Gran Torino (2008)

Weer een sublieme prestatie van Eastwood, zowel voor als achter de camera. Dit is typisch zo'n werkje dat nog wel even drie uur langer mag duren en dat is geweldig als je zoiets kunt presteren. Geen bekende formules of uitgestippelde routes maar pure realisme met een glashard karakter in de hoofdrol. Veertien doden op zijn naam, dat vergt moed en daadkracht en het resulteert in een blijvende vastberadenheid. Dat zie je terug in zijn rustige handelingen, niet elke opa weet op zo'n koele wijze drie gangsters onder controle te houden. Helaas wisten twee acteurs me niet te overtuigen. Janovic, de priester, vond ik maar vervelend en Sue reageerde af en toe totaal misplaatst.
Er is veel humor terug te vinden en er wordt nergens getracht om te shockeren of echt indruk te maken. We dwalen gewoon rustig mee in een interessante totstandkoming waarbij Kowalski met een aansteker maar liefst vijf bendeleden achter de tralies weet te krijgen.

Hele sterke film! De film sleept je gelijk mee door de houding en dialogen van Eastwood. Prachtig verhaal en geweldig geacteerd. 4*

Clint maakt heus nog wel n paar films.
En zou toch gebeuren wat jij vermoed, maakt ie Once upon a time in Heaven.

Volstrekt niet teleurgesteld door het gebrek aan actie. Eigenlijk had ik wel gedacht dat Clint vaker met iemand op de vuist zou gaan. Het grappige is dat het zo lang duurt voordat er klappen uitgedeeld worden, dat ik er nog verbaasd van opkijk ook.. Gran Torino is een weemoedsfilmpje geworden. Clint mag dan een gigantische brompot spelen, toch kan ik me bijzonder goed in zijn karakter vinden of op z’n minst begrijpen. Het is een erg tragisch verhaal. Zeker wanneer hij begint met de begrafenis van zijn vrouw en vervolgens een kleinkind zich op heel asociale wijze wil verzekeren van een plaatsje in zijn erfenis. De hoofdprijs is de prachtige Gran Torino. Eerlijk gezegd geef ik vrij weinig om auto’s, maar dergelijke oldtimers doen het vaak wel goed. Het mooie aan de film is dat er eveneens een soort passie uitstraalt. De scenes waarin Clint de wagen poetst, zijn prachtig.

Kowalski’s houding en uitspraken zijn zowel verwerpelijk als grappig. Zijn opmerkingen zijn denigrerend, maar soms tegelijkertijd hilarisch. Je begrijpt hem wel, omdat hij die mening overgehouden heeft aan de Koreaanse oorlog en eventuele andere koude oorlogstoornissen. Je hoeft het ook niet met hem eens te zijn, maar het is wel bewonderingswaardig dat hij een man van principes heeft, maar op de juiste momenten ook laat zien dat ook hij er wel eens naast zit. Zodoende is het ook mooi om te zien hoe de vriendschap en respect opbloeit tussen Walt en Thao. Ik snap trouwens best dat Walt een moeizame relatie heeft met zijn familie. Nog nooit zo’n stelletje aasgieren gezien. Prachtig!