Wendy and Lucy (2008)

161 stemmen | gemiddelde 3,11

Verenigde Staten
Drama80 minuten
geregisseerd door
Kelly Reichardtmet
Michelle Williams,
Wally Dalton en
Will PattonWendy is met haar hond Lucy op weg naar Alaska in de hoop daar werk te vinden, als in een stadje in Oregon haar auto stukgaat. Ze is platzak en jat tijdens haar oponthoud hondenvoer voor Lucy. Dan gaat het mis: Wendy wordt gearresteerd en als ze later die dag vrijkomt, is Lucy verdwenen. In haar pogingen om haar hond terug te vinden, is Wendy overgeleverd aan de behulpzaamheid van vreemden.
4,0
[permalink] geplaatst op 29 december 2011, 20:05 uurDe verhalen zijn inderdaad telkens intiem - haar laatste dan nog het minst - en de uitwerking, vooral bij Wendy and Lucy, ook. Geen poespas dat wel, geen heel interessante cinematografie, en daarin misschien mainstream. Alhoewel ik het zelf niet zo zou typeren, ik ken gewoonweg weinig filmmakers die op eenzelfde manier werken. En voorspelbaar? Het zijn redelijk simpele drama's, dus zou onvoorspelbaarheid de films mijn inziens helemaal niet sieren.
[permalink] geplaatst op 29 december 2011, 22:51 uurMainstream mumblecore bedoelt Legan misschien? Zonder deze toevoeging rek je het begrip mainstream wel erg op.
3,0
[permalink] geplaatst op 30 december 2011, 7:01 uurIk Doe Moeilijk schreef:
Mainstream mumblecore bedoelt Legan misschien? Zonder deze toevoeging rek je het begrip mainstream wel erg op.
Nee, gewoon mainstream mainstream. Wat betreft mumblecore, dat reserveer ik wel voor
Beeswax; ook al zo zwaar overschat filmpje (let op: ik zeg hier dus niet "mainstream").
4,5
[permalink] geplaatst op 30 december 2011, 10:29 uurMaar mainstream? Ik herinner me dat hier geen muziek gebruikt wordt, dat de shots af en toe toch redelijk atypisch zijn (af en toe rijdt er een bus tussen de camera en het hoofdpersonage langs bijv.). Daarnaast weet je niks over de voorgeschiedenis van Wendy. Is
Keane (2004) dan ook mainstream?
4,0
[permalink] geplaatst op 30 december 2011, 13:08 uurAls je Keane ook al tot mainstream gaat bestempelen.. Dan ben ik je kwijt

Denk namelijk dat de mainstream kijker weinig met beide films aankan. Juist omdat ze niet mainstream zijn!
3,0
[permalink] geplaatst op 30 december 2011, 20:47 uurKnisper schreef:Maar mainstream? Ik herinner me dat hier geen muziek gebruikt wordt, dat de shots af en toe toch redelijk atypisch zijn (af en toe rijdt er een bus tussen de camera en het hoofdpersonage langs bijv.). Daarnaast weet je niks over de voorgeschiedenis van Wendy. Is
Keane (2004) dan ook mainstream?
Hoe raadt je het...

Scroll bij
Keane maar even naar beneden en je ziet mijn (onaangevinkte) mening, geplaatst op 5 augustus 2009. Des te sterker was
Clean, Shaven.
3,0
[permalink] geplaatst op 17 januari 2012, 21:20 uurBen eerder de sociale drama's van Ken Loach gewoon en had ook meer iets in die trant verwacht. Maar ja: het is Loach uiteraard niet. Wat kan je dan wel verwachten: een aangenaam zaterdagavondfilm die je je waarschijnlijk niet langt zult herinneren, maar waarvan je ook niet echt het gevoelen hebt je tijd verprutst te hebben. Het verhaal op zich is niet slecht, maar bepaalde stukken zijn er een beetje met de haren bijgesleurd, zoals de overnachting in het bos. Wel leuk is de boodschap dat je soms echt wel veel van een viervoeter kan houden en daardoor gaat het volgens mij ook een stukje over vereenzaming. Een 3*
4,5
[permalink] geplaatst op 17 januari 2012, 21:33 uur
bevat spoilers, selecteer de tekst om deze te lezenWaarom vind je de overnachting in het bos er met de haren bijgesleept?
3,0
[permalink] geplaatst op 21 januari 2012, 17:13 uurVrouw zoekt hond. Zit misschien een leuk tv format in verscholen. Verder is dit een mooi gefotografeerd niets aan de hand filmpje.
3*
4,0
[permalink] geplaatst op 1 februari 2012, 0:11 uurHeerlijke minimalistische prent. Een film over de vriendschap tussen een mens en zijn hond, wie een hond heeft hoe diep dat kan gaan en dat komt ook prima tot uiting. Geen vals sentiment, minimalistische opzet maar toch wel met een maximaal rendement. Door de bezielende en ingetogen acteerprestatie van Williams erg boeiend, af en toe een subtiele tegenslag waardoor ook de frustratie groeit en als kijker voel je mee met Wendy. Het einde is minimalistisch maar wel the only way to go. Tevens ook het hoogtepunt van de film de scene die Wendy en Lucy delen op het eind.