Koko Dai Panikku (1978)

Had hier al eens een recensie over geschreven bij de discussie pagina van Ishii. Zal hem hieronder even kopieeren:

Inmiddels ookal wat meer van Sogo gezien. Blijft een erg interessante regisseur. Aangezien er nergens een goed plaatje voor Koko dai panikku te vinden is zal ik hier maar even een kleine recensie plaatsen.

Koko dai panikku was de eerste echte langspeelfilm van Sogo. Gemaakt in 1978 en destijds aardig gewaagd. Het verhaal gaat over de zelfmoord van een jongen en de woede van een klasgenoot. Als deze jongen vind dat de school er verantwoordelijk voor is steelt hij een geweer en schiet z'n leraar dood. Hij moet hierna uit de handen van de politie blijven en gijzelt een paar medestudenten.

Mede dankzij het verhaal zetten deze film Sogo op de kaart. Hij werd met open armen ontvangen door de zogenaamd "rebelse jeugd". En zorgde voor veel opschudding bij het overige volk.

het is goed te zien dat dit een film uit z'n beginperiode is. Audiovisueel wat karig, eigenlijk nergens die echt agressieve stijl. Toch is het best een fijn filmpje geworden die geen moment verveeld. Alles speelt zich in en op de school af, maar om de zoveel tijd wordt er van locatie gewisseld. Dit maakt dat het geheel boeiend blijft. Ook zit er een best aardig tempo in de film, niet al te snel of langzaam maar opzich prima.

verder is de film wel ietwat gedateerd en is hij niet al te speciaal. Maar voor de fans van Sogo toch leuk om eens gezien te hebben. Hij duurt 94 minuten, net wat te lang maar ach.

3*

Cool. Ik ben ook bezig met z'n werk te verzamelen. Blijft een interessant ventje, Ishii. Viel me altijd al op dat deze miste, toch z'n eerste lange speelfilm; En de film die hem z'n bekendheid gaf op zijn opleiding. Binnenkort nog eens herzien.

Als iemand weet waar hij te zien is, ik ben altijd geïnteresseerd in meer werk van Sogo Ishii

Aardig. Visueel heeft de film niet echt veel te bieden, het verhaaltje is wel aardig. Redelijk standaard, dat wel. Kan me voorstellen dat het in die tijd in Japan nogal schokkend was, maar naar hedendaagse maatstaven valt het allemaal wel mee. Ik dacht soms wel eens: wat een cultuur. Iedereen (docenten, directie, ouders van de jongen) lijkt zich vooral druk te maken om de eigen reputatie. Nou ja, op zich ook niet veel nieuws onder de Japanse zon.

Enigszins pijnlijk voor mij dat de kwade leraar natuurlijk weer een wiskundeleraar blijkt te zijn. Wel grappig was het busje met anti-communistische nationalisten.

Redelijk.

Een enthousiaste filmcriticus kan een aantal boompjes opsteken over Columbine en hoe deze film z'n tijd vér vooruit was. Thematische blah blah genoeg om een half boek mee te vullen. Hiervoor is het echter wachten op zo'n enthousiaste filmcriticus.

Redelijk filmpje waar de grondbeginselen van Sogo Ishii's stijl wel al voelbaar zijn, maar nog niet echt tot uiting komen. Een aantal scenes die gedragen worden door (instrumentale) rockmuziek en het rebelse karakter van de film vormen de start van een blitse carriere.

Het maakt de film echter een beetje braaf en met een naam als Ishii op de affiche wil je toch wat bruisendere cinema. Op zich boeit het allemaal wel, de film is niet te lang en een hoop typische Japanse themas passeren de revue, maar het blijft vooral een werkje voor Sogo completisten of mensen die zijn normale stijl wat té vinden en liever een afgezwakte versie voorgeschoteld krijgen.

Aardig curiosum, dat zeker. Zou eigenlijk een veel grotere status verdienen, maar zo werkt het uiteraard niet. Leuk om een keertje gezien te hebben, maar ik grijp toch liever terug naar de recentere Ishii's.

2.5*