Ostatni Dzien Lata (1958)

Dit is zo'n film die in gedachte steeds beter wordt. Dit komt vooral door de simpele setting. Het zijn twee mensen op een strand. Ze ontmoeten elkaar, ze praten wat en het eindigd in een kleine dramatische ontwikkeling. Simpel. Aanvankelijk vond ik vooral de cinematografie erg mooi, de sfeer aangenaam en een minimalistische aanpak krijgt bij mij altijd wel een bonus-puntje. Maar de uitwerking leek mij soms nogal toneel-matig en uit de over-duidelijke symbolische karakters werd ook wel duidelijk dat Konwicki ook als roman schrijver bekend staat. Vooral de man was een beetje te onrealistisch (als mens) in mijn ogen.

Maar de stemming wint het uiteindelijk toch. En van al de films die ik nu ondertussen, een paar dagen later, alweer gezien heb, moet ik misschien toch wel het meest aan deze denken. Het is toch wel een heel mooie poetische weergave van de na-oorlogse stand van zaken (in Polen). Niet helemaal van het niveau waarmee Resnais destijds de tweede wereldoorlog in cinematische termen verwerkte, maar het probeert wel iets vergelijkbaars; en voor een debuut is dit zéker een geslaagd experiment.