Mujeres al Borde de un Ataque de Nervios (1988)

In Todo sobre mi madre en Hable con ella valt Aldomovar op om zijn fraaie melodrama's met soms bizarre personages. Die bizarre personages zitten ook in Mujeres al borde de un ataque de nervios. Maar een melodrama is dit bepaald niet. Dit is een campy zwarte komedie over gekte en obsessies. Veel erg grappige situaties en spitse dialogen en details (zoals figuranten) die ook heel grappig zijn. Dit alles in felle kleuren. Totaal over de top. En oh zo leuk. Het wordt tijd dat Aldomovar met zijn verkregen roem weer eens een comedy maakt als tegengif voor de vaak afschuwelijke Hollywood-comedy's.
Let ook op de bijna onherkenbare, nerdy Antonio Banderas.
Toffe film.

4.0*

Almodovar op zijn best! Leuk dat ik nu ik bijna zijn hele oeuvre gezien heb, toch nog stuit op een meesterwerkje als dit (al had ik het, gezien de veelzeggende titel, wel een beetje verwacht )

Alles wat Almodovar tot een van mijn lievelingsregisseurs maakt, zit in deze film: een heerlijk, compleet overdreven verhaal waarin geen enkel kliché wordt geschuwd (in tegendeel: ze worden triomfantelijk door de grote poort binnengehaald! ) maar dat tegelijkertijd bruist van zuiver originele creativiteit (de unieke Almodovar-mix: alles waarvan je denkt dat het gaat gebeuren, gebeurt ook, maar op zo'n onconventionele manier dat je toch iedere keer weer verbaasd achterblijft!), een verhaal dat zich afspeelt in een wereld die geregeerd lijkt door histerische maar ijzersterke en alles dominerende vrouwen (de rol van Antonio Banderas in deze context is dan ook absoluut hilarisch), een wereld die vrij normaal begint, maar langzaam maar onherroepelijk ontspoort naarmate de film vordert. Het camerawerk is bovendien zoals steeds briljant en de muziek al evenzeer (al meteen in de begingeneriek trouwens).

Een puike 4.5*, maar ik wil de film absoluut zo snel mogelijk opnieuw zien, en wie weet kan hij dan nog wel een trapje omhoog.

Grote chaos, deze film. Zowel qua plot als qua genremix. Western, klucht, suspense, komedie, slapstick en soap komen voorbij en Almodovar past zijn stijl voor elke scène aan. Daarmee kleurt (!) hij enerzijds binnen de lijntjes van elk afzonderlijk genre maar in context van elkaar vliegen de eigenzinnige scènes je om de oren. Leuk.

Helaas kan ik wat minder met de kleuren. Telkens dat geforceerde rood en blauw, voor mij leidde het alleen maar af.

3,5*

Niet de sterkste film van Almodóvar; een beetje te chaotisch en overdreven. Maar wel amusant.

Sommige mensen waarderen die chaotische taferelen juist....

heerlijke almodovar...humoristisch, chaotisch, overdreven acteerspel en verhaal, prachtige kleuren en toch wel kitscherig

geweldige film, heb de hele film lang met een grijns op de bank gezeten

Hoeveel lol kan je wel niet hebben met een kan gazpacho?!

Ik ben absoluut geen Almodovar fan ( vooral Todo Sobre mi Madre is een vreselijke bedoeling), maar omdat Volver best wel goed uit de verf kwam en deze film hoog aangeschreven staat op vele filmlijsten kreeg ik ineens de drang om deze film te bekijken. Ik dacht eerst, waar ben ik nu weer aan begonnen?

Eenmaal het appartement van de hoofdrolspeelster vol begint te druppelen met apart volk, was er echter geen houden meer aan. Wat een heerlijke, gezellige, hysterische, charmante en bovenal grappige film van Almodovar! Gelukkig heeft Almodovar deze keer geen melodramatische insteek als vertrekpunt genomen voor zijn verhaal en kunnen wij naar hartelust lachen om veel lichtvoetige, elkaar opeenvolgende rampspoed!

Ik kwam bv. werkelijk niet meer bij toen het preutse meisje ( wat een typisch gezicht ook! ) onder invloed van de gazpacho, in haar slaap, helemaal opging in haar wildste fantasieën. Vooral die fantastische reactie van ik meen Pepa maakte dat moment helemaal af: Die zullen we maar gewoon lekker laten slapen!

Het slotakkoord had nog wat meer mogen exploderen i.p.v. met een sisser af te lopen. Maar, wat heb ik mijzelf onverwacht mee laten voeren naar een leuke wereld, met veel leuke, jaloerse en idiote ( vrouwelijke ) personages! Het voelt allemaal ontzettend theatraal en toneelachtig aan, maar er schuilt een zekere mate van herkenning in de film die hem onweerstaanbaar maakt. De beste film tot dusver die ik van Almodovar heb mogen zien. Een dikke 3,5*

geniaal

Sfeervol filmpje die even de tijd nodig had om warm te worden, maar eenmaal warm prima gekruid is.

Ik vind dit tot nu toe de leukste Almodovar die ik heb gezien(ben ze chronologisch aan het volgen). Dit komt mede dankzij het uiteraard weer zeer vreemde verhaal. Echter is het dit keer wel uitstekend uitgewerkt. De film betekende de doorbraak van Banderas, die echter volgens mij al 3 keer eerder met Almodovar heeft gewerkt in voorgaande films. De film bevat zoals gewoonlijk weer leuke typetjes en door de korte speelduur verveelt de film nergens.

Leuk!

3*

Goed dat dit nog geen negentig minuten duurde, anders hadden ze mij met een zenuwinzinking mogen afvoeren. De eerste vijf minuten waren best ok met alle jaren ’60 effecten en de bizarre en redelijk experimentele handelingen van de aanwezige personen. Vervolgens was het een kwartier redelijk en het laatste half uur was het niets meer of minder dan de Spaanse GTST. Het plot werd op den duur ronduit afgrijselijk. Het komedie aspect is volledig aan me voorbij gegaan. Mijn mondhoeken zijn nog geen millimeter boven mijn mond gekomen. Over de top kan goed zijn, maar dan wel toegepast in de juiste situatie. Hier gebeurt het helaas constant. Pedro Almodóvar mag dan een gevierd regisseur zijn, voor deze wanprestatie had men hem van mij mogen kielhalen.