Dolls (2002)

Kitano zal wel mijn vriend worden. Uit de reacties blijkt wel weer door hoeveel verschillende brillen een film gezien kan worden. Het is bovendien maar de vraag of enkele, lichtzinnigen onder hen wel een bril toekomt.

Na gisteravond Kikujiro te hebben herzien was het vanavond de beurt aan Dolls. Wat zij gemeen hebben is dat ze beiden van Kitano zijn maar daarmee houdt eigenlijk elke vergelijking op. Dolls is een en al triestheid met als dieptepunt het treurige einde van de twee hoofdpersonen die door een rood koord met elkaar verbonden zijn. De road movie Kikujiro daarentegen is een en al opgewektheid. Hiermee laat Kitano wel zien dat hij voor mij wel tot de grootste en meest veelzijdige filmregisseurs behoort en dat niet alleen van Japan. Cinematografisch gezien is Dolls voor mij een absoluut meesterwerk. De beelden van hoe de seizoenen worden weergegeven zijn om in te lijsten. De sfeervolle maar weemoedige soundtrack van Joe Hisashi maken het plaatje compleet. Toch kan ik best begrijpen dat niet iedereen deze film trekt. Dolls is toch wel een stuk minder toegankelijk dan Kikujiro. Voor mij maakt het niet uit. Dolls, Kikujiro en niet te vergeten Hana-Bi behoren voor mij zonder meer tot de beste films van Kitano.

Waardering; onveranderd 5,0*

De prachtige score van Hisaishi niet vergeten

En beide films hebben een surrealistische nachtmerriescène.

De score van Hisaishi was op Dolls toch wel minder nadrukkelijk aanwezig dan in Kikujiro dacht ik. Dat van die surrealistische machtmerries - schitterende scènes - dat klopt.

Sakura vind ik misschien wel Hisaishi's allermooiste nummer. Misschien dat er een iets minder opvallend themamuziekje mist, maar in het geheel vind ik dit toch z'n sterkste score.