Cavalcade (1933)

Oscar voor beste film 1933, tevens voor regisseur Lloyd

Bij de uitreiking dacht de ook genomineerde Frank Capra dat hem werd bedoeld toen de presentator "Kom maar Frank" riep, pas halverwege het podium ontdekte Capra dat Lloyd bedoeld werd

Als Cimarron de laagst gewaardeerde van alle Oscarwinnaars is, dan is Cavalcade waarschijnlijk degene die het meest is vergeten. Niemand praat nog ooit over deze film, behalve enkele fanatiekelingen die alle Oscarwinaars gezien willen hebben. Zoals ik. Het is misschien enigzins toepasselijk dat de film zo vergeten is, want ik vermoed dat over een tijdje dit best wel eens de Oscarwinnaar zal zijn die ik me het minst zal herrinneren. Het is geen verschrikkelijke film, maar er is gewoon bijzonder weinig gedenkwaardigs aan.

Toch moet het in 1933 erg diep geleken hebben. Waarschijnlijk door het concept, we zien de complete twintigste eeuw tot dan toe door de ogen van een vaste groep personages, vanaf nieuwjaarsdag 1900. Er passeerd veel ellende de revue: de boerenoorlog, de eerste wereldoorlog, het zinken van de Titanic en zelfs de dood van koningin Victoria (hoe zijn we daar in vredensnaam ooit overheen gekomen?). Op het einde spreken de twee hoofdpersonages bijna de kijker aan met de vraag om de rest van de eeuw niet zo rampzalig te maken. Ze moesten eens weten wat er nog zou komen...

Het probleem met deze film is dat het nooit een geheel weet te maken van al deze gebeurtenissen. Het is erg sketchmatig en er wordt geen centrale lijn opgebouwd. Het is gewoon een situatie met telkens een einde en dan komt er weer een nieuwe situatie. Soms krijgen we om onverklaarbare redenen de reacties van de hoofdpersonen op belangrijke gebeurtenissen te zien. Waarom geen reactie van vader, moeder en broer op de dood van de zoon die verdronk met de Titanic? En geen reactie van de vader op de dood van zijn andere zoon in de oorlog? Dat brengt me meteen op het andere probleem: er wordt bijzonder weinig aan gebeurtenissen laten. Leuk hoor, om de begrafenisceremonie van Victoria erbij te betrekken, maar waarom zien we alleen shots van de hoofdpersonen die vanaf een balkon naar de ceremonie kijken en geen enkel shot van de begrafenisstoet zelf? Het antwoord is simpel: dit is een verfilmd toneelstuk die zijn wortels niet weet te verbergen. Dus alle historische gebeurtenissen vinden plaats in scènes die los staan van de verhaalmomenten. Het zinken van de Titanic wordt niet in beeld gebracht (al vond ik de manier waarop dit omzeilt wordt aangenaam elegant gedaan, door slechts die zwemband met de naam Titanic te tonen, wat genoeg onheil voorspelt). De eerste wereldoorlog krijgen we wel te zien, maar zonder de hoofdpersonen erin. De personages verschijnen apart, voornamelijk in statische scènes.

Even terugkerend op de scène die de eerste wereldoorlog verbeeld: die is groots. Hij valt eigenlijk totaal uit de toon van de complete film: hij is erg pakkend, schitterend geschoten en gemonteerd, met geweldig gebruik van geluid. Het is bijna een experimentele film op zichzelf, per ongeluk beland tussen verfilmd theater. Jammer dat de rest van de film niet. De rest moet het hebben van een aardige dialoog hier en daar (al verwacht je meer van een theaterscenario) en goede performances.
2,5*