Du Rififi chez les Hommes (1955)

Rififi is een erg sfeervolle 'heist' film in film-noir stijl, met zeer overtuigende criminelen, met hun harde Franse koppen en koelbloedigheid.
Tijdens de lange kruisroofscène viel me het zweet op de verbeten gezichten van de criminelen op. Let ook op de balletschoentjes die ze aan hebben!
Leuk om regisseur Jules Dassin als Cesar le Milanais te zien. Die man heeft een komisch hoofd (zou niet misstaan in Jiskefet) en als je het niet wist, zou je denken dat het inderdaad een italiaan was.
Het Rififi nummer in de nachtclub voegt veel toe. Zulke 'intermezzo's' passen perfect in dit soort films. Erg sfeerverhogend.

De eindscène is een van de mooiste die ik ooit in een film gezien heb. Kunst met een grote K! Deze scène is meesterlijk door de geniale montage, de shots van snel voorbijrazende bomen en het duizeleffect bij de Arc De Triomph. Magnifiek ook hoe het kereltje uit zijn dak gaat door de duizelingwekkende snelheid van de auto.

In eerste instantie een goed gemaakt misdaad verhaal die in zijn tijd erg origineel en opwindend was, maar nadien zo vaak is nagedaan, dat als je deze film ziet, je het idee krijgt dat je de formule nu wel zo'n beetje kent. Maar dan komt de slot scene... Een zwaargewonde Servais die met zijn laatste krachten nog een kind in veiligheid probeert te brengen, terwijl dat kind op de achterbank helemaal uit zijn dak gaat, en in een van de mooiste shots aller tijden een speelgoed wapen tegen het hoofd van Servais zet. Ongelofelijk..

Tegenvaller. Ik bleek de film ook al eens gezien te hebben.

Vooral de sfeer (die vaag herinnert aan Clouzot, gezien de sinistere cynische sfeer die er hangt) draagt niet bij aan de film. Veel te saai, nuffig en de karakters bloeien er bepaald niet door. Het tegendeel zelfs. De vrouwen in de film worden als vuil behandeld, werkelijk stuitend.

De beroemde scene van de overval kon mij gewoon niet boeien. Te lang en te spanningsloos. Geef mij maar Melville of de films van Dassin in de VS (The Naked City afgelopen weekend gezien, die was gewoon sterk).

Wat een fantastische film.. Begon een beetje traag, maar na de magnifieke "heist" scene werd hij alleen maar beter..
Goed geacteerd, prachtig camera-werk en een climax om je vingers bij af te likken!

4,5

Sterke film.

Prachtig hoe de hoofdpersonages zich op het slechte pad begeven zonder allen tot in den treure uitgediept te worden. De aandacht voor de daadwerkelijke overval is belangrijker en wordt tot in de precisie met de kijker gedeeld. Schitterende zwart - wit fotografie soms, die mij wat deed denken aan de eveneens schitterende klassieker The Third Man. Zeer sfeervol hoe Dassin Parijs in zijn film uitbeeldt. Of het nou in de ochtend of avond is. De straatvegers die de straten schoon maken......Een voortrazende trein.....

Het verhaal is verder ook boeiend om 2 uur te vullen. Geen moment van verveling gekend. Kan ook niet anders, met die ijzingwekkende en spanningverhogende muziek op de achtergrond. De climax is inderdaad een beauty. Aangename kennismaking met Dassin. Dikke 4*

P.s. Verder ook een grote inspiratiebron voor een bekende actiefilm uit 2006.

Nou, INDERDAAD!

Heerlijk donker sfeertje in deze film. De hier eerder genoemde scènes zijn briljant, zeker de laatste. Zo mooi geschoten dat ik mezelf erop betrapte dat ik ging twijfelen of onze boef het wel zou gaan halen met het kind. ("Hij zal toch niet over de kop slaan met dat kind?").

Mooie beelden van Parijs ook, doen me ook een beetje denken aan het latere Ascenseur pour l'Échafaud van Louis Malle (ook vast geïnspireerd door deze film?).

De is best spannend, de bijna 2 uur speelduur vliegt om. Ik vind Dassin trouwens best goed spelen, i.t.t. in 'Never on Sunday'.....

Het middengedeelte met die ijzingwekkend spannende stilte !. Het einde is ook erg bijzonder.

Altijd al een voorkeur gehad voor de klassieke bank"inbraak"films en gevangenis"uitbraak"films. In beide groepen bevinden zich al een aantal van mijn favorieten, en Rififi hoort daar nu zeker ook tussen.

Ik had voor deze film al een aantal films van Dassin gezien, maar in Rififi komt daadwerkelijk alles samen, daarmee kan ik dit ook als hoogtepunt van zijn oeuvre beschouwen. De film is in drie delen te verdelen, waarbij het eerste deel zeer aardig is. Maar vanaf het tweede deel gaat de film naar een meesterwerkniveau. Enige minpunt is bij de overgang van deel 2 naar 3. Dat die delen nu net weer verbonden worden doordat die Italiaan een ring aan die vrouw geeft, en zij daarmee weer betrapt wordt. Dit voelde iets te clichématig aan, maar gelukkig werd dit beter opgevangen dan ik had verwacht.

De film is verrassend donker, hard en visueel krachtig. Dit alles zorgt ervoor dat het met de geloofwaardigheid van het verhaal wel goed zit. De waardering voor de ontknoping kan ik eigenlijk alleen maar bevestigen. Werkelijk meesterlijk gedaan. De film haalt bij mij net geen topwaardering doordat het eerste half uur niet zo goed is als de rest van de film en het eerder genoemde kritiekpunt.

Jules Dassin weet me opnieuw te verbazen met een visueel prachtige Film Noir die afsteekt tegen andere films binnen het genre. De Amerikaanse regisseur Dassin was eerder ook al verantwoordelijk voor Thieve's Highway, een film die ik vooral zo opwaardeerde vanwege zijn prachtige, onevenaarbare sfeer. Du Rififif chez les Hommes is niet veel anders, Dassin levert ook in deze film zeer mooie plaatjes af van een straatbeeld uit de jaren '50, ditmaal die van Parijs. Zijn films moeten het dan ook meer hebben van de visueel, knap geschoten scènes dan van het verhaal, hoewel het verhaal behoorlijk spannend en zelfs redelijk onvoorspelbaar was. Ondanks het feit ook dat de film ondertussen al door een hele hoop andere films nagedaan is, om die reden kon ik ook niet vermijden dat ik de hele tijd het gevoel had dat films als Lock, Stock and two Smoking Barrels hierop gebaseerd zijn. Verder verdient de muziekscore van Georges Auric ook wel aandacht, muziek die verfrissend en prachtig in de oren klinkt. Ook wel doordat de soundtrack van de meeste 'oudere' films niet veel voorstelt.

4.5 sterren

Wat een mooie rauwe harde film-noir is dit zeg, ik heb er echt van zitten genieten. Het begint allemaal erg rustig en Dassin is in het begin duidelijk bezig met de sfeerschepping en de opbouw van het verhaal. De muziek van de film is sterk, maar dan komt op een gegeven moment de heist met de ongekend lange stilte waardoor de spanning bij mij toch wel ongekend opliep. Het zag er allemaal zo sterk en vakkundig uit ejn ik heb zelden een roof gezien,die zo goed is uitgevoerd. Ondanks dat ik daarna wel dacht hoe het allemaal verder zou lopen werd ik toch nog enigszins verrast. Het einde is ook ongekend goed, in de eindscene waarbij Tony het kind nog net weet thuis te brengen en dan sterft. Fenomenaal gedaan en het geeft deze topper een einde, die de klasse van deze film nog maar eens onderstreept. Snel maar eens meer opzoeken van Dassin, want dit soort mooie filmpjes zijn helaas een zeldzaamheid.

4,5*

Getipt gekregen van iemand. Ik had hem al eens op het oog gehad, maar nooit echt werk van gemaakt. Jammerlijk eigenlijk, want het is een prachtige film. Zo'n film die alleen vroeger gemaakt kon worden, waarin het nog echt om de film ging en niet om de kosten/opbrengst die aan de film verbonden zijn.

Het verhaal kan je eigenlijk in 2 delen opsplitsen. De bankoverval en het gedeelte daarna met de kipnapping. Het zouden allebei op zichzelf staande films kunnen zijn. Met name deel 1 trok mij meer, waarschijnlijk ligt het onderwerp mij meer. Vooral het stukje waarin ze uitvinden hoe het alarm uitgeschakeld kan worden, was erg goed.
De overval zelf was goed, maar niet veel meer dan dat. Stiltes vind ik niet erg, maar dit is erg overdreven. Het hoort natuurlijk bij de film en de scène, maar een klein beetje geluid had niet misstaan. Al is het alleen maar de adem van iemand.
Het kwam op een gegeven moment zover dat ik ging kijken of het geluid misschien was weggevallen.
Het gedeelte daarna was vooral spannend door de gedachte erachter, met name de vraag vinden ze hem terug? Geen spannende achtervolgingen, maar precies zoals het moet. Vooral de scène waarin Tony naar huis rijdt met een kogelwond was prachtig. De muziek eronder en de beelden . Ik had eerlijk gezegd nog wat drama gehad, maar een 'happy' end volstond in dit geval wel.

4,5* voor een erg goede film waarbij het tempo er iets te vaak uit gehaald werd.

Rififi, leuk maar daardoor ook tegenvallend.

De verwachtingen waren hoog gespannen voor Rififi, wat komt door de finaleplaats in de knock-out van films voor 1960, zijn hoge beoordeling en een interessant plot. De film begint leuk met het introduceren van de personen, de sfeer wordt fijn opgebouwd.

De voorbereiding van de inbraak vind ik matig uitgewerkt. Dit had veel uitgebreider gemogen van mij. Dit werd redelijk snel gedaan en opeens was het al zo ver. Dat vond ik jammer want met de voorbereiding valt juist nog een hoop extra spanning op te bouwen. De inbraak zelf vind ik wel erg sterk neergezet, maar wellicht ook te snel afgeraffeld. De spanning tijdens de inbraak is geweldig. Maar dan moet de film nog een ruim half uur en dat vind ik de grootste, en enige, misstap van de film. Wat er zich allemaal afspeelt na de inbraak vind ik totaal niets toevoegen, nee ik had het graag anders gezien; een langere aanloopperiode, een langere inbraak en dan snel het einde. Nu duurde het maar en duurde het maar waardoor het geweldige eerste uur bijna teniet wordt gedaan. Jammer. Ondanks dat toch 3,5*