Holiday (1938)

Inderdaad een juweeltje van een film. 4*

Jammer dat er tegenwoordig geen acteur is die aan het niveau van Grant kan tippen. Niet dat er geen goede acteurs zijn, maar het niveau van Grant wordt nooit gehaald. Maar als ik het alleen over Grant zou hebben zou ik Hepburn te kort doen. Wat een fantastisch koppel zijn zij in deze film. 4.0*

Deze film was een flinke tegenvaller. Centraal daarin stond het voorspelbare verhaal, dat slecht werd uitgewerkt in de film. Want voordat de film uiteindelijk uitkwam naar het voorspelbare einde, waren er eerst een aantal ongeloofwaardige beslissingen en acties van een aantal karakters noodzakelijk.

Een andere tegenvaller was Katharine Hepburn. Haar karakter in de film is werkelijk verschrikkelijk irritant, hoe bepaalde mensen haar grappig kunnen vinden is mij in het geheel niet duidelijk. Dan kijk ik liever naar een film als Pillow Talk, die mijn insziens wel de goede noten wist te raken.

Remake van Holiday (1930) met Mary Astor.

Geweldig samenspel van Hepburn en Grant in deze amusante, sprankelende, geestige komedie uit de jaren dertig.

Zeer aardige screwball comedy die vooral een heerlijke eerste helft heeft. Grant heeft daarin chemie met Doris Nolan, waardoor hun relatie geloofwaardig is, maar tegelijkertijd merk je dat hij nog meer chemie heeft met Hepburn. De dialogen zijn lekker, de acteurs zijn perfect op hun plaats, de humor is leuk en er wordt het meeste gemaakt van de locatie: een belachelijk groot huis waarin iedere kamer een nieuwe verassing biedt. Het simpele, voorspelbare verhaaltje nam ik voor lief. Een speciale vermelding verdient Lew Ayres. Kwam hij nogal houterig over in All Quiet on the Western Front, hier was hij tot mijn verbazing de grappigste van allemaal.

Helaas vervalt de film ergens op de helft een beetje in een storende kinderachtigheid. Die scène waarin Grants vrienden poppenkast beginnen te spelen en Hepburn en Grant acrobatische acts begonnen uit te voeren vond ik te flauw. Hoewel ik de boodschap over persoonlijke wensen tegenover de drang naar het grote geld best mooi vind (hoe afgezaagd hij ook is) vond ik het wat al te overdreven om kleutergedrag en kinderlijke spelletjes tegenover de rituelen van de rijken te zetten. Het wordt dan kiezen tussen twee kwaden, alsof de kijker niet snapt wat individuele vrijheid is als er geen poppenkast bij komt kijken. Na deze scène wordt het geheel ook wat serieuzer, zonder ooit zwaarmoedig te worden gelukkig. Het is dan afwachten op het voorspelbare einde, maar het goede spel en de geloofwaaridge karakterontwikkelingen houden het overeind, al miste ik het vuur en de bezieling van de eerste helft. Het is jammer dat de film zich dus nooit helemaal herpakt, ondanks dat er toch nog wel wat leuke momenten inzaten.

Aanvankelijk leek dit een van de beste crewball comedies te worden. Nu is het gewoon een fijne film, met enkele briljante invallen.
3,5*

Leuke film met een voorspelbaar verhaal wat leuk gebracht wordt door de acteurs.
De dronken broer was erg goed, ook de rest grant, nolan en hepburn waren prima.

3,5 ster

Grant en Hepburn zijn mijn favoriete acteur en actrice uit de jaren, als je het hebt over oude films. In deze film is het duo wederom prima bezig, jaja! Het is alleen jammer dat het verhaal niet heel bijzonder is. Het heeft ook maar een paar memorabele momenten, zoals wat acrobatische truken van Grant, maar dat houdt het bij op. Het vergelijkbare Bringing up Baby vind ik dan wat beter, maar dit is uiteindelijk ook nog een alleraardigste romcom.