Hausu (1977)

Haa VanRippestein! Nee toch, niet nog een grouppie?!

In alle eerlijkheid, S73 en ik hebben erover gesproken, we hebben van alles gezien, maar dit mixje? Ik zou zo geen titel kunnen noemen
dat enorm vergelijkbaar is. Misschien heeft Mochizuki een tip?
Ik zal eens nadenken en wat vreemdsoortige titels opzoeken...
ik moet toch wel iets hebben?
Moest wel aan Horrors of Malformed Men, maar ook dat is wel behoorlijk anders. Maar werk van die regisseur, Teruo Ishii, is het zeker waard te bekijken. Lekker vreemd, maar ook stijlvol.

thx, daar hou ik je aan. Dat zijn in ieder geval alweer 2 ingangetjes naar de wondere wereld van gestoorde jappaners, waarvoor dank.

Dit moet wel de meest vreemde, bizarre film zijn die ik ooit gezien heb. De hele film stond bol van de meest weirde scenes die zo op het oog nergens op sloegen en wie weet deden ze dat ook wel niet. Ben er nog niet uit De soundtrack is zo luid en constant aanwezig dat je er koppijn van krijgt. Toch bleef de film me de hele speelduur boeien. Misschien omdat ik constant verbaasd naar het scherm zat te staren met een glimlach. De actrices hebben er duidelijk plezier in en de mooie en leuke special effects spatten van het scherm.
Misschien bij herziening nog 0.5 meer maar voor nu een dikke 3.5 ster.

Hausu is de meest bizarre film die ik ooit gezien heb en dan in positieve zin! Een opsomming geven van alle maffe dingen is onbegonnen werk. Een meisje dat wordt gestript door een paar kussens en lakens; een ander meisje dat wordt verslonden door een piano; ga zo maar door. Qua stijl blinkt de film helemaal uit. Van jumpshots tot beeld-in-beeld, de makers hadden duidelijk lak aan de filmconventies. Het resultaat is een film die me nog lang zal heugen. Of je hem nu kunt waarderen of niet: je moet hem eens gezien hebben!

Dank VanRippenstein voor de tip, een tijd geleden. Wat moet ik hier verder over zeggen. Compleet fout, compleet gestoord. Doet me nog het meest denken aan een film waar Happiness of the Katakuris zijn invloeden vandaan haalt. Half komedie, een stukje horror, snufje musical, snufje knip en plak effecten. Erg weird.

Dit moet wel de meest bizarre trip zijn die ik ooit meegemaakt heb, en het was allemaal geweldig! Nooit kregen mijn ogen en oren rust door een opeenvolging van rare cameratrucs, acteurs geprojecteerd op geschilderde achtergronden, en een paar van de meest originele scènes ooit op film vastgelegd. De special effects zijn allemaal even gestoord en geweldig charmant. Animatie, stop motion, niets was te gek.

De actrices zijn allemaal lief en leuk en lijken het allemaal erg leuk te vinden. Er zat zelfs wat naakt in wat ik eigenlijk niet verwacht had, maar dat is altijd mooi meegenomen. Kung Fu was het leukste personage en haar hyperactieve gevechten met levensloze objecten waren cool. Het laatste half uur is het hek echt goed van de dam en die minuten gaan de geschiedenis in als één van de waanzinnigste climaxen ooit op film vastgelegd.

Ik wist meteen na floop even niet wat ik deze film moest geven, maar de waanzinnige trucs en de originaliteit kunnen maar één ding betekenen... 5*

'Bizar'.

Gestoord, vreemd, weird...oftewel; bizar. Want als Hausu één ding is, is dat het wel! En niet zo zuinig ook. Obayashi smijt met ideeën en is als een gek tekeer gegaan met de beschikbare technieken. En waarom ook niet? Lekker onbesuisd te werk gaan, levert immers een meer opvallend werkje op, precies hetgeen wat Hausu nastreeft.

Een film die z'n tijd ver vooruit is en vandaag de dag nog steeds staat als een huis, althans...het is een typisch ''Not for everyone'' werkje, wel één die je wat mij betreft gezien moet hebben. Vanaf het overdreven jolige begin tot het extreem hectische einde; het is fout!

Hoewel Obayashi kiest voor de grootste non-logica mogelijk, houdt hij ondertussen alles in artistiek opzicht hoogstaand. Geweldig camerawerk, fantastische montage (vooral tijdens het steeds drukker wordende einde) en stijlvolle visuele trucjes. En wat te zeggen over de muziek? Een continue shitload aan foute deuntjes en veel...héél véél piano gepingel. I'm loving it!

Hausu heeft potentie om uit te groeien tot een persoonlijk favoriet, een film die álles biedt wat ik zoek. Van begin tot einde pure waanzin, knotsgek en hilarisch! Kijk nu al uit naar een herziening op dvd .

Deze wil ik al een tijdje bestellen maar iets weerhoudt mij toch, ondanks alle lovende kritieken hier.

Was hier al benieuwd naar, maar deze recente reviews zijn wel erg lovend zeg Gauw maar eens kijken.

Hij is door Criterion op blu-ray uitgebracht. Nog even wachten tot die in prijs daalt.

Waar heb ik nou weer naar zitten kijken? Dat is het eerste wat ik me opkomt na het zien van het bizarre Hausu.

Een aantal meisjes, waaronder foute namen als Melody, Fantasy en Kung Fu, gaan op bezoek bij een tante in een afgelegen huis. Wij weten dat de tante dood is, maar dat weten zij niet. Let the mayhem begin!

Hausu begint als een extreem blij filmpje met happy muziek en een enorm feel good gehalte wat alleen blije Japanse meisjes kunnen geven. Niets wijst er op dat je naar een horrorfilm - of meer komedie/horror - zit te kijken die later uitmondt in een stortvloed aan creatieve vondsten. Dat maakt deze film namelijk erg bijzonder, Obayashi gooit gewoon al zijn kunnen op het witte doek en ziet wel wat er uit komt, zo lijkt het. Een dansend skelet, een vleesetende piano en agressieve matrassen passeren de revue gecombineerd met foute, maar creatieve montage, fel gekleurde potloodlijnen, beelden die door elkaar heen lopen of zichzelf herhalen en muziek die ondertussen nog steeds zo blij is als een kind in een snoepwinkel.

Misschien een beetje een rare vergelijking maar af en toe deden de meisjes me denken aan de animéserie Azumangah Daioh. Extreem blij, met af en toe een droge actie of reactie. Een vergelijking die meer opgaat is de vergelijking met Evil Dead. Afgezien van de hyperactieve editing deed het huis en zijn lugubere 'bewoners' me vaak denken aan de horrorklassieker. Een filmpje die niet voor iedereen weggelegd is vanwege de enorme chaos aan kleuren, beelden en onlogische situaties die je hersens in worden gepompt. Ik vraag me af wat Obayashi met de hedendaagse technieken gedaan zou hebben als Hausu anno 2010 gemaakt was.

Inderdaad erg bizar filmpje. Eigenlijk een soort musical, maar dan zonder de liedjes. Film volgt immers een staccato wat je vaak binnen dat genre aantreft en de individuele scenes zijn erg kleurrijk en fantasievol. Moest dan ook enigszins aan The Rocky Horror Picture Show denken. Erg wonderlijke en unieke film, leuk om gezien te hebben. enige film die zo mogelijk nog wierder is is 200 Motels (1971) , maar dat is dan weer net wel een musical/muziekfilm.

Kleine 4*

We beginnen een beetje in een vrolijke "The Wizard of Oz" stijl met zes meisjes die op bezoek gaan bij een geheimzinnige tante van één van hen.
Maar al gauw blijkt de tante het liefst maagdelijke meisjes te eten en gaan we regelrecht een spookhuis-rit in die nog het meest doet denken aan de latere "A Chinese Ghost Story" in een moordend, bizar tempo met de meest waanzinnige effecten (Zu Warriors from the Magic Mountain - ala Tsui Hark op z'n meest waanzinnig).
Maar dan gooit de regisseur er ook nog zowat alle mogelijke camera, geluids, kleur-effecten in.
Meisje wordt door onthoofde vriendin in de kont gebeten, meisje wordt opgegeten door piano terwijl haar vingers door blijven spelen, meisje wordt opgegeten door een lamp.
..animatie, psychedelica, stop-motion.....behoorlijk knettergekke film.

Duidelijk een film die tussen Obayashi's experimentele ATG tijd en zijn latere niche van commerciele / fantasy films in staat. Zit vol met coole vondsten en ik wou hem graag hoger scoren, maar op een of andere manier werkt dit soort drukke nonsense altijd een beetje slaapverwekkend bij mij; zelfs op de vroege ochtend met een goede nachtrust en een paar koppen koffie achter de kiezen... dus ik weet het niet... ik ga hem nog een keer zien. Scooby Doo gefilmd door Argento is overigens wel een hele treffende omschrijving!

Tja, wat moet ik hier nou van vinden . Bij vlagen erg genoten van de maffe effecten, geluiden en plottwists. Fantasie kan deze film iig niet ontzegt worden. Wat moeten die mensen een enorme lol hebben gehad bij het maken van de film. Toch vond ik het af en toe ook ongelofelijk irritant, die blije kreetjes van de meisjes en dat aanhoudende pianoriedeltje begonnen nogal op m'n zenuwen te werken. Toch maar 3,5*, erbij zeggende dat het erg leuk is om iets te zien wat nergens anders op lijkt.
De filmposters zijn trouwens prachtig!

Net als Kaas9 is het eerste wat in me op kwam 'Tja'.

Niet zo extreem gestoord als ik verwacht had na het lezen van een aantal berichten, maar niettemin spat de overvloed aan fantasie en creativiteit van het scherm. Vanaf moment 1 doet Obayashi waar hij zin in heeft en hij komt er gemakkelijk mee weg. Vol verwondering en bewondering heb ik 87 minuten lang naar ieder visuele (camera)truck gekeken die er op dat moment bestond en het verveelde geen moment. Ondanks dat het een bonte verzameling is en juist omdat er weinig herhaling zijn boeit de film wonder boven wonder.

Absurd, vreemd, geniaal of misschien gestoord, dit is inderdaad een film die je gewoon een keer gezien moet hebben.

4*

In een jaar tijd verhoogd van 3.5* naar 4* en er nu weer een halfje bovenop gegooid bij herziening. Wat blijft dit briljant zeg! Heb meteen maar een review op mijn blog getypt:

JordyCapitated // Horror Cinema: House (Hausu, 1977) - jordycapitated.blogspot.com

En na onlangs in Tideland (2005) kwam ik ook hier (bijna verstopt) Christina's World weer tegen.

Wyeth

Hoewel dat schilderij niet fysiek in Tideland zit, overigens.

Op z'n minst. Kwam hier en daar wel op het randje van wat ik aan Japansemeisjeshilariteit kan hebben, maar dan werd er meestal wel weer even een intermezzootje ingelast of werd het visueel weer over een heel andere, intrigerende boeg gegooid. Dit is echt MovieMeter contest materiaal, maar Reinbo kan me zo maar eens voor zijn.


Érg vermakelijk: een mooie 3,5*.

Zeer leuke en aparte film, weer zo'n film die je laat vermoeden dat er bij menig Japanner toch een steek los zit

Naar wat ik begrepen heb was Ohbayashi voor deze film een man die vooral in de reclame werkzaam is. Zijn eerste langspeler Hausu verraadt dit volop, vooral tijdens het eerste kwartier met tal van hilarische reclamevisuals die zo fout en "over-the-top" zijn (de geschilderde achtergronden van dramatische zonsondergangen, de in slow-motion wapperende haren/sjaal van de stiefmoeder, de dansjes van de meisjes, de stortvloed aan reusachtige glimlachen,...).

Daarmee is de toon al meteen gezet. Hausu is geen griezelfilm, maar een cinematografisch curiosum waar elke pulp/cultliefhebber zijn hartje aan kan ophalen. Griezelen doe je niet meteen, maar lachen en vol verwondering naar het scherm staren doe je des te meer. Hoogtepunten waren o.a. Macs afgehakte hoofd dat in de billen van haar vriendin bijt, de kat die het muzikale thema op de piano naspeelt in samenspel met het dansende skelet, de bananendood,....

Hausu oogt erg verzorgd, al zijn enkele special effects naar huidige normen bijzonder wanstaltig om te bekijken. Een film die zich serieus neemt op productioneel vlak, maar qua inhoud compleet los gaat. Zo lust ik ze wel


3,5*

Vrijdag 23 maart te zien in Melkweg Cinema
Slordige spelfout trouwens.

Hausu mag dan wel zorgvuldig georkestreerde kitsch zijn, aan mij is dit soort cinema absoluut niet besteed. Als regisseur je talent misbruiken om opzettelijk een slechte film te draaien vind ik pretentieus en misdadig. En ja, Hausu is écht slecht. Ontzettend schreeuwerig in woord en beeld. Een visuele poespas die zijn gelijke niet kent, begeleid door afgrijselijke deuntjes die tot vervelens toe herhaald worden en geen seconde ophouden. De plot van dit alles is al even onzinnig, zodat de cultstatus die deze film verworven heeft wellicht terecht is. Maar er is cult en er is cult, en ik verdenk Hausu ervan te nadrukkelijk naar dit predicaat te hengelen waardoor mijn sympathie al snel verdwijnt. Die sympathie reserveer ik voor onbedoeld slechte films, de underdogs zeg maar, waarvoor ik wél een grijns van compassie en leedvermaak over heb.

Precies wat ik vrees. Sla deze voorlopig even over.

En je was nog wel zo enthousiast...?
Verder is het stukje van Halcyon al even gechargeerd als de film, lijkt me toch dat het inspirerend geweest moet zijn...

Na meer over de film gelezen te hebben en nu het stukje van Halcyon heeft de vrees toch wel de overhand genomen. Het enthousiasme is flink gedaald, helaas. We zullen zien.

Als de film ergens rond deze tijd gemaakt was zou ik je gelijk hebben. Maar gezien de film uit de jaren 70 stamt lijkt het mee een oprecht camp gebeuren.

Haha, echt een topfilm dit - ideaal voor een gezellig avondje met vrienden. Meestal vallen films die dergelijke weirdness beloven wat tegen in de uitwerking, maar Hausu maakte de verwachtingen behoorlijk waar. Ontzettend veel gestoorde scènes, rare effecten, foute deuntjes en neppe blauwe lucht-achtergronden die soms halverwege de camera-beweging ophouden met bestaan. Lang geleden dat ik zo veel lol heb gehad bij een film.