Downhill (1927)

Op 29 en 30 september te zien bij de Filmmuseum in Amsterdam. De tijden zijn.
29 september 11.00 en 19.30
30 september 19.30

Vanmorgen gekeken van een versie van 120 minuten. Het is een goede film alleen is het wat langdradig als ze nou gewoon de originele versie van 80 minuten hadden vertoond was het wel beter. ***1/2.

Best een aardige film, maar toch een van Hitchcock's mindere.

Voor 5 euro bij Fame kan je een DVD met het vroege stille werk van Hitchcock natuurlijk niet laten liggen. Downhill samen met The Lodger aangeschaft. Leuk om ook het oude stomme werk van de meester eens te bekijken.
Wel wennen om zonder geluid een film te consumeren. Het gaat nu vooral om het goed kunnen lezen van lichaamstaal en de getoonde omgevingssfeer. Met het plaatsen van tussentitels is de meester in Downhill ook niet altijd even kwistig terwijl er in beeld toch redelijk veel stomme gesprekken gevoerd worden in dit van origine verfilmde toneelstuk. Gelukkig heeft Hitchcock zich niet beperkt tot enkel maar interieurshots, dit zou deze film tegenwoordig wel erg langdradig gemaakt hebben.
Het is een aardig verhaaltje over de verwording van een jongeman in een wereld vol schijn en werkelijkheid waarin uiteindelijk alles toch weer op zijn geknakte pootjes terecht komt.
In deze film uit 1927 zit o.a. een prachtige puur filmische scène met avant-psychedelische effecten als een visuele beschrijving van een zeer stevig alcoholdelirium.

Drama dat, ondanks dat hij de tand des tijds niet goed heeft doorstaan, goed te pruimen is. Het is tevens een stomme film dus een bijzondere ervaring. Één van de eerste werkjes van de meester van suspense. Niets meer dan bovengemiddeld.

Ik had het al een beetje verwacht, maar dit is inderdaad een van de minste Hitchcockfilms. Ik zag hem op een ultragoedkope, Nederlandse dvd, waar men zelfs niet de moeite nam een score achter de film te zetten. Het verhaal is op het begin niet duidelijk (volgens de dvd-hoes wordt de hoofdpersoon beschuldigt van diefstal, maar ik kon dat er niet uit op maken), maar later toch wel aardig om te volgen. Het wordt echter nooit meer dan aardig en er zitten opvallend veel gesprekken in waarbij geen gebruik gemaakt wordt van tussentitels. God mag weten wat er dan het nut van is. Er zitten wel enkele leuke expressionistische momenten in en Ivor Novello speelt verrassend goed. Het verhaal stelt echter geen klap voor en het tempo is ook niet hoog. Matige film dus.
2*

Ik begrijp niet waarom mensen klagen over het gebrek aan tussentitels, ik ben juist blij dat er niet om de 2 seconden tekst op het scherm verscheen. Door het lichaamstaal van de acteurs (een visuele vertelstijl) kon Hitchcock het aantal tussentitels beperken tot een minimum. Mooi voorbeeld van Hitchcock's visuele vertelstijl is wanneer er een tussentitel komt met de zin: "The world of make-believe" waarbij een close-up op Roddy in een oberskostuum volgt. De camera draait zich dan terug en onthult dat Roddy eigenlijk een ober speelt als acteur op een podium.

Verder was dit een zeer geslaagd drama van Hitchcock met het typische thema van een man die vals beschuldigd word. Wat ik goed vond aan deze 'stille' Hitchcockfilm is dat het tempo opvallend hoger lag in tegenstelling tot de andere 'stille' Hitchcocks, de film verveeld werkelijk geen moment. Al kan dat natuurlijk ook wel komen door de vlotte pianosoundtrack die bij de versie zat die ik zag. Ook vond ik het camerawerk hier van een opvallend hoog niveau, zeker voor de tijd waarin deze film gemaakt is en ik heb nu toch al redelijk wat films uit de jaren '20 gezien. Zo zitten er soms mooie overlappingen in of werd het beeld wat waziger gemaakt om de kijker dezelfde ervaring te geven als het hoofdpersonage zich voelt.

3.5 sterren

Ivor 'The Lodger' Novello speelt een gegoede jongeman die om ietwat onduidelijke redenen (de scenes in het winkeltje zijn lichtelijk onbegrijpelijk) wordt weggestuurd van school. Het is het begin van een aftocht in de krochten van de maatschappij, een thema dat niet veel later overigens (veel overtuigender) ook werd gebruikt in Tagebuch einer Verlorenen, Das (1929).

Onze held komt uiteindelijk terecht in een Franse haven, waar hij al hallucinerend toch nog op een schip terug naar Engeland terecht komt. Het zijn misschien wel de beste scenes; Hitchcock slaagt er zeer behoorlijk in het delirium in beeld te krijgen.

Redelijke film, al is het gebrek aan enig geluid (ook bij mij geen geluidsband) toch wel een gemis en is zoals gezegd de opening een beetje vaag; daar had ik wel een extra tussentekst willen zien. Gemaakt in hetzelfde jaar als voornoemde Lodger, mijn favoriete Hitch, een film waar 'Downhill' overigens niet bij in de schaduw kan staan.

3*.