Honkytonk Man (1982)

Soort roadmovie met hele aardige muzikale intermezzo's. Heb me prima vermaakt maar zou hem geen tweede keer kijken, ondanks dat ik een groot Eastwood-fan ben.

Ook wel een ontroerende film. Misschien iets om met een vriendin te kijken (zij de film, jij Eastwood).

De helft van de tijd levert Eastwood's zoon Kyle een (vind ik) best goede akteerprestatie, maar de andere helft van de tijd is hij totaal "off."
Clint kan ook niet zingen, hoewel ik de title-song erg leuk vond.
Behalve dat vond ik het een hele sterke film. ***1/2

De Clint Eastwood van eind jaren '70/ begin jaren '80 is niet mijn favoriete, zoveel is me wel duidelijk. Hij leek in die tijd vooral geobsedeerd te zijn door films met plattelandsmensen of stadse white trash in de hoofdrol die vaak nogal warm en enigszins nostalgisch neergezet worden in verhaallijnen die ook vaak wat conservatiefs over zich hebben. Zijn regie was in deze periode het minst sfeervol en hij omringde zich kennelijk graag met erg slechte bijrolacteurs. Na Every Which Way But Loose, Any Which Way You Can en Bronco Billy kwam de vierde film van dit type: Honky Tonk Man. Ook dit is weer een problematische film, maar hij is beter dan zijn voorgangers. Vooral omdat het niet teveel op humor gericht is en een rauwe onderlaag heeft die het allemaal een stuk beter behapbaar maakt. Soms zitten er zelfs echt sterke momenten in, vooral in het laatste half uur als Red eindelijk in Nashville aanbelandt en dicht bij zijn dood is. Vooral positief valt Eastwood zelf op, in wellicht zijn eerste rol waarin hij werkelijk een zwakke kant blootgeeft (waar al naar gehint werd in The Outlaw Josey Wales). Dit zou later een belangrijk onderdeel van zijn acteercarrière worden, met als hoogtepunt Unforgiven. Sowieso had ik wel het gevoel dat Eastwoods hart in deze productie lag. Tussen de flauwe typetjes in de bijrollen in zat toch een bepaalde authenticiteit die hij sinds Josey Wales niet meer naar boven had gehaald.

Toch had ik het gevoel dat een andere regisseur (maar wel met Eastwood als ster) er meer uit gehaald had kunnen worden. Het is uiteindelijk toch een vrij rauw verhaal, over een countryzanger die zichzelf duidelijk naar de afgrond heeft gewerkt. Dat had ik graag wat meer in de film zelf terug gezien. Nu is het wat te idyllisch en vraag je je af wat bijvoorbeeld en Sam Peckinpah of een John Huston ermee gedaan zouden hebben. Op latere leeftijd zou Eastwood het misschien een wat koelere sfeer hebben gegeven, die ook goed op zijn plaats had kunnen zijn. En tja, die bijrollen... Het blijft vooral matig en ik kan Clints zoon Kyle moeilijk een voldoende geven. Het is ook wel bizar om een scène voor je neus te krijgen waarin Eastwood zijn eigen minderjarige zoon naar een bordeel brengt voor ontmaagding. In de film was hij natuurlijk niet zijn zoon, maar je zou zoiets maar met je vader moeten spelen. Maf.

Overigens vond ik Eastwood prima zingen. Natuurlijk zal hij niet snel een rol verwerven in een opera, maar hij heeft een aangenaam verweerde stem die goed past bij dit type countrymuziek.

3*

je moet een Eastwood fan zijn net als ik daarom geef ik 'n puntje extra.
maar als film stelt het allemaal niet veel voor.