Acéphale (1969)

Wat aanvankelijk aanvoelt als een wat zelfingenomen en amateuristische set improvisaties, ging op den duur toch werken. Acéphale is niet zozeer een letterlijke slenterfilm (zoiets als Trys Dienos), maar veel meer een experiment waarin cinematografie, de fysieke ruimte en instinctieve fysieke uitingen, het verlaten van het intellectualisme (maar tegelijkertijd wordt er vrij lang betoogt) en een zoektocht naar een 'andere optie' (in het kader van de '68 revolutie) belangrijke rollen vervullen. Soms lastig inleefbaar, soms een trip. Uiteindelijk vooral een vreemde ervaring. Benieuwd naar ander werk van "Zanzibar groep".

Ik vond dit voornamelijk een erg ongemakkelijke film. Al bij de openingsscène is er geen sprake meer van een logisch verhaal (dat had ik ook niet verwacht) en voelde het alsof er een soort opgedrongen symbolisme mij overmeesterde. De film is dan ook voornamelijk een soort hallucinante trip door de 'nieuwe vrije wereld' na de sociale revolutie van 1968. Na de openingsscène volgde een weergaloze scène waarin de hoofdpersoon door het park wandelt. Ik zat toen nog op minstens 4,0*. Hierna zakt het geheel totaal in elkaar en was het mij allemaal te flauw/saai. Het was simpelweg niet meer interessant genoeg om me te kunnen boeien. Een vreemde trip voor wie er van houdt dus, maar zeker geen echte topper.