MENU

Hundstage (2001)

Alternatieve titel: Dog Days

mijn stem
3,17
263 stemmen

Oostenrijk
Drama
121 minuten

geregisseerd door Ulrich Seidl
met Maria Hofstätter, Alfred Mrva en Erich Finsches

De 'hondsdagen' van juli en augustus: terwijl de temperaturen oplopen tot boven de 35 graden, proberen zes bewoners van een Weense buitenwijk zich staande te houden. Babbelzieke Anna valt mensen lastig met haar toptienlijstjes, de vertegenwoordiger in alarmsystemen Hruby trekt zwetend langs de deuren en een masochistische lerares ontvangt haar twintig jaar jongere wrede minnaar. Hitte, verveling en alcohol slopen de façade van keurigheid en rauwe emoties banen zich gewelddadig een weg naar buiten.

 
avatar van kappeuter
5,0
kappeuter (moderator)
geplaatst op 25 mei 2010, 23:06 uur, permalink
Jammer, maar begrijpelijk. Dit is ook een veel rauwere en in de uitwerking meer bizarre film dan Happiness.
Daarnaast is bij Happiness komedie een hoofdgenre, terwijl dat bij Hundstage niet het geval is en velen er de humor totaal niet in zien.
Je vindt de liftster of mega irritant, of hilarisch. Ik vond dus dat laatste.
Ik vond die oude man ook een grappig menneke.
Hoe dan ook blijft Happiness een unieke film waarvan ik geen gelijke of gelijksoortige van ken.
Happiness is veel makkelijker mensen aan te raden. Ik ben wat voorzichtiger geworden Hundstage aan te raden...

avatar van Leo1954
5,0
geplaatst op 25 augustus 2010, 2:26 uur, permalink
Donkerwoud schreef:
Het is een uitvergroting van de werkelijkheid, maar wel op zo'n manier dat ik de karakters terug herkende uit de realiteit. Dat maakt het ook zo ontzettend indringend.


Heel mooi en raak gezegd, zo ervoer ik het ook.

avatar van Pruim
5,0
geplaatst op 9 september 2010, 16:00 uur, permalink
Toen ik deze film voor het eerst gekeken had, vond ik 'm niet meer dan gemiddeld. Een dag later vond ik 'm -zonder de film weer gekeken te hebben- plotseling vele malen beter. Volgens mij is dat ook juist de kracht van 'Hundstage'. Gisteren de film opnieuw gekeken en nu behoort de film zelfs tot mijn favorieten. Deze film is een (soort van) beeldspraak voor hoe verbitterd, schrijnend en vooral kwetsbaar 'gewone' mensen (kunnen) zijn. In veel recensies wordt er van een deprimerende film gesproken, waarbij het moeilijk is om je met de personages te kunnen identificeren. Ik had dat helemaal niet, die inlevingsmoeite. Sterker nog; ik voelde me met die 'tennisbalgast' zelfs zéér verbonden en haalde bovendien juist wel een sprankje hoop uit de film. Toegegeven; ik haalde er wel weer meer een gevoel van hoop voor mezelf uit dan voor de personages. En dus had ik zo een (egoistisch) karakter uit deze film kunnen zijn, misschien dat het daarom echt één van mijn favoriete films is. Ik gaf de film 3,5 sterren direct nadat ik de film had gezien, nu geef ik 'm 5 meer dan verdiende sterren omdat de film alles heeft en vooral doet wat ik van een film verwacht!

avatar van Norma
4,5
geplaatst op 20 oktober 2010, 14:00 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Interessant om te zien hoe ver mensen met elkaar kunnen gaan…

Het zijn de woorden van één van de personages uit deze film en ik vind ze wel toepasselijk als beschrijving. Er komen allerlei heftige thema’s voorbij, die duidelijk een stuk minder gracieus worden belicht dan wat we normaliter in film gewend zijn. Dat deze stijl voor menigeen nogal rauw op het dak komt vallen kan ik me best iets bij voorstellen, maar persoonlijk vond ik het een verfrissende benadering. Deprimerend en alles behalve behaaglijk, maar daardoor op een bepaalde manier dichter bij wat óók de realiteit kan zijn dan wat je doorgaans te zien krijgt.

Twee mensen die hun kind op een tragische manier verloren hebben en elkaar in hun verdriet niet weten te vinden; de vrouw zoekt haar ontsnapping van het leed in fysieke contacten, haar man rest niets anders dan gefrustreerd en verbitterd toe te kijken, niet goed bij machte om het te doorbreken. Niks niet samen huilen en rouwen, zoals we het graag zouden zien en zoals het zogenaamd hoort, maar een volledig gebrek aan communicatie en respect. Dit levert prachtige, surrealistische scènes op die de pijn van de situatie glashelder (en bij momenten op een hilarische manier) weten weer te geven.

De verhalen over het jonge meisje en de vrouw die zich laten vernederen leveren nog veel meer ongemakkelijk gevoel op; want zij bieden geen weerstand, durven niet voor zichzelf op te komen en de kans dat ze het patroon niet weten te doorbreken is bepaald niet ondenkbaar. Welkom in de echte wereld, al lijkt dat moeilijk te verkroppen te zijn omdat we zo vaak anders voorgeschoteld krijgen. Geen geromantiseerde genoegdoening dus, de enige wraak waar sprake van is vond ik walgelijk en heeft schijnbaar op geen enkele betrokkene het gewenste effect.

De segmenten met de oude man en zijn huishoudster en de verzekeringsman zijn wat luchtiger van aard, al passen ze wel uitstekend binnen het complete plaatje van gefrustreerde mensen, ieder voor zich er het beste van makend in hun eigen kleine wereldje. Ach en dan is er natuurlijk nog de liftster; de enige die wél openlijk zegt wat ze ergens van vindt maar zich daar niet bepaald geliefd mee maakt. Ik heb ontzettend moeten lachen om haar ongegeneerde commentaar (waarbij “jij kunt niet goed rijden hè?”beslist een van de mildere opmerkingen is) op iedereen die zo welwillend is om haar een lift te geven. Helaas wordt haar onbevangenheid genadeloos afgestraft door iemand die haar als uitweg ziet voor zijn eigen benarde situatie.

Een greep uit alle ellende waar een mens zich zoal in kan verliezen dus, nergens ook maar een beetje mooier gemaakt dan het is en een contrast vormend met de terugkerende beelden van groene gazonnetjes, felle zon en mensen die apatisch en ogenschijnlijk zorgeloos liggen te zonnebaden in de verzengende hitte. Op de aftiteling worden de personages niet bij naam genoemd maar omschreven als "de huishoudster" en "de lerares"; dit kan over iedereen gaan, de frustraties, het geweld maar ook veerkracht en troost zijn universeel. Eindeloos fascinerend thema, waarbij er eigenlijk alleen nog een opmerkelijke regisseur nodig is die dit oncomfortabel uitvergroot durft vast te leggen om er een op zijn zachts gezegd bijzondere film van te maken. Wat mij betreft is het Seidl met Hundstage absoluut gelukt.

avatar van sinterklaas
5,0
geplaatst op 2 juni 2011, 13:43 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Na Michael Haneke is er weer een nieuwe Oostenrijkse topregiseur in de house. Had voor Hundstage al Import/Export gezien waar ik straks ook nog op ga stemmen. Eerst Hundstage. En wat een prachtige heerlijke film was dat en ook ideaal voor een vroege warme zomeravond.

Hundstage vind plaats in een buitenwijk in Wenen waar de tempraturen stijgen en we weer een mozaikthema voorgeschoteld krijgen en weer meerdere mensen volgen. Bij al die personen zit wel een dikke steek los. De verschillende verhalen lopen ook doormekaar. We maken eerst kennis met die zwaargestoorde seksgefrustreerde Mario en vervolgens gaan we naar die lifster Anna. Echt geweldig gewoon en ook gewoon helemaal het boekie zoek. Hoe die onbewust expres gewoon met iedereen meelift en ze vervolgens het bloed onder de nagels vandaan haalt. Je zou zo'n wijf toch gelijk je auto uit sodemieteren. Wat een mentaal ontspoord figuur was dat zeg. Was ook wel leuk dat ze zo nu en dan meelifte met personen die ook een hoofdrol hebben in de film. Wat ook een hele mooie pijnlijke gedeelte was met die man en vrouw die pas hun dochter kwijt zijn geraakt. Het is niet samen huilen en rouwen maar eerder elkaar afstandelijk subtiel pijn doen, de vrouw die duikt met een andere kerel het nest in en de man die valt langzaam maar zeker gewoon uit elkaar en weet zijn eigen allen nog maar te vermaken met een tennisbal. Ook vooral die scenes waar hij rokend uit het raam kijkt naar de spelende kind van de buren en ook die schommelscene aan het eind waren een hamerslag.

Dan komen we bij die alarmbeheerder, die met zijn zwarte werkje iedereen probeert op te lichten. In eerste instantie lijkt het buiten dat een normale burger die gewoon naar geld snakt en met een relatieprobleem zit. Maar uiteindelijk is het naast een oplichter nog veel meer. Uit frustratie de waakhond van die ouwe mensen vergiftigen, maar ook nog Anna de lifster lokt naar zijn huis en der laat verkrachten door zijn baas. Opzich zou je inderdaad denken: boontje komt om zijn loontje, maar toch weet je als kijker dat het niet goed te praten valt.

Bij die ouwe mensen lijkt het er wel op dat er weer wat te lachen valt. Die ouwe vent knort en zeikt er maar overal op los en heeft ook maar geen doel in zijn leven. Evenals als zijn vrouw. Van een mug een olifant maken en al boos worden als een gekochte pak suiker ietsje lichter is dan de andere pak suiker.

En dan komen we weer bij Mario. Wat een zieke gast blijft dat toch ook. Hoe hij zo'n mooi meisje durft te verwaarlozen. En maar zeiken op dat hij steeds genaaid is door andere meiden. Nou eigen schuld denk? Gefrustreerde vent.

En dan natuurlijk het belangrijkste gedeelte van de film. Met die ouwe masochist. Die er van alles aan doet om er goed uit te zien omdat ze 2 van die gestoorde knuppels op bezoek krijgt. Die hele scene dat ze daar met hun drieen dronken worden is eigenlijk hillarisch en sneu tegelijk. Vooral die Wicky was me toch zo'n ziek figuur. Zijn vriend was eerder een meeloper en die is eigenlijk nog best slim. Vooral tegen het einde: Het blijkt natuurlijk dat die "lerares" het natuurlijk helemaal niet erg vind wat der allemaal is aangedaan en gewoon erg om Wicky geeft. Ook al slaat en vernederd hij haar. Zijn vriend steekt er een stokje voor om zowel die Wicky en die lerares onder bedreiging van een pistool te laten dwingen hoe het wel moet. Hoogdepunt ervan was: dat ie met een kaars in zijn reet het Oostenrijkse volkslied moet zingen. Indrukwekkend!

En zo was dit me echt een Oostenrijkse klassieker. Poeh, wat zit deze goed inmekaar en is ook sfeervol opgebouwt. Je zou haast denken dat zomerfilms vrolijk moeten zijn, nou dat hoeft dus niet altijd. Dat zie je maar met Hundstage. Gewoon een film waarin je als kijker ook gewoon kan roepen: zo moet dat absoluut niet en hoe gek moet je wel niet wezen? Gewoon gedoeld op mensen innerlijk zoveel pijn doen en vernederen. Hundstage laat dus goed zien hoe het niet moet. Hoe het zeker niet moet!

Naast Funny Games weer een Oostenrijkse klassieker!

5,0*

avatar van rep_robert
4,0
geplaatst op 13 juni 2011, 1:14 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Fascinerende en rauwe film over een groep mensen tijdens een snikhete zomer in Oostenrijk. Langzamerhand zien we de film steeds grauwer wordende beelden vertonen, die volgens de regisseur ook verband hebben met de hittegolf. Gevolg is veel zwetende, uitgeputte en uiteindelijk ook flippende mensen. Dat er voor een amateur cast is gekozen pakt in het voordeel van de regisseur uit, de film komt behoorlijk naturel over en elk personage overtuigt in de film. Ook zijn de vele personages in de film ook nog is knotsgek of hebben ze elk hun eigen aparte gewoonten.

De samenloop van omstandigheden zorgt uiteindelijk voor een mooie climax in een paar verhaallijnen. Probleem is wel dat niet elk verhaal evenveel boeit als de ander, maar aan de andere kant zie ik het ook als een voordeel gezien het feit dat wanneer iets je niet bevalt er hoogstwaarschijnlijk daarna weer overgeschakeld wordt naar een ander verhaallijn.

Deze structuur zorgt ervoor dat ondanks de traag ogende scenes de film zelf totaal niet traag aanvoelt. Er gebeurt ontzettend veel en ondanks dat het een redelijk groffe film is kon ik af en toe mijn glimlach toch niet onderdrukken. Vooral wat er met Anna gebeurt. Hilarisch en schokkend tegelijk.

Aanrader!

4*

avatar van Friac
3,0
geplaatst op 16 augustus 2011, 16:25 uur, permalink
Het is "amper" twee maand geleden dat ik de film gezien heb - zeker en vast veel te lang geleden om er nu eigenlijk echt nog een glasheldere mening over te kunnen formuleren - en het valt me op dat ik al enkele verhaallijnen compleet vergeten was. Teken dat de film niet helemaal onder mijn huid kroop, een gevoel dat ik meteen na de aftiteling eigenlijk ook had.
De structuur van de film is in elk geval fijn, zeker dankzij het - hilarische én ongelooflijk irritante - personage van Anna dat af en toe meelift met andere hoofdpersonages. Seidl schuwt de ruwheid van het alledaagse leven niet en toont mensen ontdaan van al hun franjes. Smerig, hard, brutaal en vol treurnis. De zwaarheid van de materie wordt weliswaar gecounterd door enkele luchtige momenten en subtiele zwarte humor.

Jammer genoeg weet niet elke verhaallijn te overtuigen of wordt in elk geval niet elke verhaallijn op een gelijkwaardige manier behandelt. Dat zorgt er voor dat de film bij momenten niet helemaal in balans lijkt. Bovendien neigen de confronterende momenten een tikkeltje naar het cliché en boeten ze daarom in aan pure impact. Ondanks het interessante bronmateriaal en een degelijke vertelstructuur werd ik nooit helemaal ingepakt door Hundstage. Daarom een standaard 3*.


3*

avatar van Mescaline
3,0
geplaatst op 18 september 2011, 20:05 uur, permalink
Moeilijk om deze film te beoordelen, aan de ene kant zeer realistische personages maar aan de andere kant is het een erg lange zit.
Omdat Hundstage regelmatig werd vergeleken met Happiness was ik toch wel erg benieuwd geworden, jammer genoeg zijn sommige personages zoals de liftster erg irritant en sommige scenes te lang uitgerekt.
Hundstage had voor mij persoonlijk beter geweest als er een klein vleugje humor in had gezeten, nu was het gewoon moeilijke kost.

Blijft moeilijk te beoordelen dus, maar omdat het geheel en de personages aardig zijn uitgewerkt kon ik de film toch uitkijken.

3*

avatar van Roger Thornhill
 
geplaatst op 28 februari 2012, 13:04 uur, permalink
Natuurlijk uitstekend gemaakt en door z'n soberheid ook strak en overtuigend, maar wanneer alles en iedereen zo afzichtelijk wordt neergezet maakt het geheel op mij toch meer de indruk van een intellectueel en zeer geconstrueerd manifest waaruit elk spoortje van plezier of levensvreugde zorgvuldig is verwijderd dan van een organisch tot stand gekomen gevoelsuiting. Maar misschien is dat meer de stok die ik zoek om de hond te slaan en is deze grauwe en deprimerende film gewoon niet mijn kopje thee.
 

avatar van Movie-Addicted
3,0
geplaatst op 14 april 2012, 0:23 uur, permalink
Lekkere droge wegkijker met hier en daar wat komische momenten, heel apart. Tevens heerlijk om naar de personage's te kijken.

*3

avatar van Knisper
3,5
geplaatst op 15 mei 2012, 11:45 uur, permalink
Heb toch lang tegen deze film aangehikt, omdat ik bang was dat het toch wel erg naar het bizarre zou aanhinken. Maar de film voelt, vooral door de gekozen stijl, veel persoonlijker aan. Het zijn mensen van vlees en bloed. Natuurlijk wel een stel vreemde en rare Oostenrijkers, waarvan de realiteitswaarde in twijfel kan worden getrokken. Belangrijk is dat eigenlijk niet, want de film is meer dan interessant om te volgen. Dat is ook meteen het nadeel van de film. De entertainmentwaarde is eigenlijk heel hoog, maar echt ongemakkelijk wordt het niet. Terwijl de dingen die op het scherm gebeuren dat grotendeels toch wel pogen op te roepen. Blijkbaar is Seidl dan in zijn opzet niet helemaal geslaagd. Wellicht toch iets te dik aangezet om op de emotie te kunnen spelen.

Dan blijft er overigens alsnog een goede film over, vooral qua stijl interessant en vergelijkbaar met een film als Mango Yellow. Maar toch net niet aangrijpend genoeg allemaal.

avatar van scorsese
3,5
geplaatst op 19 augustus 2013, 16:50 uur, permalink
Goeie film waarin een aantal bewoners van een buitenwijk wordt gevolgd tijdens een snikhete zomer. Een bizarre en voyeuristische kijk in het leven van een aantal personages dat geheel taboeloos in beeld wordt gebracht. Nogal deprimerend van toon, alhoewel de scenes met de irritante lifster zo irritant zijn dat het grappig wordt. Een beetje vreemd, maar wel lekker.

1,5
geplaatst op 20 augustus 2013, 9:28 uur, permalink
Vreselijke film, 2 uur naar tokkies kijken, gaat nergens over

avatar van Leo1954
5,0
geplaatst op 20 augustus 2013, 10:28 uur, permalink
Vreemde kijk op het soort tokkies heb jij

3,5
geplaatst op 20 augustus 2013, 20:40 uur, permalink
Pessimistische en onbehaaglijke film die een aantal figuren ten tonele voert, die op zijn minst bizar zijn, zoniet toch niet bepaald als een voorbeeld kunnen gelden.
De ongewone constructie, waarbij regelmatig van onderwerp wordt gewisseld, maakt het niet bepaald boeiend al ontstaat er toch een zekere nieuwsgierigheid naar het vervolg van elke situatie en vooral naar het verband tussen alles.
Wat dit laatste betreft vind ik alleen maar het rauwe en vaak onhebbelijke als gemeenschappelijke noemer.
Die Maria Hofstâtter, als alweer een ondraaglijk personage, zet een opmerkelijke rol neer.

avatar van Music4ever
2,0
geplaatst op 20 augustus 2013, 23:03 uur, permalink
Zeer rare film die maar niet op gang komt.
Leuk principe natuurlijk, het volgen van diverse karakters in een film.
Echter, het pakt m.i. In deze film verkeerd uit doordat de hoofdrolspelers
weinig overtuigend spelen inclusief de vreselijke irritante Anna.

Het trage camerawerk was dan wel mooi gedaan vond ik,
ook die tennisjongen beviel mij wel, dat was goed in beeld gebracht.

Helaas zijn dit de enige pluspuntjes in de film want voor de rest kon het me weinig boeien,
en ik heb er ook nooit eens mijn nachtrust voor moeten inleveren.

avatar van Decec
2,5
geplaatst op 22 augustus 2013, 21:21 uur, permalinkbevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezen
Een matige dramafilm...
Matige verhaal (inclusief seks)...
Matig acteerwerk...
Redelijk kwaliteit breedbeeld
(geen HD aanwezig)...
Prima achtergrond geluid/muziek
(Dolby Digital)...
Geen moeite waard...

2,5
geplaatst op 24 augustus 2013, 16:29 uur, permalink
Zomergastenkeuzefilm van afgelopen weekend. Viel me toch wat tegen. Op zich wordt een aardige poging gedaan om een zeer trieste / drfoevige kant van mensen in kaart te brengen maar vind het te langzaam en weinigzeggend in beeld gebracht, uiteindelijk. Had wmb wel meer ingezetten gezien het thema maar 'net niet geslaagd' zeg maar......

3,0
geplaatst op 25 augustus 2013, 21:19 uur, permalink
'k had deze toevallig eens opgenomen, maar 'k wist niet echt wat 'k moest verwachten, het resultaat was dan ook wel nogal speciaal.
De film kwam in het begin nogal onsamenhangend over. Veel verschillende verhalen, met heel uiteenlopende verhaaltjes. Alle 6 de verhalen hadden allemaal wel iets, die ze enigszins nog boeiend maakten.
De cast deed het wel overtuigend en het kwam realistisch over.
Tja, niet echt een must-see, maar slecht vond 'k het nu ook niet, ideaal om eens mee te pikken via tv, maar meer toch ook niet en dus ideaal voor één kijkbeurt.

avatar van Ayres
1,5
geplaatst op 14 september 2013, 19:10 uur, permalink
Het is niet mijn film, maar ik heb me rot gelachen om de liftster. Zonder haar had ik de film niet overleefd. Ik dank haar daarvoor.

avatar van Insignificance
4,0
geplaatst op 19 september 2013, 21:50 uur, permalink
Burgerlijk Wenen door de mangel. Een bleke film die welig baadt in intense treurnis over een aantal min of meer willekeurige mensen, wiens verdrongen hartzeer en verborgen verlangens opspelen gedurende de heetste dagen van het jaar. Gedrag dat niet voor de buitenwereld bedoeld is, zo gaat er regelmatig een rolluikje omlaag, maar achter die façade staat Seidl klaar om al hun lelijkheid op ongegeneerde wijze te registreren. Hij laat eigenlijk geen spaan heel van z'n uit het leven gegrepen personages.

Want herkenbaar zijn ze zeker. Walter bijvoorbeeld wanneer hij zijn grasmaaier aanzet of in de supermarkt staat te klagen. Natuurlijk stuwt het scenario ze naar een iets hoger plan, maar in de kern bestaan deze mensen. Dat voorziet de film van een soort bitter realistisch karakter, dat nog eens wordt benadrukt door de banaliteit die Seidl aan de dag legt. Rijtjeshuizen en bedrijvenpanden langs de weg. Gewoner kan het bijna niet. De film heeft het uiterlijk van een documentaire zonder ook maar enige opsmuk.

Het levert allerlei trieste, pijnlijke, absurde, schrijnende, maar ook hilarische situaties op van mensen die elkaar al dan niet bewust het leven zuur maken. Anna is onbetaalbaar. Een immer kakelend wijf met liften zonder bestemming als dagbesteding, waarbij ze menigeen het bloed onder de nagels vandaan haalt. Je ziet voor iedereen de bui al hangen, die komt ook letterlijk en de film wordt na verloop van tijd steeds een beetje taaier, maar dit soort sociale afrekeningen zijn aan mij wel besteed. Ich geh' scheißen.

avatar van josseheijmen
4,5
geplaatst op 29 september 2013, 10:29 uur, permalink
Meesterwerk.

Dit is één van die films, waar je al je intelligentie op kunt loslaten. Als je wilt.

Ingespannen kijken. Zintuigen gescherpt. Wat zie ik? Wat hoor ik?
Details die Seidl een aantal seconden slechts toont. Wat betekent het? Is dit detail van doorslaggevende invloed op de betekenis van het verhaal?

Maar, wellicht belangrijker nog:

Wat doet hetgeen ik te zien krijg, met mij?

Eindelijk weer eens een film die doet herinneren wat cinema vermag, waarom ik verliefd ben geworden op de kunstvorm.

avatar van Ricardan
3,5
geplaatst op 9 oktober 2013, 17:59 uur, permalink
Absurde film, maar wel met van die momenten waarbij je kunt denken, ja dat gebeurt in het leven, drank, geweld, sex, vernedering, en daarnaast de hunkering en het verlangen naar warmte, liefde, genegenheid en aandacht, waar deze mensen naar zoeken. En toch ook de humor....nogmaals een beetje vreemde film, maar het geheel spreekt mij wel aan.