La Fille du RER (2009)

Prachtige film over een waargebeurd schandaal. Al wordt het schandaal niet zozeer uitvergroot. Dat is ook herkenbaar van deze regisseur. Iedere scene is intens. Beweging is een belangrijk thema in deze film, mede daardoor is het een zeer kleurrijk en levendig spel. We zien Jeanne op rolschaatsen, in de trein, in een bootje enz. De wereld is continu in beweging en Jeanne lijkt zichzelf hierdoor kwijt te raken. Ze is ontzettend op zoek naar haar identiteit. Ondanks haar bijna wrede leugen, was het voor mij wel herkenbaar. Schitterend thema. Echt een aanrader.

Waardeloze samenvatting

Ik had nog nooit van het hele schandaal gehoord, en ik vind dat het in de film ook niet echt geweldig aan bod komt. Sowieso is het hele stuk ervoor het beste deel van de film. De personages zijn niet waanzinnig interessant, maar wisten toch mijn aandacht vast te houden door het goede acteerwerk. De stukken worden handig uitgezet, en er wordt schaamteloos knap een beklemmende sfeer gecreeërd, waarbij de scenarioschrijver en de regisseur handig om hun eigen minpunten als filmmakers heen lijken te manoeuvreren. Smaakvol gefilmd en met zat boeiende dialoog en ontwikkelingen is de eerste helft van de film geen saaie zit. Het zijn vooral de lekker franse personages die hun ellende knap duidelijk weten te maken aan de kijker.

Maar na het begaan van de vermeende misdaad wordt de film zeer saai. De spanning is plotsklaps weg, er wordt heel uitgebreid de tijd genomen om alle negatieve eigenschappen van de personages nog eens even te belichten en het verhaal verzandt nogal. Clueloos en zonder dat we onze aantrekkelijke niet-joodse nu echt goed hebben leren kennen, komt de film sputterend tot een eind. Zonder de kijker nu echt met een duidelijke stemming achter te laten. Nee, het leven is niet altijd rozengeur en maneschijn, maar dat wisten we al.

Jammer, als de film wat filosofischer of schokkender was geweest, zou hij meer te vertellen hebben gehad en was hij een stuk indrukwekkender geweest.

2,5*

Mee eens! In eerste instantie tenminste... De landelijke commotie die na de leugen ontstaat wordt in deze film bijna geforceerd klein gehouden.
Toch laat een recensie door Peter de Bruijn in NRC handelsblad er een ander licht over schijnen: "Dat Téchiné in het midden laat wie ze is en wat Jeanne precies drijft, is volstrekt functioneel. Als ze geen raadsel was voor zichzelf, had ze niet gedaan wat ze deed." Lees de gehele (sterke!) recensie op:

nrc.nl - film - La fille du RER

4*

Daar heb je wel gelijk in. Het gedeelte ná de commotie is geforceerd klein gehouden. (Evenals de commotie zelf). Een beetje alsof de regisseur ervoor terugdeinsde om dit waargebeurde element teveel op de voorgrond te plaatsen. Nu cijfert hij het bijna weg.

Deze film moet het vooral hebben van het maatschappelijk zeer interessante verhaal én het spel van Emilie Dequenne, die de rol van Jeanne uitstekend vertolkte. Waarom Jeanne tot haar daad kwam, dat krijgen wij in deze film niet te horen en daar ligt imo niet de zwakte maar de kracht van deze film. Iedereen mag dat voor zichzelf invullen. De recensie van het NRC waarnaar Fuentes verwees is inderdaad erg sterk. Verder is dit een film waar ik nog lang over na zal denken en wél omdat het op feiten is gebaseerd. Zou dat laatste niet het geval geweest zijn dan zou ik de film misschien wel heel erg gemakkelijk als ongeloofwaardig en daardoor negatief beoordeeld hebben.

3,5*

Erg oninteressant verhaal over een gegeven dat nauwelijks uitgewerkt wordt door personages die je nauwelijks leert kennen. Dan loopt er nog een Joods verhaal door de film dat er ook maar bijgesleept wordt en het geheel er niet interessanter op maakt. 2,5*

Wat was die grappenmakerij met die muziek eigenlijk..?

Op het einde bedoel je? Een Bar mitswa waarvan de relevantie mij ook ontgaan is. Arty correct en Les uns et les Autres - achtig.

Film wist ook mij niet echt te boeien. Heeft denk ik ook te maken met het feit dat ik het schandaal niet ken. Voor Fransen waarschijnlijk wel interessanter, juist daarom. Als men in Nederland een film zou maken over bijvoorbeeld de moord op Fortuyn dan zou men hier wel geïnteresseerd zijn in het karakter (van) Volkert van der G. In Frankrijk zouden ze daar waarschijnlijk niks mee hebben. Veel beelden van geskeeler en het verhaal legt wel erg veel nadruk op de relatie met het vriendje en niet op de gevolgen van de daad (maar die waren in Frankrijk waarschijnlijk al uitgekauwd). Wat overblijft is een behoorlijk saaie film.

Ik vond prima film, niet slecht. Ik geef sterren 3.

Het verhaal van deze film kwam niet goed genoeg uit de verf maar desondanks kon hij wel voldoende boeien. Dit had vooral te maken met de sfeer en het sterke acteerwerk. Émilie Dequenne zette haar personage erg overtuigend neer en draagt deze hele film in haar eentje. De rest kon helaas niet genoeg boeien vanwege de matige uitwerking. Maar zoals gezegd Émilie Dequenne heb ik hier wel mee ontdekt en dat is toch een actrice om in de gaten te houden.

Redelijk

interessant onderwerp, film had veel beter uitgelicht kunnen worden, laat nu veel steken vallen..

d.

4* is dan wel veel voor gewoon een leuke prent.

Bijna vijf jaar geleden werd heel Frankrijk geschokt door de leugen van een jong meisje.

Dat de film gebaseerd is op een waargebeurd verhaal maakt wat interessanter, maar verder vond ik dat er maar luchtig en gemakkelijk over gedaan werd. Voordat ik de film keek heb ik even gegoogled (jaja!) wat die leugen nou precies was. Ik ging dus niet helemaal ''leeg'' de film in.

Leuk om te zien dat er gebruik wordt gemaakt van full screen hoofdstuktitels. Verder zijn de beelden natuurlijk mooi om te zien, maar echt meegesleept wordt je nergens. Binding met de karakters voel je nauwelijks, wat jammer is, want het was een film met veel potentie.

Het meisje van de Metro.

De titel lijkt zo alledaags en nietszeggend, maar verhult evenzeer een filosofisch perspectief. De kale indeling van 1. de omstandigheden en 2. de gevolgen, doen ook weer vermoeden, dat het hier om een bijna documentaire-achtige reconstructie gaat, maar ...
Mijn kijkbeleving werd op een verrassende en ontroerende manier de diepte ingetrokken door het personage Nathan. Het contrapunt: een bootje, een stortbui, die tijdens de zondvloed niet zou misstaan, een blokhut (loofhut), en dan dat bijna magische subtiele tedere moment van een meisje dat het moede hoofd op de schouders van het jochie laat rusten, alsof ze na een veertig jarige zoektocht in een woestijn van leugens en bedrog eindelijk was thuisgekomen. Het meisje van de Metro vindt een geestverwant, die dwars door de facade heen prikt, en zonder te oordelen of te veroordelen, tot de kern door dringt. Niets meer en niets minder bleek haar daad een 'wanhopige schreeuw' om liefde, een poging om te ontstijgen uit de anonimiteit van het vluchtige bestaan.
Kleine kinderen worden groot gebracht met sprookjes. Grote kinderen (we noemen ze meestal volwassenen) zouden niets liever willen dan erin blijven geloven.

Glansrollen van Deneuve en Dequenne. Ik heb er van genoten.

Het eerste kwartier van de film intereseerde me eigenlijk maar weinig. Ik bleef me ook afvragen wat de filmmaker me nou eigenlijk wilde laten zien want het was voor mij behoorlijk oninteressant en saai. De personages en gebeurtenissen bleven zo nietszeggend.

Pas vanaf het moment dat de vriend van Jeanne wordt neergestoken kreeg ik eindelijk wat menselijke emotie te zien. Ook de scène in het boothuisje met Nathan vond ik heel warm en ontroerend. Eindelijk voelde ze de warmte en liefde die ze zo miste en waar ze naar op zoek was door deze leugen de wereld in te helpen.

Wat me wel verbaaste is dat de film heel erg naar de gebeurtenis toe werkte. Maar de gebeurtenis zelf en de nasleep erna leek maar bijzaak. Terwijl mij dat juist het meeste interesseerde. Kortom er zaten wel een aantal hele sterke momenten in deze film maar deze waren sterk in de minderheid met de momenten die erg op de vlakte bleven en mij niets te vertellen hadden.

Verdorie, ik had hier toch laatst ook wat neergeschreven??

Hoe dan ook, die volstrekt idiote verdeling tussen de gebeurtenissen zelf en de nasleep is buitengewoon raar geregisseerd inderdaad.

Snap er niks van hoe ze dit zo hebben kunnen doen.