Pavillion Sanshouo (2006)

Maffe film, apart onderwerp dan ook. Begin lijkt het meer de drama-kant op te gaan, met enkel sporadisch wat humor, een paar long takes en familiezaken die voornamelijk worden besproken, zonder dat de onderlinge relaties mij geheel duidelijk werden. Maar dan wel in een weird sfeertje, mede door afwisselend stotterende zusjes en een aparte soundtrack. Na de transformatie van Odagiri wordt het echter wel de quirky film, zoals Satoshi Miki die kan maken, waar ik op gerekend had. Odagiri is al vermakelijk als onhandige radioloog, maar in de tweede helft is hij pas echt lollig. Het leukste rolletje komt echter op naam van Kanji Tsuda, redelijk hilarisch. Moest soms wel echt hard lachen, ook al zijn er nauwelijks echte grappen aan te wijzen. Ook aardig wat schouderophaalmomentjes gehad. Visueel ziet het er allemaal wel verzorgd uit, paar mooie shots, zoals een lange afstandelijke take van de zijkant van Odagiri's X-ray caravan, maar niet erg bijzonder verder. Als de film zich nog meer op de humor had gericht had ik wel een dikke voldoende willen geven, nu blijf ik steken op 3*.

Eigenzinnig.

Een weird filmpje. Niet geweldig in your face, maar duidelijk iets voor mensen die zich niet storen aan een gebrek aan logica. Wie Mai Tominaga kent (familie vermoed ik) zou al een beetje kunnen inschatten waaraan ze zich kunnen verwachten.

Leuke comedy, Odagiri kan zich lekker laten gaan. Visueel had het soms wat beter gekund, maar een geweldige soundtrack maakt veel goed.

Een lastige film om aan te raden, al is het maar omdat de film een erg eigen sfeertje heeft wat zich lastig laat vergelijken met andere films. Misschien enkel dan met die van Mai Tominaga, maar die kent ook niemand.

4.0* en een uitgebreide review