek los. De verschillende verhalen lopen ook doormekaar. We maken eerst kennis met die zwaargestoorde seksgefrustreerde Mario en vervolgens gaan we naar die lifster Anna. Echt geweldig gewoon en ook gewoon helemaal het boekie zoek. Hoe die onbewust expres gewoon met iedereen meelift en ze vervolgens het bloed onder de nagels vandaan haalt. Je zou zo'n wijf toch gelijk je auto uit sodemieteren. Wat een mentaal ontspoord figuur was dat zeg. Was ook wel leuk dat ze zo nu en dan meelifte met personen die ook een hoofdrol hebben in de film. Wat ook een hele mooie pijnlijke gedeelte was met die man en vrouw die pas hun dochter kwijt zijn geraakt. Het is niet samen huilen en rouwen maar eerder elkaar afstandelijk subtiel pijn doen, de vrouw die duikt met een andere kerel het nest in en de man die valt langzaam maar zeker gewoon uit elkaar en weet zijn eigen allen nog maar te vermaken met een tennisbal. Ook vooral die scenes waar hij rokend uit het raam kijkt naar de spelende kind van de buren en ook die schommelscene aan het eind waren een hamerslag.

Dan komen we bij die alarmbeheerder, die met zijn zwarte werkje iedereen probeert op te lichten. In eerste instantie lijkt het buiten dat een normale burger die gewoon naar geld snakt en met een relatieprobleem zit. Maar uiteindelijk is het naast een oplichter nog veel meer. Uit frustratie de waakhond van die ouwe mensen vergiftigen, maar ook nog Anna de lifster lokt naar zijn huis en der laat verkrachten door zijn baas. Opzich zou je inderdaad denken: boontje komt om zijn loontje, maar toch weet je als kijker dat het niet goed te praten valt.

Bij die ouwe mensen lijkt het er wel op dat er weer wat te lachen valt. Die ouwe vent knort en zeikt er maar overal op los en heeft ook maar geen doel in zijn leven. Evenals als zijn vrouw. Van een mug een olifant maken en al boos worden als een gekochte pak suiker ietsje lichter is dan de andere pak suiker.

En dan komen we weer bij Mario. Wat een zieke gast blijft dat toch ook. Hoe hij zo'n mooi meisje durft te verwaarlozen. En maar zeiken op dat hij steeds genaaid is door andere meiden. Nou eigen schuld denk? Gefrustreerde vent.

En dan natuurlijk het belangrijkste gedeelte van de film. Met die ouwe masochist. Die er van alles aan doet om er goed uit te zien omdat ze 2 van die gestoorde knuppels op bezoek krijgt. Die hele scene dat ze daar met hun drieen dronken worden is eigenlijk hillarisch en sneu tegelijk. Vooral die Wicky was me toch zo'n ziek figuur. Zijn vriend was eerder een meeloper en die is eigenlijk nog best slim. Vooral tegen het einde: Het blijkt natuurlijk dat die "lerares" het natuurlijk helemaal niet erg vind wat der allemaal is aangedaan en gewoon erg om Wicky geeft. Ook al slaat en vernederd hij haar. Zijn vriend steekt er een stokje voor om zowel die Wicky en die lerares onder bedreiging van een pistool te laten dwingen hoe het wel moet. Hoogdepunt ervan was: dat ie met een kaars in zijn reet het Oostenrijkse volkslied moet zingen. Indrukwekkend!

En zo was dit me echt een Oostenrijkse klassieker. Poeh, wat zit deze goed inmekaar en is ook sfeervol opgebouwt. Je zou haast denken dat zomerfilms vrolijk moeten zijn, nou dat hoeft dus niet altijd. Dat zie je maar met Hundstage. Gewoon een film waarin je als kijker ook gewoon kan roepen: zo moet dat absoluut niet en hoe gek moet je wel niet wezen? Gewoon gedoeld op mensen innerlijk zoveel pijn doen en vernederen. Hundstage laat dus goed zien hoe het niet moet. Hoe het zeker niet moet!

Naast Funny Games weer een Oostenrijkse klassieker!

5,0*

Fascinerende en rauwe film over een groep mensen tijdens een snikhete zomer in Oostenrijk. Langzamerhand zien we de film steeds grauwer wordende beelden vertonen, die volgens de regisseur ook verband hebben met de hittegolf. Gevolg is veel zwetende, uitgeputte en uiteindelijk ook flippende mensen. Dat er voor een amateur cast is gekozen pakt in het voordeel van de regisseur uit, de film komt behoorlijk naturel over en elk personage overtuigt in de film. Ook zijn de vele personages in de film ook nog is knotsgek of hebben ze elk hun eigen aparte gewoonten.

De samenloop van omstandigheden zorgt uiteindelijk voor een mooie climax in een paar verhaallijnen. Probleem is wel dat niet elk verhaal evenveel boeit als de ander, maar aan de andere kant zie ik het ook als een voordeel gezien het feit dat wanneer iets je niet bevalt er hoogstwaarschijnlijk daarna weer overgeschakeld wordt naar een ander verhaallijn.

Deze structuur zorgt ervoor dat ondanks de traag ogende scenes de film zelf totaal niet traag aanvoelt. Er gebeurt ontzettend veel en ondanks dat het een redelijk groffe film is kon ik af en toe mijn glimlach toch niet onderdrukken. Vooral wat er met Anna gebeurt. Hilarisch en schokkend tegelijk.

Aanrader!

4*

Het is "amper" twee maand geleden dat ik de film gezien heb - zeker en vast veel te lang geleden om er nu eigenlijk echt nog een glasheldere mening over te kunnen formuleren - en het valt me op dat ik al enkele verhaallijnen compleet vergeten was. Teken dat de film niet helemaal onder mijn huid kroop, een gevoel dat ik meteen na de aftiteling eigenlijk ook had.
De structuur van de film is in elk geval fijn, zeker dankzij het - hilarische én ongelooflijk irritante - personage van Anna dat af en toe meelift met andere hoofdpersonages. Seidl schuwt de ruwheid van het alledaagse leven niet en toont mensen ontdaan van al hun franjes. Smerig, hard, brutaal en vol treurnis. De zwaarheid van de materie wordt weliswaar gecounterd door enkele luchtige momenten en subtiele zwarte humor.

Jammer genoeg weet niet elke verhaallijn te overtuigen of wordt in elk geval niet elke verhaallijn op een gelijkwaardige manier behandelt. Dat zorgt er voor dat de film bij momenten niet helemaal in balans lijkt. Bovendien neigen de confronterende momenten een tikkeltje naar het cliché en boeten ze daarom in aan pure impact. Ondanks het interessante bronmateriaal en een degelijke vertelstructuur werd ik nooit helemaal ingepakt door Hundstage. Daarom een standaard 3*.


3*

Moeilijk om deze film te beoordelen, aan de ene kant zeer realistische personages maar aan de andere kant is het een erg lange zit.
Omdat Hundstage regelmatig werd vergeleken met Happiness was ik toch wel erg benieuwd geworden, jammer genoeg zijn sommige personages zoals de liftster erg irritant en sommige scenes te lang uitgerekt.
Hundstage had voor mij persoonlijk beter geweest als er een klein vleugje humor in had gezeten, nu was het gewoon moeilijke kost.

Blijft moeilijk te beoordelen dus, maar omdat het geheel en de personages aardig zijn uitgewerkt kon ik de film toch uitkijken.

3*

Natuurlijk uitstekend gemaakt en door z'n soberheid ook strak en overtuigend, maar wanneer alles en iedereen zo afzichtelijk wordt neergezet maakt het geheel op mij toch meer de indruk van een intellectueel en zeer geconstrueerd manifest waaruit elk spoortje van plezier of levensvreugde zorgvuldig is verwijderd dan van een organisch tot stand gekomen gevoelsuiting. Maar misschien is dat meer de stok die ik zoek om de hond te slaan en is deze grauwe en deprimerende film gewoon niet mijn kopje thee.
 

Lekkere droge wegkijker met hier en daar wat komische momenten, heel apart. Tevens heerlijk om naar de personage's te kijken.

*3

Heb toch lang tegen deze film aangehikt, omdat ik bang was dat het toch wel erg naar het bizarre zou aanhinken. Maar de film voelt, vooral door de gekozen stijl, veel persoonlijker aan. Het zijn mensen van vlees en bloed. Natuurlijk wel een stel vreemde en rare Oostenrijkers, waarvan de realiteitswaarde in twijfel kan worden getrokken. Belangrijk is dat eigenlijk niet, want de film is meer dan interessant om te volgen. Dat is ook meteen het nadeel van de film. De entertainmentwaarde is eigenlijk heel hoog, maar echt ongemakkelijk wordt het niet. Terwijl de dingen die op het scherm gebeuren dat grotendeels toch wel pogen op te roepen. Blijkbaar is Seidl dan in zijn opzet niet helemaal geslaagd. Wellicht toch iets te dik aangezet om op de emotie te kunnen spelen.

Dan blijft er overigens alsnog een goede film over, vooral qua stijl interessant en vergelijkbaar met een film als Mango Yellow. Maar toch net niet aangrijpend genoeg allemaal.