Teenage Mutant Ninja Turtles II: The Secret of the Ooze (1991)

Ik word altijd een beetje nerveus van die schildpadden. Ze lullen me soms wat te snel en ADHD-achtig.
Weet ook niet zo goed of ik hard moet lachen of heel hard moet huilen na deze gekheid.
Als je zelfs Vanilla Ice erin gaat stoppen weet je ongeveer het niveau van de film wel.
En hun tegenstanders zien er belachelijk amateuristisch uit. Best jammer allemaal, aangezien ik vroeger elke keer klaar zat om de tekenfilms van de TMNT te bekijken. Ik vind Master Splinter ook meer als een wezen uit Narnia overkomen dan de leermeester die ik altijd in hem zag. Zonde.
Go Ninja Go !

ik heb ook een zwak voor de turtles!
het is niet een sterke film maar wel gewoon leuk en vermakelijk,,,,
3 sterren

Hij heeft denk ik gelezen dat Splinter gejat is uit Narnia, in plaats van dat hij las dat Splinter beter thuishoort in Narnia.

Go Ninja, Go Ninja, Go!

Zondagmiddag is altijd een lekkere luierdag. Eén van de weinige dagen waarop zowel ik als mijn broer vrije tijd hebben en dat resulteert altijd in een namiddag Playstation spelen en hoogstwaarschijnlijk een film daarachter. Vandaag is geen uitzondering op die regel en vermits we een dikke week geleden het eerste deel van The Turtles achter de kiezen hadden, was het vandaag tijd voor nummer 2: The Secret of the Ooze.

Bij het eerste deel kon ik me maar bitter weinig van de film herinneren maar dit deel is praktisch helemaal één grote nostalgietrip. Het verhaal gaat voort waar het vorige deel eindigde maar het is er allemaal wel iets luchtiger op geworden. Het is nu niet dat het eerste deel zo ontzettend duister was, helemaal niet, maar dit gaat er toch een stuk humoristischer aan toe. En laat daar nu net een groot deel van de charme van de Turtles in zitten. Dit tweede deel in de Turtles trilogie barst van de campy jaren '90 muziek en als hoogtepunt is er natuurlijk het eindgevecht in de discotheek. Een gastoptreden van Vanilla Ice, een hilarische titelsong, wat lekkere gevechten, ... Meer heb je gewoon niet nodig. Ook de toevoeging van Rahzar en Tokka werkt beter uit dan verwacht. Je verwacht natuurlijk Bebop en Rocksteady maar doordat de makers van de Turtles, Kevin Eastman en Peter Laird, daar niet zo over waren te spreken werd er dus besloten om Rahzar en Tokka te creëren. Helemaal geen slecht idee en ook de vele filmverwijzingen zijn weer van de partij. Vroeger is me dat nooit opgevallen, nogal logisch want ik kende de films waarnaar werd verwezen simpelweg niet, maar de reeks lijkt er precies wel door gekenmerkt te zijn en als filmliefhebber kun je zoiets alleen maar toejuichen. The Secret of the Ooze is eigenlijk een film die 2 functies vervult, die van prequel en vervolg. En eigenlijk werkt dat erg goed. We komen meer te weten over de oorsprong van de Turtles zelf maar tegelijkertijd is er nog altijd de coole Shredder die blijkbaar de vuilniswagen uit het vorige deel heeft overleefd. Misschien is het niet de meest trouwvolle adaptatie van de comics, die heb ik noot gelezen, maar het is zeker en vast wel vermakelijk.

De film opent met een eerbetoon aan Jim Henson en tegelijkertijd hield ik mijn hart vast. Henson is voor mij de geknipte persoon als er iets met poppen moet gedaan worden doordat hij zoveel geniaal spul heeft afgebracht zoals de Muppets en Labyrinth. Hij zorgde ook voor de pakken van de Turtles in de eerste film en ik vreesde dat het er nu allemaal wel een stuk minder zou uitzien doordat Henson er niet veel meer mee te maken kon hebben. Gelukkig bieden de credits ettelijke seconden later al de oplossing doordat blijkt dat de animatie verzorgd wordt door de Jim Henson Company en dat kan ik alleen maar toejuichen want de Turtles blijven ontzettend goed geanimeerd. Dat geldt ook voor Rahzar en Tokka trouwens. Paige Turco blijft toch ook wel de betere April van de twee actrices die haar hebben vertolkt in de 3 live-action films. Ze is knapper en ik krijg altijd meer het Turtles gevoel bij haar dan bij Judith Hoag maar waarom weet ik niet, wel jammer dat ze haar typische gele regenjas niet hebben bovengehaald. David Warner speelt een goede professor, ik ging eraan toen hij stond mee te shaken op Vanilla Ice maar ook leuk dat Toshirô Obata weer van de partij is. Shredder is ondertussen een andere acteur geworden maar daar valt eigenlijk bitter weinig van te merken doordat hij toch niet al te veel doet.

Wederom weer een erg leuk deel in de Turtles trilogie. Binnenkort het derde deel maar eens herzien maar in mijn herinnering was die ook erg leuk dus ik ben benieuwd. De animatie is nog altijd uitstekend, het verhaal luchtiger maar van een even hoog niveau en de Turtles zijn hun charme nog altijd niet verloren.

4*

Nee de tekenfilmserie begon in 1987 en eindigde in 1996.


Als kind was ik groot fan van de tekenfilmserie en had ik verschillende actie figuren. De films heb ik (op een na) nooit gezien. Het herzien met mijn oude helden is erg vermakelijk geweest. Het plot van The Secret Of The Ooze is kinderlijk eenvoudig. Natuurlijk past het goed bij de doelgroep. Het idee is na al die jaren nog behoorlijk origineel en leuk. De martial arts zijn leuk, evenals de nieuwe karakters. Toch miste ik Bebop, Rocksteady en krang, hoewel de nieuwe characters ook best leuk zijn, is het allemaal toch minder dan in mijn herinnering. Niet helemaal eerlijk om daaraan te referen overigens. Het verhaal is heel druk, springt van de hak op de tak en niet alle momenten zijn even interessant. De humor is vaak wel leuk en de aankleding is dik in orde. Nogmaals, leuk om het weer eens gezien te hebben.

jeugdsentiment van de bovenste plank, moet deel 1 snel eens zien.
Deze is ook gewoon genietbaar.

Cowabonga, Go ninja, go ninja, go!

3,5 ster

Natuurlijk roept deze film wat jeugdsentiment op. Maar nu is hij niet meer zo indrukwekkend, als toen ik jonger was. Toch blijft de film nog overeind staan. De aankleding, sets en kostuums zien er weer erg goed uit. Ook is de actie en humor nog best vermakelijk. Iets minder dan de eerste film, maar toch nog erg genietbaar. 3 Sterren.

Wat een enorme teleurstelling, zeker ten opzichte van de briljante eerste film.

De opening waarin iedereen die je ziet bezig is met het eten van een pizza is al een teken van de vreselijk kinderachtige dingen die komen gaan; een flauwe film met flauwe grappen en flauwe personages.

Het eerste wat opvalt is dat de koppen van de Turtles er een stuk op achteruit gegaan zijn; ze hebben een constante domme grijns op hun kop. De kostuums zijn nog steeds goed, en de stuntmannen bewegen er geweldig vloeiend in. Toch zijn de meeste vechtscène te slapstick gedaan. De lichte slapstick uit deel één heeft hier duidelijk de overhand genomen, en de ninja-moves zijn zo goed als verdwenen. Michelangelo blijft wel geweldig grappig, maar de rest van de humor wordt vreselijk geforceerd. Wat ook opvalt is dat de schildpadden hun wapens niet meer gebruiken; weer een teken dat de film meer op kinderen dan op volwassenen gericht is.

We ontmoeten ook meteen een belabberd personage: Keno. Zijn moves zijn indrukwekkend maar hij is bloedirritant en de grappen die hij maakt doen bijna pijn. Jammer dat Casey Jones er niet bij is: hij was een goed menselijk personage, maar Keno is er alleen om het plot vooruit te helpen en voor een mislukte vrolijke noot te zorgen. April wordt gespeeld door een andere actrice, die ik een stuk minder sexy vond, maar ook van totaal geen belang is voor het plot. Shredder en Tatsu zijn totaal niet dreigend. Shredder heeft een veel te grote helm op en hij is maar een klein iel mannetje, en Tatsu doet helemaal niks. En dan de grote nieuwe dreiging: Rhazar en Tokka. Ze hadden echt een grote vijand kunnen zijn, maar ook deze karakters moeten voor meer kinderachtig vermaak zorgen.

Het plot is op zich nog wel aardig, maar er wordt niks mee gedaan. De origine van de Turtles wordt wat uitgediept, maar dat is wel erg snel over en er is totaal geen sprake van drama of karakterontwikkeling. de film duurt slechts 80 minuten, maar het verhaal is flinterdun en snel op. De ontknoping in de disco is ook een anticlimax: de mutanten zijn kinderlijk eenvoudig verslagen en er is geen enkel eindgevecht tussen de Turtles en Shredder.

De film is geen totale flop; het optreden van Vanilla Ice is stiekem toch wel leuk, en die mode uit de vroege jaren '90 is natuurlijk hilarisch. De kostuums van Henson zijn spectaculair, en Michelangelo en Donatello blijven erg grappig om naar te kijken. Ik ben dan ook misschien een beetje te streng, maar ik had liever een serieuzere film gehad die de personages wat meer had uitgediept; voor de humor hadden we de tekenfilmserie al.

'Call me master'....... 'moma' Ook deze film is weer hoogst vermakelijk en houdt het niveau van de eerste film vast. Wederom is het weer een leuke mix van actie en humor. Ondanks de 20 jaar die deze film oud is, blijft het hedendaags nog steeds leuk.