Buio Omega (1979)

Een vrij eenvoudig verhaal, maar enkele geweldig gore scenes, vooral de scenes waarin de ingewanden van Anna verwijderd worden en de in stukken gehakte vrouw die in een zoutzuurbad opgelost wordt. Al met al wel de moeite waard deze film.

Eindelijk uit gekeken...heb er twee avonden voor nodig gehad...en enkele liters bier...maar ben niet onder de indruk! Gore-
scenes zijn inderdaad goed, maar verder blijft er niets over...beetje jammer!

Ik vind 'm wel aardig, hoewel het laatste half uur toch wel wat zieker had gemogen. 3*

Horrorfilm met enkele geslaagde gore-momenten maar zonder enige spanning. Knappe soundtrack van The Goblins. ***/*****

extreem vermakelijke pulp van grootmeester d'amato. een gerneklassieker! kitsch en gore, veel dubieuze karakters, zoals de ambitieuze private detective, de debiele agenten en de evil huishoudster die Anna vermoordde d.m.v. voodoo??? zag ik dat nou goed? 3,5

Zoals hij is, is het een niet onaardige film, maar er zat véél meer in.
Wat de film naar beneden haalt zijn oa de matige tot slechte acteerprestaties (Canter komt nog stijver over dan Monreale in de rol van lijk, maar Stoppi als Iris heeft daarentegen wél de presence die nodig is) en het verhaal dat niet voldoende motivatie geeft voor het geflipte gedrag van het hoofdpersonage.
Ik hoor al de reacties die me er op wijzen dat dit een Italiaanse horrorfilm is en het verhaal slechts bijzaak is, maar in dit geval zat er echt wel meer in.
De muziek van Goblin geeft de film zeker een meerwaarde.
2.5

Ik vond deze film absoluut niet goed. Als liefhebber van de Italiaanse giallo's en Italiaanse zombiefilms kwam ik hier niet aan m'n trekken. Het verhaal bevat eigenlijk enorm weinig 'horror'. Het is meer een drama over een jongen die zijn geliefde verliest en geen afscheid van haar kan nemen. De jaloerse Iris brengt het soapgehalte nog wat naar boven!

Natuurlijk is de film gekruid met een aantal horrorelementen zoals een vleugje voodoo, lugubere personages en een aantal sterke moordscenes. Toch is de film op geen enkel moment spannend of meeslepend. Je zit eigenlijk even emotieloos te kijken als de manier waarop de personages hun rol vertolken.

Een goede horrorfilm moet het niet altijd hebben van zijn stevig verhaal -wat hier al duidelijk ontbreekt-, maar kan soms volledig overleven op zijn sfeer. Maar ook hier is daar weinig sprake van: alles wordt op een realistische manier in beeld gebracht en er is weinig plaats voor originele camerastandpunten of mooie belichting. Enkel de finalescene komt nog een beetje 'mooi' over.

Ik kende de film vooral omdat de legendarische muziekgroep van Dario Argento The Goblins aan deze film meewerkten. Ook hier weinig positief nieuws: dit moet toch één van hun zwakste soundtracks zijn.

Je hoort het: ik ben absoluut geen fan van Buio Omega. Een film uitsluitend voor de diehard-horrorfans en dan valt het nog te betwijfelen of hij te smaken valt. Voor mij althans niet!

Mijn oordeel: een slechte 1,5/5.

Banaal filmpje uit de 'shock-video' serie dat eerder grappig dan eng is. Bij het ontbreken van vrijwel iedere vorm van spanning móet je gewoon wel lachen als de hoofdpersoon het hart van zijn overleden vriendin uit haar lichaam snijdt en er vervolgens passioneel in begint te bijten, waarop het bloed nog uit de afgesneden aderen spuit....

Dat de horrorscenes zo 'realistisch' in beeld gebracht zijn vind ik juist een pluspunt, evenals het feit dat de semi-kannibalistische, necrofile hoofdpersoon zo'n gewone jongen lijkt. Het draagt bij aan de vreemde atmosfeer en ook aan het toch wel bizarre karakter van 'Beyond the Darkness'. De door sommigen geroemde soundtrack van The Goblins doet wat mij betreft daar juist afbreuk aan en irriteerde me nogal eens.

Filmtechnisch vanzelfsprekend geen hoogstandje, maar ook geen écht knoeiwerk. Al met al leuk om eens gezien te hebben.

2*

D'Amato, bekend van de erotische Emanuelle-films, bewandelt hier min of meer hetzelfde pad als Buttgereit met Nekromantik. Echter, waar Buttgereit schittert, mankt arme Joe toch wel kansloos naar de eindmeet.

De plot is erg vindingrijk en uiterst geschikt horrormateriaal en daarom is Buio Omega, ook nu nog, de moeite waard om te bekijken. Ondanks het goed uitgebouwde scenario weet D'Amato deze film hier en daar toch vakkundig de nek om te wringen door er een visuele knoeiboel van te maken, gaande van amateuristische montage en cadrages tot slechte special effects.

Conclusie: een andere (lees: betere) regisseur aan het roer had wonderen kunnen doen met dit geniale concept.

Gelukkig is de film zoals hij is.

Hoezo?

Omdat ik hem goed vind zoals hij is. Dom, pretentieloos en wansmakelijk maar wel met vette actie en brute scenes en een hoop eerlijke seventies lol. Verreweg de beste d'Amato.

Een beetje ziekelijke film omdat je als kijker op bepaalde momenten geconfronteerd wordt met een rauwe sfeer gecombineerd met gore beelden en zin voor realisme. Je moet er van houden, maar ik vond het niet zo genieten meer en horror smaakt voor mij toch anders.
Nu, het verhaal is ook simpel en vooral niet spannend. 3/10

Een aangename verassing deze D'amato. Voorlopig 4*.

Ondergewaardeerde horrorfilm van Joe D’Amato met een aantal knap vormgegeven gore-scènes. De man staat vooral bekend om zijn sexploitation-werk maar bewijst onder meer met deze film wel degelijk wat meer in zijn mars te hebben. Niet voor niets noemt Michele Soavi hem na Argento als zijn belangrijkste inspiratiebron.

zeer goede gore-cenes inderdaad.
het verhaal is echter wat saai en het ontbreekt de film nog wel eens aan sfeer.
desondanks vrij goed.

Moet bekennen niet te hebben verwacht dat dit zo'n brute film was. D'Amato creeert een erg bizarre sfeer in zijn film en verteld een ernstig ziekelijk verhaal. De ellenlange scene waarin Kieran Canter's personage één van zijn slachtoffers op een tafel heeft vastgebonden en aan het berwerken is voelt bijzonder ongemakkelijk en bevat erg naare gore. Duidelijk een extreem geval van Italiaanse exploitation en daarin erg sterk. Buio Omega is een zeer geslaagde Italiaanse shock-horror met overigens een geweldige soundtrack van Goblin.

Toen ik bij het begin al zag dat de muziek werd verzorgd door goblin, had ik er meteen al zin in.
En moet toegeven deze d'amato is me totaal niet tegen gevallen, en is bij wijllen wat hier boven al werd gezegd een best ziekelijk stukkie werk, met gave gore momenten.

Aardige film wat geheel te wijden is aan de lekkere gore momenten, de soundtrack van Goblin en een leuk verhaal. Hierdoor bezit de film ook genoeg sfeer.
Helaas weet de film nergens spannend te worden en scenes waarbij dat wel dreigde te gebeuren werden zo slecht geacteerd dat het eerder lachwekkend dreigde te worden. Zoals het moment waarbij de zus van Anna met een spookstemmetje naar beneden gelokt word en het lijk van haar zus in een stoel aantreft.
Het einde vond ik wel weer fantastisch. Over het geheel dus zeker genietbaar.
3,5*

Tikkeltje ondergewaardeerde horrorprent van D'Amato.

Gelukkig bestaat er nergens een ongeschreven regel dat alle giallo films een gehandschoende, onzichtbare moordenaar en een stupide whodunit plot moeten bevatten. Dan zou het genre toch bijzonder saai worden. Buio Omega is één van die uitbijters, die zich eens een keer niet aan de conventies houdt. En met succes. Want er blijven nog zoveel zaken over waar de horrorliefhebber wél van kan genieten. De setting alleen al: een schitterend, spookachtig kasteel gelegen in de beboste bergen van Zuid-Tirol (?). De sfeer staat hierdoor direct als een huis (kasteel). Daarnaast de heerlijk gestoorde personages: de jaloerse Iris en de waanzinnige Mark. Beiden lijken geen enkele remming te kennen in het uit de weg ruimen van pottenkijkers.

Verder de gore, die hoewel niet overvloedig, goed is gedoseerd en uitstekend is van kwaliteit. Werkelijk genieten als de twee zich op onderkoelde wijze ontdoen van een lijk. Ook de eettafel scene daarna, waar Iris als een wild dier op de meest onsmakelijke manier haar eten verorbert en D'Amato beelden heeft gemonteerd van oplossende lichaamsdelen in salpeterzuur. Of het balsemen van Anna. En zo kan ik nog wel even door gaan. Ook de Goblins zijn van de partij en die had ik al een tijdje niet gehoord. Niet meteen met hun beste soundtrack, maar wederom steken ze met kop en schouders uit boven de mindere goden in het genre, Fabio Frizzi en John Carpenter misschien uitgezonderd.

Zijn er dan nog minpunten vraag je je af. Zeker; doordat het vertelperspectief bijna volledig bij de moordenaar ligt, boet de film enorm aan spanning in. Alle moorden zie je lang van te voren aankomen en van enig mysterie is natuurlijk geen sprake. Het subplot met de begrafenisondernemer slaat eigenlijk nergens op, al biedt het de mogelijkheid voor de schitterende eind scene. Het enige moment van de film dat ik even overeind vloog.

Samenvattend kan ik echter concluderen dat deze paar minpunten in het niet vallen tegen alle pluspunten. 3,5* met kans op verhoging bij herziening.