Inglourious Basterds is Tarantino's verontrustende en extravagante oorlogsfilm die erg toepasselijk voor hem is maar voor de rest ook niets meer dan een overdreven historische revisie van de Tweede Wereld Oorlog. Dat Tarantino een fan is van het Italiaanse origineel
Quel Maledetto Treno Blindato is zeker duidelijk, maar voor de rest mist Tarantino's variant de sfeer van deze film.
De eerste scène is prachtig gefilmd. Rustig, met interessante dialoog die misschien voor sommigen net iets te langdradig is. Voor mij werkte het wel. H
et begint als een normaal gesprek tussen boer en kolonel wat vervolgens leidt tot een keiharde brute confrontatie. Deze scène geeft plaats voor de achtergrond van een van de hoofdpersonages. De volgende scènes zijn helaas erg overdreven en dat komt met name door sommige personages. Specifiek het belachelijke personage van Eli Roth: de Berenjood. Verrassend dat hij deze rol op zich neemt, is het niet. Tarantino en Roth lijken dikke maatjes. Maar Roth kan absoluut niet acteren en uit een overdreven sadistische persoonlijkheid in zijn al erg belachelijk over-de-top personage. Brad Pitt's personage vond ik dan wel weer leuk en had wel wat geinige dialoog. Maar voor de rest vond ik zijn rol nou niets verrassend. Echt standaard. De echte goede rol komt van Christopher Waltz die de rol opneemt van Hans Landa, een sadistische en lugubere nazi-kolonel. Voor de rest vond ik dat
Inglourious Basterds opmerkelijk veel over-de-top scènes bevatte en ook nog eens een erg interessant maar toch te lang subplot. De
eigenares van de bioscoop die wraak wil nemen op de Duitsers had wel iets interessants, maar voor de rest werd er aan deze verhaallijn teveel aandacht besteed. Het Italiaanse origineel van deze film is anderhalf uurtje lang op z'n minst en is erg vermakelijke prent. Ik had dan liever iets meer dieptegang met de 'basterds' gehad. Het einde is wel hysterisch:
vrede denkt Landa maar nee hoor denkt Aldo Raine we kerven nog even een hakenkruis in je voorhoofd!!
Cinematografisch is
Inglourious Basterds toch erg sterk. De locaties geven je echt een ww2-feeling en ook de kleine details (bijv. Landa's pijp) zijn toch wel kleine belangrijke toevoegingen aan de sfeer. Ook de muziek vond ik erg krachtig. De dialoog is wel erg kenmerkend natuurlijk, maar ik vond het velen malen interessanter dan in die van
Pulp Fiction en
Reservoir Dogs, omdat het bij deze film wat meer toevoeging gaf. Wat ik toch echt mis hier in deze prent is de dieptegang van de 'basterds', in het subplot is dit uitstekend gedaan maar van de 'basterds' miste ik daar erg veel van en dat is jammer. Hierdoor komen hun juist alleen maar een beetje op de achtergrond. Terwijl zij toch wel de karakters van de film zijn.
Op zich geen verkeerde prent, maar voor de rest totaal geen dieptegang en Eli Roth. Huh, van die gast wordt ik niet goed. Een gemiddeld matig filmpje, die ondanks erg interessant is, erg veel mist.