My Sister's Keeper (2009)

Sentimentele troep waar teveel werd gefocust op de zieke Kate, in plaats van de rechtszaak van haar zusje Anna. Tel daarbij enkele tenenkrommende scenes op (wanneer Anna haar broer en zus moederlijk toespreekt of als Diaz in huilen uitbarst) en je komt al snel op een lage waardering uit. Diaz speelt sowieso erg vlak, of ze is kil of hysterisch, maar niks daartussenin. Gebruik van de muziek vond ik ook erg goedkoop en makkelijk, evenals sommige regiekeuzes: uitzoomen en geluid wegdraaien: als Kate's vriendje dood blijkt te zijn en als Sara en Kate op bed liggen te praten. En wie dat shot heeft ontworpen bij de begrafenis van Kate mogen ze ook afschieten: wie verzint er nou dat er twee sprinklers aan moeten staan? Het enige wat deze film nog van de ondergang weet te redden zijn de aardige acteerprestaties van Baldwin en Breslin en de plotwending op het eind.

Erg sentimentele film waar ik na verloop van tijd ook amper meer naar kon kijken. Wel sterke rollen van alle betrokkenen en dat zieke meisje is zo nu en dan hartverscheurend. Maar het ligt wel erg dicht aan tegen de typische RTL dinsdagavond film oid.. Vooral die Diaz (sowieso een verschrikkelijk wijf) dikt dat gevoel flink aan. Maargoed, slecht is hij gewoon niet te noemen.

Ik ga er niet flauw om doen: My sister's keeper is een erg mooie film. Het heeft een gevoelig onderwerp, en dan is het niet moeilijk om de melige toer op te gaan.

Toch vind ik dat de rol van Breslin véél goed maakt, hierdoor wordt de film niet één kleffe boel, maar is er ook nog afwisseling.

Pluspunten: Steengoede acteurs (ik zie Diaz graag spelen, maar in deze film leek ze me iets te jong voor een moeder van 15) en geen cliché-verhaal

Alsof Cassavetes met een prikstok door een clichépark, met saaie eenden in nat water, doodnormale bankjes en groen gras, loopt en vrolijk het ene (balfeest) na het andere (pasfotohokje) cliché (liefdesverhaaltje) van de grond prikt (voorspelbare plottwist).

Het lag er veel te dik bovenop natuurlijk. Laat de kijker "boos" worden op de moeder, door het gevoel te laten geven dat ze zogenaamd meer van haar zieke dochter dan van haar andere kinderen houdt. Hoe moeilijk het ook is om toe te geven aan het feit dat je dochter doodziek is, is het niet bij voorbaat plausibel dat ze zich zo onnozel gedraagt. Het is toch te krankzinnig voor woorden dat ze haar eigen dochtertje voor de rechtbank sleept?

De film faalt ook op ieder zogenaamd humorincidentje. Wel weet het hier en daar een feelgoodgevoel te creëren (strand), al is het andermaal aangezet met een flinke dosis sentiment. Sofia Vassilieva acteert overtuigend en is zeer aandoenlijk, al weten de makers dit maar al te goed.

Verder onderhoudend en weinig bravoure - iets dat zowel als minpunt als pluspunt gezien kan worden.

2,5*

Dat gevoel had ik ook in eerste instantie, maar in het "eggie" was ze destijds 36/37 jaren oud, dus heel goed mogelijk.

Ja daar had ik ook al over nagedacht, waarschijnlijk komt het omdat ik voornamelijk films heb gezien waarin Diaz nogal het uitbundige (dus niet het moederlijke type) speelt

Mooie film, alles behalve cliche. Het einde verraste me echt. Ik moest natuurlijk keihard janken. Heb hem uiteindelijk ook maar 1 keer gekeken want ik houd niet van jank-films. Ik ben meer van de en-ze-leefde-nog-lang-en-gelukkig-verhaaltjes

*1

En daarom 1*?

Voor de duidelijkheid: 1 is het laagsts en 5 het hoogst qua sterren.

Gelukkig iemand die het nog met me eens is

Ondanks de feiten dat het ongeloofwaardig is dat moeder en dochter zoiets voor de rechtbank uitvechten, dat de film soms nogal over de top is en wel erg makkelijk inspeelt op de sentimenten, vond ik het toch een redelijk geslaagde film met enkele mooie momenten.

Een heel sentimentele film maar is toch zo in elkaar gezet dat het niet mierzoet dreigt te worden. Het acteerwerk van het jongste zusje vond ik ook heel indrukwekkend. Het verhaal is niet zwart/wit maar laat zien dat er nog een schemerzone tussenin zit. In eerste instantie ben je boos op de moeder omdat ze zo opgaat in haar zieke kind en de jongste aan haar lot overlaat maar gaandeweg laat de film wel zien waarom. En dan zie je dat je makkelijk over iets kan oordelen maar dat het gevoelsmatig voor iemand toch heel anders in elkaar steekt. Een film waar je nog lang over na blijft denken.

Ik ging deze film voor verwachtingen kijken, hopend dat er veel aandacht zou zijn voor de rechtzaak. Dit viel echter bar tegen. Het ging vooral om het zieke meisje, Kate, maar dat had ik na een tijdje wel gezien. Allemaal heel droevig ofzo, maar het maakt de film voor mij niet goed. Wat er nu over Kate inzat had er allemaal wel in gemogen, maar het had niet ten koste moeten gaan van de aandacht voor de rechtzaak. Die was te snel afgelopen: kort nadat het spannend werd, was het alweer afgelopen. De emoties hadden nog hoger op moeten lopen: dan was die uiteindelijke 'clou' dat Kate dood wilde, veel indrukwekkender geweest (dat al die ruzie en juridische mikmak voor niets waren geweest).

Ik liet me bij mijn eerste stem te veel verblinden door het zielige verhaaltje, maar na er nog wat beter over nagedacht te hebben gaat er toch een heel punt af. Het zielige verhaal mag geen invloed hebben op het cijfer: de uitwerking daarvan moet dit bepalen. En de uitwerking is matig.

na de vreselijke low-intelligence Notebook dit onding. Het centrale thema kon een
onconventionele, gevoelige, bitterharde kijk op de dood bieden, nu kregen we slechts een blik vol van de goedkoopste clichés, dat op geen enkel moment een greintje geloofwaardigheid of oprechtheid uit. Melodramatisch tot op het eind met als absoluut dieptepunt de strand scène waar vrije vogels metaforisch naar de hemel rijken. Zo'n scènes werken niet, zijn misleidend en typisch Amerikaans. Dit schepsel is zo vals als de juwelen van mijn oma.

Ontroerende familiefilm. Het hoesje deed me voorheen wel afkraken omdat ik dacht dat dit weer zon slappe Amerikaanse humorfilm werd maar dat is deze integendeel. Ik ben ook voornamelijk op de positieve recensies afgegaan. Het verhaaltje is om te beginnen wel erg triest. Hoe een kanker de familie helemaal op zijn kop kan zetten. De acteurs zijn om te beginnen heel goed en vooral Camaron Diaz, Breslin en Kate zijn erg goed en tonen toch een hoop wanorde en bijtende angst om hun familielid. Dat loopt natuurlijk uit tot conflicten, de ene voelt zich weer achtergesteld, en natuurlijk het feit dat Breslin de jongste de enige is in de familie die een gezonde potentiele donororgaan heeft. En ook alle ellende eromheen met regelementen. Toch wel zeer realistisch neergezet vind ik.

Nee, wat mij betreft toch een mooie film. Ook die liefde tussen Kate en die jongen was erg aangrijpend. Zo heb je toch nog een klein lichtpuntje in je laatste zwarte moment.

Ijzersterk werkje van Cassavetes, die ook zo'n soort gelijk onderwerp gebruikte in John Q.

4,0*

Minder erg dan ik dacht.

Een echte tranentrekker die erg dicht tegen het RTL4-woensdagavonddrama aanzit. De film balanceert op het randje van te dik aangezet en te zielig, maar gaat daar nog net niet overheen. Daardoor is My Sister's Keeper redelijk probleemloos uit kijken.

De acteerprestaties zijn in orde, al is Diaz niet al te best (maar dat gebeurt het veel vaker). Waar ik me ook aan stoorde was dat iedereen wel iets mankeerde. Joan Cusack had een dochtertje dood, Alec Baldwin had plots epilepsie. Dat was me allemaal wat te veel van het goede.

Aardig.

Erg mooie en sentimentele tranentrekker.

Ik vind vooral dat je in beide gevallen in zijn vals-sentimentele valkuilen bent gevallen.

mishad schreef:
Ik vrees dat ik tot de verkeerde doelgroep behoor, want in deze zeer manipulatieve draak kon ik weinig goeds ontdekken. Dit is tranentrekkerij van het ergste soort: Alle ellende in de film wordt misbruikt om zoveel mogelijk tissues te doorweken, van plotwendingen, naar strategisch geplaatste zwijmelsongs tot aan een rits karakters die allemaal iets tragisch aan hun kont hebben hangen. Meer iets voor de RTL 4 woensdag avond of voor de bouquet reeks liefhebbers...

Nanaki schreef:

Fijn om te lezen dat ik niet gek ben, ik vond het ook echt een draak van een film. Misschien had ik wat te hoge verwachtingen door de grotendeels positieve reacties, blijkbaar hoor ook ik niet tot de doelgroep.

Het ethisch dilemma van de dochter is op zich een interessant gegeven, maar de ontelbare (irritante) slow-motionbeelden de zwijmelmuziek en die wat makkelijke plotwending gaven de doorslag, het lukte me niet om daar doorheen te kijken.



Bedankt voor het perfect verwoorden van MIJN gevoel bij deze film. Een film die ik pas geleden gezien heb over het zelfde thema (50/50) vind ik wel ontzettend goed. De reden hiervoor, is dat het hele gebeuren over de ziekte er niet te dik en te zwaar bovenop ligt. In de film my sister's keeper wist je precies wanneer de regisseur bedoeld heeft, de kijker naar tissues te laten grijpen. Ik trap er dus echt niet in. 50/50 ging daar subtieler mee om.

Onbegrijpelijk voor mij dat deze film door veel mensen zo hoog wordt gewaardeerd, want er wordt echt zo opzichtig op je gevoelens ingespeeld. Het onderwerp is zeker aangrijpend, maar dit wordt compleet belachelijk gemaakt door 2 dingen: Het debiele verhaaltje dat dochter haar moeder aanklaagt, en Cameron Diaz. Sowieso vind ik haar al erg irritant, maar met zon personage wordt ze onuitstaanbaar.

Deze twee dingen maken heel de film voor mij complete onzin. De punten zijn dan ook voor de actrice die het zieke meisje speelde. Verder een draak van een film

Ergens was ik benieuwd naar My Sister's Keeper. Maar ik wist niet zo goed wat ik ervan moest verwachten. Sterker nog, ik wist nog niet eens echt waar het verhaal over ging. Toch ben ik blij dat ik hem gekocht heb, want het is een erg mooie film.

De film wordt mooi overgebracht (althans op mij). Kate is een bijzonder personage in de film. Daarnaast goed neergezet door Sofia Vassilieva. Ook Abigail Breslin kwam aardig overtuigend over. De volwassen cast was ook prima. Het verhaal is mooi. Wel erg zwaar, maar het is de waarheid. De film bevat veel mooie scenes. De romance tussen Kate en Taylor bijvoorbeeld, maar ook het bezoek aan het strand. De scenes waarbij Anna in protest komt tegen haar ouders konden me niet storen, maar toch ging het verhaal voor mij vooral om de emoties van Kate en de rest van het gezin.

De film verveelt niet en ik kan er ook niet echt veel minpunten aan bedenken. Enkele scenes die wat minder waren, soms irriteerde ik me een beetje aan de rol van Diaz. Maar verder heb ik er echt van kunnen genieten. Nick Cassavetes is een goede regisseur, dat blijkt wel weer. John Q en The Notebook vond ik ook twee erg sterke films. Deze sluit zich met gemak in dat rijtje aan.

4*

Deze film opgezet nadat ik de scene zag dat zij bij Baldwin de advocaat binnen liep, dacht dat het een mooie film zou zijn. Helaas borduurt de film niet echt verder op het aanklaag-gebeuren, meer op het klaag-gebeuren. Erg sentimenteel en makkelijk. plus de voice-overs die niet werken en erg overbodig aanvoelen. Gemiste kans of gewoon een grote fout?