25th Hour (2002)

Dit prachtige drama is aankomende zaterdag weer op tv te aanschouwen.
Nederland 3, 23:50. Tip voor de liefhebber die de dvd niet heeft.

Prachtig.
Lee weet een grauwe, maar toch ergens weer rustgevende sfeer weer te geven. De film is soms surrealistisch zonder van de realiteit af te wijken. De soundtrack is fantastisch, de acteerprestaties sterk.
De pot op met de Titanic, The Notebook of al die andere films die je proberen te raken. Wat mij betreft is dit een van de enige films van de laatste jaren die me heeft weten te pakken.
Klein meesterwerk.

Leuke film, niet meer, niet minder. 3,5.

25th Hour is in de eerste plaats vooral een erg mooi vormgegeven prent. De cinematografie lijkt misschien veel minder 'explosief' dan Lee's eerdere werk, maar is ondanks zijn ingetogenheid toch zeer levendig. Ook de typische Lee soundtrack, fatalistisch en weemoedig, is fenomenaal.

Helaas ben ik minder te spreken over de inhoud. Op één of andere manier komt het beoogde pathos van 25th Hour niet zo goed uit de verf. Misschien ligt dat aan de nogal afstandelijke, onpersoonlijke manier waarop de personages benaderd worden. Ondanks de grote nadruk op hun emotionele toestand, lijkt Lee minder 'begaan' met zijn creatie dan bijvoorbeeld in Do the Right Thing of Clockers.

Of misschien ligt het toch eerder aan de nogal beperkte vertolking van Norton. De man heeft absoluut veel potentieel als acteur, maar mist intensiteit en diepgang om de rol van de door zijn verleden geplaagde martelaar overtuigend voor de dag te brengen. Wat een complex, tragisch personage had kunnen worden, is bijgevolg gedegradeerd tot een oppervlakkig, artificieel construct.

Ook het scenario laat bij momenten enkele steken vallen. De subplots van Pepper en Hoffman mogen dan wel thematisch aansluiten bij Norton’s hachelijke situatie, maar hebben bijzonder weinig om het lijf en worden op te koop toe nog eens afgehaspeld. Nog rampzaliger is echter de subplot met de Russische maffia, aangezien de uitwerking hiervan botst met de voornaamste intenties van de film. Langs de ene kant wil Lee de misdaad op een uiterst humane manier benaderen: het immorele aspect van drugsdealen wordt afgezwakt door het individu in de gewone omgang met zijn geliefden te tonen. Langs de andere kant zijn de Russische maffiosi stereotype, larger-than-life weergaven die eerder zouden thuishoren in het cynisch-gewelddadige gangstergenre.

Erg goede film met uitstekende acteurs, goede muziek, een grote diversiteit aan scenes en enkele waanzinnig goede shots. Zo nu eens erg grappig( mede te danken aan weer een erg goede Philip Seymour Hoffman), dan weer erg droevig. De film overtuigt en maakt 'm dankzij enkele scenes onvergetelijk: de monoloog spreekt voor zich, de scene in het park en de voice-over van de vader op het einde.. Daarbij is de film prachtig geschoten (denk aan verscheidene scenes in de discotheek, met als hoogtepunteen zwevende Philip Seymour Hoffman, na dat wel erg genante moment op het toilet.) Kortom, een geweldige film die elke seconde boeit tot het geweldige einde.

4*

Echt een zeer mooie film. Goed opgebouwd. Emotie...alles zat erin.

4,0*

Kon niet echt een structuur ontdekken in het eerste deel van de film. Het tweede deel daarentegen was erg sterk. 3.5*