Sherlock Jr. (1924)

Sherlock Jr. is niet de grappigste film van Keaton (dat is Our Hospitality). Het is ook niet zijn film met de meest indrukwekkende stunts (The General neemt die plaats in). Het is waarschijnlijk niet eens zijn meest inventieve film (korte film The Playhouse strijkt met die eer). Maar op al die gebieden scoort Sherlock Jr. wellicht de tweede plaats en boven alles is dit de Keaton die het makkelijks het hart weet te stelen.

Het is al een oude theorie dat mensen film kijken (of naar verhalen luisteren) om even uit zichzelf te stappen, om in een wereld op te gaan waar problemen makkelijk opgelost kunnen worden. Zo ben ik er altijd van overtuigd geweest dat superheldenfilms een groot deel van hun populariteit bij nerds te danken hebben omdat het bijzonder vaak verhalen zijn over oorspronkelijke slappelingen die uiteindelijk bovenmenselijke krachten krijgen en vervolgens de wereld en, belangrijker, het meisje redden. Dit is geen nieuwe observatie, maar ik vraag me af of iemand al een verhaal rond dit idee gebouwd had voor Sherlock Jr., waarin Keaton na een mislukte poging tot detective spelen in door film geïnspireerde dromdn zich inbeeld Sherlock Jr. te zijn. De film benadert dit gegeven op een heerlijk speelse manier. Het einde, waarin Keaton zijn meisje leert zoenen door het voorbeeld van een film te volgen is erg mooi. De reden dat Sherlock Jr. op MovieMeter en op veel andere plaatsen de meest geliefde Keaton is komt waarschijnlijk omdat wij als filmliefhebbers gewoon de ode aan cinema kunnen waarderen. Het is zelfs een mooier eerbetoon aan het medium film dan Cinema Paradiso of The Purple Rose of Cairo wat mij betreft. Het is gewoon een onweerstaanbaar sympatiek werkje.

Ik ben het wel eens met de kanttekening dat het enigzins jammer is dat Keaton het eerste kwartier gebruikt om het verhaal op te zetten en daar vrij weinig humor gebruikt. Een opstartkwartier is gewoonlijk geen probleem, maar hier is dat één derde van de gehele speelduur. Aan de andere kant, Keaton bewees al in zijn korte films erg veel te kunnen doen binnen een half uur en dat doet hij ook weer hier en dus gaat hij in dertig minuten helemaal los. De scène waarin Keaton in een film zit die op onhandige wijze steeds scènes wisselt is terecht befaamd (en loopt vooruit op Chuck Jones' nog briljantere korte animatiefilm Duck Amuck), maar het hoogtepunt voor mij is de losgeslagen motorrit. Erg knap gefilmd, bijna een moderne avonturenscène. Ook tegelijkertijd grappig en spannend. Typisch Keaton. Verdere hoogtepunten zijn de scène waarin Keaton zogenaamd in de koffer van een vriend springt en het suspensemoment met de biljartballen.

Keaton wist indertijd niets van surrealisme, maar hij creëerde per ongeluk toch een surrealistische film. Niet alleen één van de beste slapstickfilms, maar ook één van de beste films over films en een hoogtepunt uit de stomme periode. Wellicht ook de beste introductie voor mensen die nog nooit een stomme film gezien hebben.
4,5*

Zeer leuke review! Ik krijg al weer super veel zin in de film!

Mijn lievelings - 'Buster Keaton'!


Mooie recensie, one ring! Spijtig dat ik Our Hospitality niet zo hard als jou kan waarderen, maar missch komt dat nog.

Deze film maakt dat ik zin krijg in de volgende Keaton, College, maar das nog niet voor direct, eerst nog 1925 en 1926 doorgeraken .

Before you clean up any mysteries, clean up this theater!

Sherlock Jr. was eigenlijk het eerste dat ik ooit hoorde van Buster Keaton. Ik weet nog dat er een paar jaar de discussie was of de film nu 44 minuten duurde (zoals oorspronkelijk op Imdb) of 45 (zoals hij een paar keer staat aangeduid op het internet en ook nu op Imdb). De titel is me altijd blijven hangen omdat ik best wel een Sherlock Holmes fan ben maar ik was vooral benieuwd omdat dit toch over het algemeen wordt genoemd als Keaton's beste werk.

Persoonlijk vind ik het die status niet waard. Ik zeg niet dat Sherlock Jr. een slechte film is, verre van want het is Keaton ten voeten uit, maar ik had er gewoonweg meer van verwacht. De film is wel erg kort en met uitzondering van een paar geniale scènes stelt de film ietwat teleur. De opbouw is me iets te traag, nu lijken alle Keaton films wel traag op gang te komen maar hier is dat toch bijna een derde van de film, waardoor hij maar een klein deel van de film echt los kan gaan. En dat doet hij precies iets minder dan anders. De scène waar hij vanvoor op de brommer zit is erg leuk maar duurt op zich dan weer te lang. Gelukkig zijn er een paar scènes die het niveau serieus naar omhoog tillen (die bioscoopscène o.a. en Keaton's vlucht van de gangster) waardoor dit nog altijd een erg genietbaar werkje wordt maar niet perse beter dan hetgeen ik tot nu toe heb gezien. Toch blijft het continu met de mond open kijken naar wat voor heerlijk stuntwerk Keaton hier vertoont, man was echt geniaal. Sommige scènes voelen dan ook alsof ze hun tijd wel erg ver vooruit waren. Ik zei het daarjuist al maar die filmscène is dan ook werkelijk fenomenaal en Keaton haalt zelfs wat goocheltrucs boven om het allemaal nog net iets spectaculair te maken.

Leuk trouwens om Kathryn McGuire terug te zien verschijnen aan de zijde van Keaton. Ik was ze eergisteren al tegen gekomen in The Navigator waar ze een erg sterke chemie en samenspel met hem heeft maar daar is hier jammer genoeg minder te merken. Sherlock Jr. is vooral een one-man show van Keaton waardoor de rest van de cast op zich niet bijzonder veel aandacht krijgt. Wel geweldig om te zien dat Keaton's vader, Joe Keaton, hier ook een kleine bijrol in heeft als de vader van McGuire. De gelijkenis tussen vader en zoon is werkelijk treffend maar net zoals McGuire heeft hij maar erg weinig screentime. Is dat erg? Eigenlijk niet want Keaton blijft een genot om naar te kijken met die heerlijk stoïcijnse blik. Hij laat werkelijk alles over zich heen komen en verrekt geen spier. Bij de scène in het begin van de film waar hij een hele hoop water over zich heen krijgt heeft hij het niet veel gescheeld of hij had zelfs zijn nek gebroken maar hij laat gewoon niets merken. Ongelooflijk..

Nu ik mijn bericht nog eens nalees begin in eigenlijk te twijfelen of ik Keaton hier niet te kort doe. Oké, de speelduur is erg kort en de film komt te traag op gang maar hetgeen hij hier weer aflevert is fenomenaal te noemen. Vergeet Chaplin, dit is de echte koning van de stille film. Soit, ik ga toch naar de 4* maar Keaton's beste is dit niet, die eer gaat tot nu toe naar The Navigator of Steamboat Bill Jr. Ben benieuwd wat de rest gaat brengen.

4*

De oudste film die ik tot nu toe heb gezien. Maar wat heb ik hard gelachen. Wat zijn de grappen ontzettend sterk voor die tijd. Hoe goed kan een simpele film zijn en hoe snel kunnen 45 minuten voorbij zijn.

Dit is ook mijn eerste kennismaking met Buster Keaton. Wat speelt die man ontzettend leuk en overtuigend. Bijzonder gewoon!

Ja, dit was een hele aangename verrassing en het smaakt nu al naar meer!

Op vlak van visuele vondsten is dit denk ik het beste dat Keaton gedaan heeft. Fabelachtig inventief en vakkundig ineen gedraaid. Ik breek mijn kop nog steeds over hoe ze bepaalde dingen hebben kunnen verwezenlijken.