Nous Irons à Deauville (1962)

Louis de Funès en de reis naar Deauville

De regen valt deze zondagnamiddag weer met bakken uit de lucht, al komt er af en toe nog wel eens wat zon door, en dan heb ik altijd de neiging om terug te grijpen naar zo'n luchtige Franse komedie uit de jaren '60. Die stralen meestal zo'n zomerse charme uit en met Louis de Funès kan er meestal weinig verkeerd gaan. Plus, die andere film waar de Funès op vakantie gaat (Taxi, Roulotte et Corrida) is één van mijn favorieten van de Franse komiek.

En dit is toch wel weer een vermakelijke film gebleken. Niet zo'n enorme rol voor de Funès aangezien hij niet degene is die op reis gaat, maar gewoon regelmatig opduikt in het stadje, maar de avonturen van Lucien en Maurice (met telkens hun respectievelijke partner) zijn leuk genoeg voor een klein anderhalf uur. Een aantal running gags met een koffer die maar niet terecht lijkt te komen (de zoektocht eindigt uiteraard, letterlijk en figuurlijk, in het water) en de elektriciteit die niet werkt om dan naar het einde toe te escaleren. Blijft weliswaar allemaal nogal binnen de perken, maar vond het in ieder geval wel een leuk gegeven met de baas van Lucien die in een heus onweer bij hen besluit te kamperen. Die Fransen hebben trouwens toch een andere kijk op overspel lijkt me. Kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat dit soort romances (hoewel het allemaal nogal suggestief blijft) bij ons zou kunnen in deze tijdsperiode.

Soit, de voornaamste reden om dit aan te schaffen is Louis de Funès. Zoals gezegd heeft hij niet zo'n grote rol, maar hij komt er in ieder geval wel in voor en dat is meer dan dat gezegd kan worden van Huis-Clos, de andere film die in de boxset zit waar deze Deauville in is te vinden. Even had ik schrik dat de Funès enkel in de openingsscène (let vooral trouwens ook op de vrouw van de Funès zijn personage in die scène, dat is namelijk zijn echte vrouw) ging te zien zijn, maar hij duikt te pas en te onpas op in het leven van de vier vakantiegangers en doet dat voortreffelijk. Kleine bijrol ook voor de recent overleden Michel Galabru die ook weer op zijn best is. De vier hoofdrollen (Michel Serrault, Claude Brasseur, Pascale Roberts en Colette Castel) dragen de film voor het overige en doen dat goed.

Vermakelijke nonsens die nooit echt een hoog niveau benadert maar eerder zo'n typisch filmpje wordt dat je over een paar maanden weer compleet bent vergeten en toch terug met veel plezier opzet. Perfect voor een druilerige dag en een meerwaarde voor de liefhebber van de Funès.

3,5*