Basquiat (1996)

Inderdaad een briljante bijrol van Bowie als Andy Warhol, die is me ook het meest bijgebleven (is alweer een tijdje geleden dat ik deze film gezien heb).

En wat een te gekke soundtrack....zie musicmeter.nl

Superfilm en sterk staaltje acteerwerk van David Bowie.

Had wel wat minder M.O.R gemogen!

Twee van mijn grootste helden - Bowie en Benicio - samen in één film... dat kan bijna niet beter zou je zeggen!

Uitgeverij taschen heeft een heel aardige serie boeken uitgegeven van verschillende belangrijke kunstenaars van de vorige eeuw. Waaronder Pollock, Francis Bacon en Basquiat. Voor de liefhebber die een begin wil maken.

Film valt vooral op door het geniale spel van David Bowie. Past in mijn ogen zo naast Jeff Bridges in TBL en Steve Buscemi in Ghost World die ik beide zie als beste acteer prestaties ooit. Stuk voor stuk prachtige scenes dankzij de acteurs, de soundtrack en de jaren 80 setting. Het is ook allemaal erg mooi gefilmd. Kan erin komen dat sommige weinig meekrijgen over het leven van Basquiat omdat het op zich in een hoog temp afspeelt maar ik ga de film daar niet op afstraffen.

4,5

New York, yuppen, postmoderne kunst en drugs. Niet een geheel geslaagde kijk, maar wel bijzonder entertaining en best informatief. De film had van mij iets minder dramatisch gemogen en wat meer nadruk op die tijd. Let even op de geniale rol van Walken als naargeestige observator (die al dan wel al dan niet best eens gelijk zou kunnen hebben.)

gemiste kans, totaal geen eerbetoon aan deze kunstenaar. helaas.

2,5*

Het verhaal vond ik bijzonder droog verteld en de rol van Jeffrey Wright kon me nauwelijks boeien. Aan de andere kant zit de film propvol leuke rollen. Gary Oldman als kunstenaar, Benicio Del Toro als idiote vriend, Dennis Hopper als..., ach gewoon Dennis Hopper. De rol die deze film absoluut het kijken waard maakt is toch echt die van David Bowie als Andy Warhol. De film kabbelt wat weg maar blijft door de leuke rollen van deze topacteurs (en goede muziek) uitstekend vermaak.

Ik ga deze binnenkort eens op DVD aanschaffen. Ik vond het een zeer bijzondere biopic, zeker met die fantasiebeelden en de soundtrack, die er perfect bij paste! Voor ik deze film voor 't eerst zag -zo'n zeven jaar geleden- had ik nog nooit van de man gehoord, maar dat maakte de film er niet minder op.

justem, ging niet over kunst of over basquait, maar over drugs en het wereldje om kunst heen

Julian Schnabel en Basquiat, een van de meest gevierde sterren van de kunstscene van New York, waren bevriend en daarom besloot de eerste een fictieve biografie (karakterstudie) over hem te maken, met de intentie diens leven te vieren. Daarom maken de laatste dagen (helaas) geen deel uit van deze film. Het is geen diepgaande portret geworden, maar oppervlakkig, kunstzinnig (een cineastische puzzle), bij tijd en wijle vermoeiend, met uiterst saaie momenten. Soms lijkt het net een serie anekdotes. Zijn persoonlijke en aristieke invloed, het racisme waar hij mee te maken had en de kwellingen waar hij aan leed komen nauwelijks aan bod. Het hoe en waarom van 'zijn kunst' blijft op de achtergrond. Als kijker krijg je daarom geen echte connectie met de hoofdpersoon. De film is vooral bezienswaardig vanwege de indrukwekkende cast, waarbij Jeffrey Wright zijn ziel en zaligheid in de rol legt. "De beelden zijn als prachtige kleine schilderijtjes" en "muziek wordt omgezet in bewegende beelden", las ik.

Your audience isn't even born yet.

Bovengemiddeld filmpje voor tussen door. Niet zo intenst, audiovisueel eigenzinnig of ook maar in enige weg indrukwekkend zoals Schnabel's Butterfly, maar toch wel mooi en gewoon lekker goed. Het kijkt dus goed weg, maar is in zekere zin wel inspirerend. Ik vind het altijd leuk om via films in de kunstwereld een kijkje te nemen, het is daarom hier ook fijn dat de kunst en dan ook het proces, goed verfilmd word waardoor er meer beleving te zien valt. De kunst zelf van Basquiat ken ik niet, en vond ik ook niet zo bijzonder. Wellicht kwam het omdat de drang en de kunstzinnige in deze film me een beetje koud liet, qua film is 'ie in ieder geval leuk.

De film is op elk vlak gewoon onderhoudend, bij uitstek de muziek was echt heel goed gekozen, maar de rest was gewoon voldoende. Het was meer de relaxte sfeer die de film zo goed maakt en het makkelijk weg kijken. Doordat het nergens sentimenteel of goedkoop word voel je je wel als een serieuze kijker en dat stelt dan ook weer gerust.

Gewoon een goede film die lekker wegkijkt, jammer dat Schnabel er niet zelf ook een kunstwerk van heeft gemaakt, maar toch nog steeds genietbaar. 3,5 ster

Als ik objectief probeer te kijken naar deze film kom ik tot de conclusie dat het eigenlijk weinig voorstelt. Maar na het drie keer te hebben gekeken blijf ik het zeer vermakelijk vinden. Het verhaal is wat aan de chaotische kant en had de kijker meer kunnen laten zien dan de opkomst en de aftakeling van het hoofdpersonage en de decadente wereld van de kunst om hem heen.
Ik las laatst ergens dat de regisseur Julian Schnabel hem persoonlijk kende ten tijde van zijn succes en zelf ook deel uit maakte van de desbetreffende scene van kunstenaars. Dit kan niet anders dan een pluspunt zijn geweest, want er hangt een fijne artistieke sfeer in de film.
Hoewel sommige scenes weinig toevoegen aan het verhaal en het tempo er wat uit halen, heb ik af en toe het idee dat dit bewust is gedaan om de kijker zelf te laten zoeken naar de mens achter Jean Michel Basquiat. Een subtiele aanwijzing hiervoor vind ik bijvoorbeeld een moment waar Basquiat Gina vertelt dat hij kinderen met haar wil, waarop ze antwoord dat hij zelf een baby is. Dit kan volledig mijn interpretatie zijn maar ik heb het als prettig ervaren dat een aantal vraagstukken uit zijn leven open zijn gelaten.
Afijn, voor mij is de soundtrack verder een groot pluspunt, vooral Flamenco Sketches van Miles Davis zorgde voor wat extra sfeer. Ook de acteerprestaties zijn sterk, Jeffrey Wright speelt overtuigend en vertoond ook flink wat gelijkenissen met de kunstenaar. Ook leuk om o.a. Gary Oldman en Dennis Hopper een bijrol te zien spelen. En David Bowie levert ook een leuke bijdrage met zijn rol als Andy Warhol en een toepasselijk lied aan het eind van de film.

Ja, ik heb genoten van dit halve kunstwerk, wat nog mooier had kunnen zijn. Maar ja, een mens is nooit tevreden. 4 sterren.

Waarom niet eigenlijk? Je ziet erg goed dat Schnabel met het levensverhaal speelt, en ook echt een eigenzinnige film maakt - hij is dan ook zelf een kunstenaar. Hoe Schnabbel met geluid speelt, met found footage, e.d. vond ik erg mooi. Dat het werk van Basquiat zelf niet veel aan bod komt, maar meer op de persoon wordt gericht, oké. En dat het eigenlijk een nogal in mineur gestemde, dramatisch film is geworden, oké. Maar als portret én als film zelf vond ik dit toch best sterk - alhoewel er van mij nog een vleugje 'anarchisme'/vrijheid in had gemogen.

Om een beeld te krijgen van Basquiat's werk zelf kan ik de docu The Radiant Child aanraden trouwens!