Safar e Ghandehar (2001)

Lijkt me een aardig verhaal. Deze film gooide internationaal toch wel hoge ogen op Europese filmfestivals?

De mannen laten vrouwen burka's dragen omdat ze gelovig zijn. Maar vooral omdat ze niet willen dat andere mannen naar hun vrouw(en) kijken. Toch handig dat Islam.

Je ziet in deze film jochies van 7-8 jaar oudere vrouwen brutaal commanderen en meisjes die op zeer jonge leeftijd wordt geleerd dat het leven uit gehoorzamen bestaat.
Sterke film. 3,5*

Ik heb deze op school gezien, naar aanleiding van de ramp van 11 september, vlak daarna ook. Ik weet nog dat ik 'm toen niet zo goed vond, ondanks een paar indrukwekkende momenten. Het einde was vaag. Ik ben ook geen documentairefan, dat zal vast meespelen.

volgende week woensdag op ZDF. Raden jullie mij aan om deze te kijken zonder ondertiteling enz? Je weet het namelijk nooit op een duitse zender. Of kan ik beter wachten tot hij op een Nederlandse zender komt?

Prachtige film, niet alleen de beelden van de woestijn zijn adembenemend mooi, maar het verhaal is zo goed gebracht.
Je krijgt een goed beeld van hoe het er in een land als Afghanistan aan toe gaat.
De ondergeschiktheid van de vrouw staat duidelijk centraal.
In het kamp waar de beenprotheses worden uitgereikt: Een man vraagt om een nieuwe hand, maar het blijkt dat ze alleen benen hebben.
-"Doet u mij dan maar een been"
Waarop de hulpverleenster hem vraagt: "Maar u heeft uw benen toch nog?"
-"Als reserve, altijd handig om een reservebeen te hebben met al die mijnen hier".
Dat is natuurlijk als een grap bedoeld, maar eigenlijk is het toch treurig dat die man dagenlang om een been zit te zeuren om hem uiteindelijk voor een paar centen te kunnen verkopen.
De scéne die ik echt heel mooi vond was het moment dat vliegtuigen beenprotheses naar beneden gooien, en dat daar tientallen mensen op één been zo snel mogelijk naar toe strompelen om er maar één te kunnen bemachtigen.
De laatste 10 minuten waren heel spannend.

4,5*

Als film is het een draak, met een enkel mooi, kleurig moment. Gemiddeld acteerspel, maar voor een afghaanse film zeker niet slecht.
Als politieke aanklacht is het echter een heel sterk signaal.

vooruit - een 3

Kandahar was mijn eerste aanraking met regisseur Mohsen Makhmalbaf (Iran). De film is geheel opgenomen in Afghanistan en laat in het midden of het een documentaire of drama is. Het verhaal gaat over een Canadese journalist van Afghaanse oorsprong die besluit haar ongelukkige zus op te zoeken. Omdat ze in haar brieven schrijft dat ze zelfmoord gaat plegen vanwege haar situatie als vrouw zijnde. De lange en behoorlijk gevaarlijke zoektocht (vooral voor een vrouw) naar de zus laat zien dat de burgeroorlog nog steeds niet verdwenen is. Op momenten lijkt het dan ook een felle aanklacht tegen de humanitaire onverschilligheid, dat heerst in het land. Of het politieke cynisme maar de regisseur schildert daarentegen ook prachtige opnames van landschappen. Of de manier hoe hij de vrouwonderdrukkende boerka portretteert als gewaad van mysterieuze schoonheid. Denk daarbij ook aan wat surrealistische beelden zoals een vliegtuig dat kunstbenen dropt boven een medisch centrum midden in de Afghaanse woestijn en je krijgt een aardig beeld wat er allemaal afspeelt. Het meest pijnlijke aspect van de hele film is dat hij nog vele jaren relevant zal zijn.

Een zeer goede beschrijving van hoe het leven in Afghanistan moet zijn.
Graag had ik ook het leven in de stad Kandahar gezien , maar daar komt de film niet aan toe.
Eigenlijk meer documentaire, maar een aanrader dat wel