Iseta: Behind the Roadblock (2008)

Heftig. Een Britse journalist filmt toevallig beelden van wat het begin is van de genocide. Op het archiefmateriaal wordt er hard met kapmessen op mensen ingeslagen Met deze gruwelijke beelden keert hij jaren na deze oorlog terug naar de plek, om de familieleden de beelden te laten zien om zo de daders te indentificeren zodat ze alsnog berecht kunnen worden.

Je kunt je voorstellen dat dit met veel emotie gepaard gaat. Stel je voor dat uitgerekend de gruwelijke dood van jouw familielid wordt gefilmd, als enige van bijna een miljoen doden, en iemand komt dat jaren later even laten zien.

Het oprechte schuldgevoel van de cameraman siert hem, hoe onterecht het schuldgevoel ook was. In zijn eentje had hij ze nooit kunnen redden. Geen enkele.

In de zaal kon je een speld horen vallen, af en toe hoorde je iemand een brok in zijn keel wegslikken. Hoe is een mens tot zulke daden in staat? Het is niet te vatten.