La Vie devant Soi (1977)

Weer zo'n indrukwekkende rol van Simone Signoret.

Indrukwekkende persoonlijkheid, zeker.

Maar erg jammer dat de film eromheen zo'n krakkemikkig (amateuristisch) geheel was. Zolang La Signoret in beeld is (vaak) valt dat minder op, maar het is allemaal erg schematisch en pover verteld, door een regisseur die volgens mij nooit meer iets gemaakt heeft.

Moest dit boek voor frans lezen op de middelbare school en toen kwam deze op tv... Boek niet opengehad en alles gewoon aan de hand van de film gedaan.

Middelmatig filmpje... niet veel bijzonders vond ik.

Ik heb het boek gelezen (ook voor Frans) en dat vond ik dan weer erg mooi.

Hoe een joodse ex-prostitue die voor de kinderen van de huidige prostituees zorgt uiteindelijk wordt verzorgd door een van haar Arabische pleegkinderen. Simone Signoret speelt de rol met overgave zeker als zij bij tijd en wijle totaal de weg kwijt is en wacht tot ze wordt opgehaaldd door de gestapo. Het jongetje Momo ontroert mij telkens weer. Momo neemt zijn joodse pleegmoeder in bescherming en laat haar sterven op de wijze zoals zij dat wilde. Ontroerend!

Acteren is goed te noemen en het sfeertje is best goed gelukt. Het kan dat ook heel best boeien, maar niet erg bijzonder. Drie sterretjes.

***

Behoorlijk actueel momenteel...

De column van Dominique van der Heijden in Spits gelezen?

Haha, inderdaad. .

Juitst die imperfectie maakt deze film tot een van mijn dierbaarste.

Madame Rosa slaagt er in twee, drie werelden vreedzaam te verenigen.
Haar recept: liefde.
Verbluffend mooie film waarin zo veel herkenbaar is in ondergebracht en die in feite bij wat zich momenteel in de wereld afspeelt, nu best te bekijken valt, al is hij bijna een halve eeuw oud.
Een drama, maar die via komische, tot hilarisch grappige en gevatte scènes de joods/arabische problematiek zeer scherp stelt.
Bovendien een perfecte schets van het Parijse vreemdelingenkwartier met volkse figuren, zoals buiten haarzelf, als ex prostituée, ex oorlogsgedeporteerde, de oude wijkdokter, nog geëmotioneerd tov zijn patiënten, de op een afgrond levende vader, Lola de gewezen bokser die zich nu weert in het Bois de Boulogne en zich behulpzamer opstelt dan welke instantie ook, het groepje zwarten, actief als noodhulpbrigade...
Vaak uiterst eenvoudige tot spetterende, overtuigende dialogen (of monologen), realistisch en de waarheid niet verbloemend en ook wel eens cynisch: "Als joden en arabieren op elkaars gezicht slaan, bewijst het alleen maar dat ze niet beter zijn dan de anderen..."
Mag ook niet vergeten dat het probleem van euthanasie in die tijd aan bod komt en wat vooral niet te vergeten valt is de prachtige vertolking van Simone Signoret en eigenlijk valt niemand van de cast uit de toon.
De film won een Oscar voor beste niet-engelstalige film in 1978. De Amerikanen hadden smaak.