Le Fils (2002)

wat een saaie film zeg,
ontzettend sloom gefilm, heel erg lange shots, zonder dat er iets gebeurt.
wordt weinig gesproken,
het acteerwerk was wel oke, waren wel erg lelijke acteurs
kon het langzame karakter van deze film niet echt waarderen.
2.5*

als iemand hem wilt kopen::
je mag hem voor 7,5 euro kopen, 2-disc special edition
volkskrant filmfestival

Goed geacteerd, simpel verhaal, slecht gefilmd(de film werd er écht slechter op) maar wat ik er nou uiteindelijk van vond. Het eerste halfuur vond ik écht saai maar daarna fascineerde het me wel, en als ik erover nadenk hoe ik het einde anders had gewild(waarbij er bijv. meer gebeurde) komt er ook niks in me op. Komt op mijn herzieningslijstje en tot die tijd 3.5 sterren.

mijn eerste kennismaking met de broertjes Dardenne is geen volledig succes geworden. film heeft wel indruk gemaakt als ik er achteraf over nadenk, maar op moment van bekijken ergerde ik bij momenten aan het camerawerk en het is ook nogal een saaie bedoening, er zijn amper dialogen, kreeg niet echt hoogte van het personage Olivier - we krijgen wel een snelcursus houtbewerking. als ik kans krijg zal ik deze nog wel eens opnieuw gaan bekijken, want denk dat er meer uit te halen valt, maar m'n hoofd stond er niet naar .... 2½

Een complete verassing voor me, wat een briljante film, ik moet hier ook even een snel berichtje achterlaten, mijn eerste in een lange tijd.

Het mooie vind ik, naast de geweldig mooie rustige stijl van de film en het erg goede camerawerk, dat ondanks dat er niet bijster veel gesproken werd er zoveel te zeggen viel. Mooi zijn de gezichtsuitdrukkingen van Olivier naar de jongen, die Francis uiteraard niet goed kan plaatsen.

Ik zat echt op het puntje van mijn stoel, en vond het de omgang tussen de twee een enorme spanning bevatten, vooral omdat je wist dat het niet hele tijd zo kon blijven doorgaan . Het einde , de scene waar Olivier ineens in een moment van bijna spontaniteit, hoewel hij er duidelijk zo lang over heeft nagedacht hoe hij het zou zeggen, ineens heel duidelijk het eruit gooit en de scene erop bezorgden me dan ook echt kippenvel.

5*

Sublieme christelijke allegorie over vergeving.

Onderhuidse film waar het thema vergeving (inderdaad) haast subliem wordt uitgewerkt. Olivier Gourmet speelt hier een prachtrol, die van een 'simpele ziel', rechttoe rechtaan, maar die toch met telkens een niet te pijlen diepte in zijn ogen herbergt. De camera zit hem dicht op de huid en zorgt zo voor een vreemde spanning die eigenlijk de gehele film aanhoudt. Geweldig hoe de camera om de personages heen danst. (Ook mooi de constante pastelkleuren, bruintinten.)

Was al tijden op zoek naar films van de gebroeders Dardenne en moet zeggen dat Le Fils mijn hoge verwachtingen zeker waarmaakt. Had alvorens de film te kijken nergens een plot gelezen, dus ook voor mij voelde het als een ontdekkingstocht en de film deed zich langzaam uit de doeken. Zo had ik geen idee dat het hier om de moordenaar van zijn zoon ging. Wat Bas17 hierboven beschrijft, het moment waar Olivier plotsklaps zegt dat het zijn zoon was die vermoord was kwam als een klap, maar voelde ook ingecalculeerd. Het staat perfect voor zijn karakter; Rationeel, gecalculeerd (zo kan hij tot op de centimeter uit het hoofd een lengte bereken), maar met een onderhuidse spanning.

Erg mooie film en past goed naast Ai no Yokan die ik onlangs zag en ook op zijn eigen manier met dit thema worstelt.

Een psychologische film met veel oog voor details, dat wel. Maar ik kon er geen moment (met de beste wil van de wereld) van onder de indruk raken.

nog nooit zo een realistische verfilming gezien.
dit is geen film dit is net alsof je iets in het dagelijkse leven aant bekijken bent
nen aanrader

Minimalistische film over het gewone leven van een getergde man

Eens werkte hij in het houtbedrijf van zijn broer, maar nu leert timmerman Olivier probleemjongeren een vak in een sociale werkplaats. Gedecideerd en heel precies gaat hij te werk en die precisie brengt hij ook zijn vier leerlingen bij. Totdat een vijfde leerling, de zestienjarige Francis, plots zijn hele leven overhoop gooit.

De film Le fils (de zoon) van de Waalse broertjes Dardenne toont hoe Olivier vanaf de dag van Francis' komst geobsedeerd is door de jongen. Hij volgt precies wat hij doet, sluipt hem achterna, bespiedt hem. Wat de relatie tussen de twee is, blijft lang onduidelijk. Wel is duidelijk dat Francis iets losmaakt over Oliviers verleden.

De Dardennes volgen Olivier met een losse camera, helemaal in Dogma-stijl. Je kijkt voortdurend over de schouder van Olivier mee naar wat er zich afspeelt in de werkplaats. Je zit Olivier letterlijk op de huid, maar moet wel gissen naar zijn drijfveren. Dat geeft de film met zeer weinig middelen een ondraaglijke spanning mee. Met name de rusteloosheid die zich van Olivier meester maakt wordt door de cameravoering heel letterlijk overgebracht doordat je als kijker bijna misselijk wordt van het geschommel en gewiebel van het beeld.

Le fils is een kleine film over een groot persoonlijk drama. Het verhaal wordt heel langzaam uitgewerkt waardoor je het gevoel hebt bijna real time met Olivier mee te leven. De kracht zit 'm in de spanning in de film. Niet louter een thriller-spanning (wat gebeurt er? wat betekent dit?) maar vooral ook een spanning in het handelen van het hoofdpersonage. Olivier zit met een levensgroot dilemma in zijn houding tegenover de jonge Francis. Aan alles in de man is merkbaar dat hij heen en weer geslingerd wordt tussen verschillende gevoelens en emoties.

Liefst 103 minuten trekken de Dardennes uit voor een snel verteld verhaal. En dat doen ze ook nog eens in een zeer sobere en minimalistische stijl. Gewoner dan timmerman Olivier kan een filmkarakter bijna niet zijn. Acteur Olivier Gourmet zet een geweldige prestatie neer door deze getergde man zo levensecht neer te zetten. Zijn spel en de hele film zijn onwaarschijnlijk realistisch en naturel.

Niet echt de meest toegangelijke film, maar wel een mooie en goede! De spanning tussen instructeur (fenomenaal gespeeld overigens!) en het jonge broekie is tijdens de gehele film voelbaar. Wel jammer is de schuddende camera, waarvan ik de meerwaarde niet van zag.

Nietsbetekenend? Het perfecte einde als je 't mij vraagt. De Dardennes weten ook het emotionele climax van de film voortreffelijk realistisch neer te zetten. Zo mooi en subtiel hoe Francis na de worstelpartij in het bos terugkomt en de twee na enkele betekenisvolle blikken zwijgend het hout in de wagen leggen en afdekken. Oliviers geheim is onthuld maar desondanks blijven ze bij elkaar. Le fils is een hartverwarmende uiting van oprechte mensenliefde, juist daar waar je 'm niet verwacht. En één die daarbij gelukkig nooit vervalt in goedkoop sentiment (opgevallen dat er geen muziek in deze film zit?). Echt een fantastische film waar ik wel een kleine 4,5/5 aan kwijt wil. En dat is al de tweede bij de Dardennes. Ik ben nu toch wel erg benieuwd naar La promesse.

Sterk staaltje leegte.

Bij dit soort films vind ik het altijd jammer om "saai", "sloom" en dergelijke reacties te lezen. Want die mensen zijn gewoon met de verkeerde intentie begonnen als je het mij vraagt.

Het kroop mij na een tijdje wel onder de huid hoor. Buitengewoon interessant uitgangspunt ook en erg sterk uitgevoerd. Weinig spraak, maar duidelijke lichaamstaal (goed geacteerd). Er wordt een zekere spanning gecreëerd zonder muziek en mét lange shots.. geweldig en erg knap gedaan.

Ik had geen verwachtingen, maar gewoon begonnen te kijken en blij deze film gezien te hebben.

Duidelijke 4*. Had hoger kunnen zijn, maar op de één of andere manier weegt de leegte mee in het cijfer.

Afvalhout voor de open haard.

Ik vond het erg moeilijk om een uitgesproken over deze film op te maken. Enerzijds was de camerastijl mooi en tamelijk origineel (zelden is de camera meer dan een halve meter verwijderd van Olivier, de hoofdpersoon) en de acteerprestatie van Olivier Gourmet is om niet te vergeten.

Anderzijds was het teveel van hetzelfde. Veel plankjes die gezaagd worden en ander gehobby in een loods met wat gedragsgestoorde kiddo's. Vandaar deze lauwe 3*. Mijn kennismaking met de Dardenne-broers en het was wel ongeveer zoals ik verwacht had. De film pretendeert meer te zijn dan het uiteindelijk waar maakt en dat is vooral in dit soort films erg jammer, want het verhaal en de moraal die de film overbrengt, verdient beter dan deze uitwerking.

Waar maak je dat uit op, dat de film nogal wat pretendeert. Volgens mij heeft het meer met jouw verwachting te maken.

Juist het eindeloos plankjes zagen werkte voor mij heel sterk (in het dagelijks leven zijn de dingen toch ook niet altijd maar spannend of van grote betekenis, juist die kleine verschillen zijn juist zo alledaags en herkenbaar) en geven de film zijn kracht mee. Lijkt me niks met pretenties van doen te hebben, integendeel zelfs.

Lastige film om te beoordelen dit en ook eentje waar ik een beetje gemengde gevoelens aan overgehouden heb.

Allereerst valt op dat het een erg stille film is. Niet alleen wordt er weinig in gesproken, maar daarnaast is er ook nauwelijks een soundtrack aanwezig. Dat vereist veel kunde van de acteurs, omdat hun niet verbale acteerwerk nu extra in de gaten loopt.

Het acteerwerk is trouwens erg goed. In sommige scènes voelde je echt de spanning tussen de man en de jongen en daarnaast ga het soms ook een onbehaaglijk gevoel. Het camerawerk is ook goed, want doordat er erg dicht op de huid wordt gefilmd, had ik echt som bijna het idee dat ik in de film zat, dat is altijd wel lekker bij het kijken van een film.

Het is alleen jammer dat de uiteindelijke afloop mij niet zo heel veel deed. Ik had er weinig gevoel bij, wat op zich wel jammer is, want dan had er een nog hogere score in het verschiet gezeten. Ik twijfel tussen drie sterren, of een halfje meer. Mijn gevoel geeft echter aan voor de laatste optie te gaan en wie ben ik om mijn gevoel te negeren.

3,5*

Als geen ander weten de gebroeder Dardenne met hun indringend camerawerk de toeschouwer te betrekken bij hun films.
Met minimale middelen bouwen ze een verhaal op dat alsmaar boeiender wordt. Het weinig zeggende einde is in dit geval echter een beetje een afknapper.
Niet zo goed als L'Enfant (2005) en Le Silence de Lorna (2008), maar nog altijd meer dan de moeite waard.