Cimarron (1931)

Samen met 'Unforgiven' en 'Dances With Wolves' de enige western die ooit een Oscar voor best film won.

Nul stemmen voor deze Best Picture winnaar uit 1931? zal ik even veranderen...

Deze originele versie beviel mij beter dan zijn remake uit 1960 met Glenn Ford.
Richard Dix is nogal uitbundig in zijn manier van acteren, maar dat heeft ook te maken met het jaar waarin de film gemaakt werd. Dat uitbundige is in het begin even wennen en niet altijd even prettig. Later in de film wordt het aangenamer om naar te kijken, misschien ook wel doordat in het verdere verloop van de film wat sterkere stukken zitten. Richard Dix zet de hoofdfiguur, een rusteloze pionier, zeer goed neer.
Deze film wordt in het tweede gedeelte ook sterker, in tegenstelling tot de remake.
Ook hier verdwijnt de hoofdpersoon meer uit beeld, maar dat wordt uitstekend gecompenseerd door de anderen, waaronder Irene Dunne.

De film begint groots met een race van honderden mannen, paarden, huifkarren en zelfs een fiets om de rechten op een stuk grond te verkrijgen.
De remake doet dit iets beter qua spektakel, maar voor een film uit 1931 is dit al heel spectaculair te noemen.
Ook de verdere scènes zijn groots opgezet met vele figuranten en decors.

Het eerste uur heeft het meest weg van een western, maar gaandeweg is dit vooral een groots pioniersdrama, met als hoofdthema de vooruitgang van een stukje niemandsland naar een stad die van alle moderne gemakken voorzien moet worden en waarin een ieder zijn/haar rol wil spelen.

De laagst gewaardeerde Oscarwinnaar Beste Film op IMDB en misschien ook wel op MovieMeter. Hoewel ik Cimarron alles behalve een geweldige film vind is het ook weer niet zo erg met de film gesteld. Hij is misschien hopeloos veroudert en op sommige momenten zwak, er zitten nog stukken in die de moeite waard zijn.

Wel is het jammer dat het beste moment al na vijf minuten komt. Die run het nieuwe land is een meesterlijke actiescène, zijn tijd ver vooruit lijkt me, vol met schitterende details (die fiets alleen al). Na deze scène hoop je dat de rest van de film even meeslepend is, maar het mag niet zo zijn. Niettemin hou ik wel van films die draaien om het opzetten voor wat door moet gaan als een beschaving en het is duidelijk dat er goed nagedacht is (waarschijnlijk door de schrijfster van het toendertijd erg gewaardeerde boek) over wat er bij komt kijken. Helaas wordt geen van deze punten bijzonder goed uitgewerkt en blijft het dus bij prikkels. Dat is ook het grootste mankement van de film. Het gaat er niet zozeer om dat het allemaal slecht is, maar meer om dat het allemaal duidelijk veel beter had kunnen zijn. Denk je eens in dat John Ford dit geregisseerd zou hebben. Dat had misschien de beste film kunnen zijn van diens carrière en dat zegt wat. Maar het mocht niet zo zijn, al gebruikte Ford in met name My Darling Clementine en The Man Who Shot Liberty Valance wat uitgangspunten die hier ook te zien zijn, in mindere vorm.

Verder lijdt de film ook onder een zwakkere tweede helft waarin er ineens veel enorme tijdsprongen gemaakt worden en matig acteerwerk. Ik moet eerlijk zeggen dat ik nog nooit een acteur als Richard Dix gezien heb. Acteurs die op opgeblazen wijze een held neer zetten zijn niet zo zeldzaam, maar de manier waarop Dix het doet is... anders. En die deftige, diepe stem die hij dan ook nog heeft... Bizarre casting. Goed is het niet per se, maar wel boeiend. Irene Dunne zou later een geweldige actrice worden, maar heeft hier een irritant personage die pas tegen het einde aan interessant wordt. De rest van de cast is gewoon niet goed.

Alle negativiteit ten spijt blijft dit een aardige vertelling van How-the-West-Was-Won, of in ieder geval een versie van hoe de Amerikanen in 1931 zouden willen dat het westen gewonnen was.
3*