Tora no O wo Fumu Otokotachi (1945)

Zondag 28 maart om 01.40 uur op Arte.

Arte is toch die kunstkanaal?

Ja hoor een zeer goede Duitse zender, kijk maar eens in de tv-gids in de meeste staat hij in.

In de meeste gidsen staat hij ja, maar via de meeste kabelaansluitingen is de zender niet te ontvangen...

Schotel

Het wordt eens tijd dat het technisch mogelijk wordt dat je je eigen kabelpakket samenstelt. Kan ik mooi Animal Planet en de kabelkrant eruit gooien en Arte en TCM nemen.

Ik ben blij.... ja ook met animal planet.

Een vroege film van Kurosawa met een mooi staaltje Japanse acteerkunst. Het verhaal, dat an sich niet zoveel voorstelt, moet het hebben van het acteerwerk. Kenichi Enomoto, als vermakelijke sidekick, zorgt voor de vrolijke noot in de film. Alleen kunnen mensen die niet tegen overacting kunnen, deze film misschien beter maar links laten liggen.

Kort samuraiverhaaltje, die echt vlak na het aflopen van de oorlog opgenomen moet zijn. Dat is wel te merken in de minieme uitwerking, maar alles is toch nog heel aardig gelukt. De clowneske sidekick vond ik niet vervelend overigens.

Kurosawa's kortste film is een verfilming van een beroemd verhaal uit het Noh -en Kabuki theater. En dat is er ook aan te merken, tijdens de film hoor je regelmatig geluiden en muziek die eigen zijn aan deze kunstvormen. Ik ben er niet echt een liefhebber van, maar je hoeft absoluut geen kenner te zijn om dit te herkennen. In hoeverre het verhaal historisch correct is weet ik ook niet, maar het is in elk geval niet compleet verzonnen.

Het leukste is natuurlijk de grappige drager die voor een komische noot zorgt. Kenichi Enomoto heeft hier een erg leuke rol. Wanneer hij erachter komt dat zijn gezelschap de gezochte mannen zijn, en zijn dansje wanneer hij dronken is behoren tot de hoogtepunten van de film. Uitstekend idee van Kurosawa om hem een rol te geven, anders zou de film heel wat minder vlot zijn. De andere acteurs zijn ook wel goed gecast, stuk voor stuk van die koppen met veel uitstraling. Mannen die weinig woorden nodig hebben om iets duidelijk te maken.

Misschien is het toeval, maar ik denk dat Sergio Leone ook uit deze film inspiratie haalde. Ik doel dan op de scène dat het spannend wordt en er snelle close-ups van de gezichten van de hoofdpersonages te zien zijn terwijl de muziek oploopt. Ik kan erlangs zitten, maar dit deed me meteen denken aan het einde van Il Buono, il Brutto, il Cattivo.