Tetro (2009)

Een meesterwerk, andere woorden heb ik er niet voor. Het plezier waarmee Coppola deze film gemaakt heeft straalt er aan alle kanten vanaf.

Filmisch een zeer goede keuze geweest om het kleurrijke verleden in contrast te brengen met het zwart witte heden, een afspiegeling van de karakters en de keuzes welke de hoofdpersonen in het verleden hebben gemaakt of juist niet hebben gemaakt en wat het lot hen tot dusver heeft gebracht.

Het mengen van ballet, film noir, fotografie, pure creatieviteit! Waarom worden er zo weinig films van deze kwaliteit gemaakt. Gallo zet weer een rol neer zoals hij alleen kan, ik moest zelfs wennen aan het ontbreken van het voor hem typerende accent. Alden Ehrenreich is een zeer waardige charismatische tegenpool van Gallo en zet een zeer sterke overtuigende rol neer.

Wat een drama van een film zou dit geworden zijn als de finesse van een regiseur als coppola zou ontbreken. Elk shot is over na gedacht en is om van te smullen. Ik hoop dat coppola op dit kwalitatief hoogstaande pad blijft wandelen.

Coppola maakt weer films.

Zeer mooie film. wordt steeds pakkender richting het einde.

Ik heb eigenlijk nog steeds vaak van Youth Without Youth, maar me toch eens aan Tetro gewaagd.

Vincent Gallo is dan ook van de partij! En hoewel die altijd kijkt alsof hij elke seconde iemand in het gezicht gaat bijten, staat hij ook dikwijls garant voor een interessante kijkervaring. Sinds The Brown Bunny hoef ik me bijvoorbeeld niet meer af te vragen hoe Chloe Sevigny er zou uitzien terwijl ze een blowjob uitdeelt. Zo gaan die levensvragen één voor één van de lijst.

Gallo is best aardig (en die spanning van Slaat-hij-hier-gruwelijk-aan-het-moorden? brengt hij gewoon weer met zich mee), maar vooral nieuwkomer Alden Ehrenreich komt prima voor de dag. Levert een geslaagd visitekaartje af. Negen jaar na het héérlijke Y Tu Mamá También ziet mujer muy guapa Maribel Verdú er overigens nog altijd verrukkelijk uit.

Jammer genoeg is Tetro me toch wat te theatraal en melodramatisch. Vooral de tweede helft wist me minder te bekoren en de laatste pakweg 20 minuten waren zelfs gewoonweg vermoeiend.

Visueel overtuigt Coppola wel weer redelijk, met fraai belichte zwart-wit beelden. Ook de zuiderse muziek die mee de soundtrack kleurt, dompelde me onder in een uniek sfeertje. Ik las in een recensie dat Tetro iets tijdloos over zich heeft, en daar kan ik me wel in vinden. Tot iemand met een GSM (Huh...? Een mobieltje!) in de weer was, zat ik me af te vragen in welke periode deze film zich nu eigenlijk afspeelt.

De thematiek is vintage Coppola, maar echt meegesleept door het verhaal werd ik niet. 2,5*

Leek wel op een drama toneelstuk. Nee, niet mijn soort films.

neen Coppola ... je kan het niet meer...jammer

Saaie bedoening dit; de film zeurt veel te lang door en komt hier en daar behoorlijk pretentieus uit de hoek. Pluspunten zijn er gelukkig ook, zoals het fraaie zwart/wit camerawerk en het sterke spel van de drie hoofdrolspelers, maar inhoudelijk is het allemaal nogal statisch en theatraal.

Het langgerekte, voorspelbare, sombere, soms krachtige maar oudbakken overkomende melodrama over de slechte vader-zoon relatie, broedertwisten- en passie en ambivalentie is niet prikkelend. De cast doet overduidelijk zijn best, maar het is teveel gevraagd. De prachtige digitale zwart-wit beelden zijn visueel een lust voor het oog en bewijzen dat Francis Ford Coppola achter de camera een ware meester is.