The Boy in the Striped Pyjamas (2008)

indrukwekkende andere film over de tweedewereldoorlog,best wel indrukwekkend einde en zo wrang !!!
jammer dat het niet in het duits was,was het nog grimmiger geworden !

Veel te zoet en naïef naar mijn smaak (maar goed wat had ik kunnen verwachten met de verfilming van een kinderboek) en als de schrijver/regisseur dan ook nog een loopje neemt met de waarheid werd het voor mij een film die me totaal niets deed.

Toch erg apart als zo'n film je niets doet naar mijn mening..

Apart dat Duitsers Engels praatten, dacht ik, aan het begin van de film.
Buiten dat knullige element is the Boy in the Striped Pyjama's echt een tranentrekker van jewelste. Met name door het verpletterende einde. Ik had het er een hele tijd geleden met m'n tante over, en zij had het einde toen verteld, waardoor het natuurlijk geen verrassing meer was. Maar het kwam toch wel hard bij me aan hoor, ondanks dat ik wist, dat het niet goed afliep. De gelegenheid om het zelf te zien liet op zich wachten, tot gisteravond ik besloot te kijken. Het is meeslepend. Vergelijkbaar met Life is Beautiful, dacht ik.

Ik zal dit niet snel gaan vergeten. Dit treft diep, heel diep. Ik denk aan alle getroffen mensen. Joden, Duitsers, iedereen..

dit is een mooie film met een sterk verhaal. alleen het einde is wel heel suf. waarom ontsnappem die jongentjes niet samen, in plaats van dat ze sterfen in een gaskamer?

Niet alleen is The Boy In The Striped Pyjamas de zoveelste holocaustkitsch, maar het einde was ronduit walgelijk. op dat laatste kom ik zo terug. In ieder geval heeft deze film voor mij geen bestaansrecht. Het plot vond ik maar flauw met het clubje nazi's wat niet vaak genoeg kan roepen dat Joden slecht zijn en vervolgens het wijze jongetje dat alle indoctrinatie weerstaat. Het bulkt van de stereotypetjes en bovendien ook nog van een boel ongeloofwaardigheden (natuurlijk heeft zo’n kamp nauwelijks bewakers). Ik heb het vaker en beter gezien. Twee sterren en klaar. Ik vraag me alleen af hoe je je in je botte harses kunt halen om in het einde het hele drama te centraliseren op het Duitse jongetje en zijn familie. Oh kijk moeders eens schreeuwen en kijk eens hoe pa tevergeefs Bruno zoekt. Kijk ze eens zielig zijn! De rest van de slachtoffers staan ineens op de tweede plaats. Het doet me een beetje denken aan de schreeuwende koppen in de Nederlandse pers. “vliegtuig crasht in Verweggistan, één Nederlandse dode”. Mark Herman lijkt vergeten te zijn dat er zes miljoen Joden omgekomen zijn. Dan moet je toch een walgelijke fascist zijn.

Je hoeft geen botte klootzak te zijn om deze film niks te vinden.

Mijns inziens is het einde juist een goede zet. Deze film gaat niet primair over de holocaust, maar over hoe de Duitsers - en dan met name Bruno - hiermee omgaan. Doordat Bruno min of meer per ongeluk vergast wordt, beginnen zijn ouders in te zien hoe vreselijk mis ze het al die tijd hebben gehad. De blik in de ogen van de vader zegt genoeg. Hij kijkt alsof hij ineens beseft wat hij al die tijd gedaan heeft: onschuldige mensen vermoorden. Soms dringt dat pas tot iemand door op het moment dat hij er persoonlijk door geraakt wordt. Ik denk niet dat de vader de volgende dag rustig verder zou kunnen gaan met joden vermoorden, ook al gelooft hij misschien nog steeds in de onderliggende ideologie. Ik zie het einde dus meer als een groot omslagpunt voor de vader, die naar mijn mening het interessantste personage van de hele film is.

Daarnaast had de film van mij wel wat donkerder gemogen. Behalve het eind is de film nogal lichtvoetig en soms stoort dat. Het Engels accent is iets waar velen over vallen - ik had ook liever dat ze Duits zouden praten - maar liever allemaal consequent Engels dan ieder zijn eigen mislukte poging tot een Duits accent. Verder denk ik dat er nog wel meer in had kunnen zitten, in deze film. Vanwege het (voor mij wel onverwachte) einde toch nog 3,5 ster.

Het verhaal rond de concentratiekampen en de jodenvervolging is al zoveel verteld, al ben ik er zeker een voorstander van om dit onderwerp steeds in beeld te houden. Dit keer komt het verhaal vanuit de kinderlijke onschuld die midden in de oorlog niet altijd evengoed beseft wat er gebeurt.

Ik lees hier veel commentaren. De ongeloofwaardigheid van een kind in dat kamp zomaar tot aan die draad kan gaan, de regisseur die zich focust op dat ene kind dat dood gaat en niet de 6 miljoen joden, ... De film focust zich vooral op de kinderen, maar dat wil niet zeggen dat de joden vergeten worden of dat de Duitse familie verheerlijkt wordt. De regisseur wil vooral de confrontatie weergeven. Die Duitse ouders zien die joden niet als mensen en het kind ziet hen dan weer niet als gevangen. Pas als het moment gekomen is dat de twee kinderen de gaskamers binnengaan zien die ouders pas het gevolg van die kampen. Op de eerste plaats vooral het verlies van hun kind en misschien (hopelijk) later ook het feit dat die vele joden geen slachtvee waren, maar evengoed mensen. Daarin is het einde trouwens cruciaal en moeten die jongens ook sterven in de gaskamer.

3,5*

Natuurlijk een thema dat al vele tientallen keren is aangesneden. Toch heeft 'The Boy in the Striped Pyjamas' wel iets unieks. Het verhaal van de WOII gezien vanuit de kinderlijke onschuld. Mooi in beeld gebracht hoe het leven van Bruno compleet overhoopt wordt gehaald. Moet ook zeggen dat de rol van het Joodse kind en met name Pavel erg sterk worden neergezet. Het einde, waar ik niet over uit zal wijden, gaf de film uiteindelijk nog iets extra's. Zeker daarvoor de moeite waard om te kijken.

Al met al een ontzettend emotionele film, waarin de kinderlijke onschuld de dupe wordt van de maffe en krankzinnige ideeën die de Nazi's hadden. Heb me wel aan een ding godsgruwelijk geërgerd; de Duitsers die perfect Engels spraken. Dat scheelt toch in de beoordeling van deze film.

Why do you wear pajamas all day?....The soldiers. They took all our clothes away...... My dad's a soldier, but not the sort that takes people's clothes away.

Blijft een indrukwekkende film en nu eens door de ogen van twee jongens...

Het verhaal wordt op een mooie manier gebracht en mede door het prima acteerwerk van de gehele cast blijft deze film zeer sterk...

En net zoals vele andere mensen boven mij, hadden ze misschien beter geen "Engels" als voertaal moeten gebruiken...

Helemaal eens met RuudC, holokaustkitsch. Een kinderboek vertaalt naar een film met slechte smaak...

Veredeld RTL-melodrama. Eigenlijk verbloemen de twee volwassen bijrollen in de vorm van de ouders van Bruno enige productiewaarde. Maar zelfs Thewlis en Farmiga lijken genoegen te nemen met automatische pilootwerk.

Dat de film iets jongensachtigs heeft vind ik nog wel te vergeven. De holocaust is/was heel erg, maar opzich zie ik geen bezwaar daar wat luchtiger en sprookjesachtig mee om te gaan. Ondanks dat de film m.i. er niet in slaagt de belevingswereld van een jongen neer te zetten, daar is het te afstandelijk voor, en te veel vanuit het perspectief van de kijker uitgegaan, ipv uit het perspectief van een kind. De film is erg naief, maar dat kan ik nog wel accepteren, ware het niet dat de opzet zoals gezegd niet is geslaagd. Een stapje verder is de film sterk geromantiseerd, alles behalve geloofwaardig, enorm aangedikt en overdreven, en vreselijk melodramatisch. Dat zijn facetten die absoluut niet te vergeven zijn.

Het ergste van de film vind ik eigenlijk wel de muziek. Elke emotionele scene wordt al een minuut ingeleid door enorm aangezette vioolstrijken en pianoklanken, die pas echt losbarsten als er daadwerkelijk iets emotioneels gebeurt. En ook de scenes zelf zijn allemaal ontzettend sentimenteel en aangedikt. Met name het einde is het meest sprekende voorbeeld. De muziek zegt tegen de kijker 'komt u maar tranen', terwijl een wilde vader door de stromende regen tevergeefs naar Bruno zoekt en hem nog roept ook, en de moeder kermend en schreeuwend door haar knieën zakt en in huilen uitbarst, ondersteund door een uitzoomend shot van boven in die zelfde, stromende regen, met modder, plasjes etc etc... Ik verdenk de makers ervan dat er oorspronkelijk nog een scene in zat waar de vader bonsend op de deur van de gaskamer in huilen uitbarst, en de moeder hem niet veel later in haar armen uit de gaskamer draagt, terwijl de muziek maar luider en sentimenteler werd. Had het zelfs nog wel zien gebeuren dat het ventje het nog overleefd had ook. Gelukkig bleef dat ons nog bespaard, maar dat het volledig in de lijn van de film had gelegen is eigenlijk wel veelzeggend.

Verder is de cinematografie uiterst publieksvriendelijk. Typisch gelikte Hollywood camerawerk, en simpele beeldttaal. Ondanks dat was het blijkbaar nog nodig vanalles uit te leggen. De beelden waren net zo ouderwets als de invulling van het verhaal. Het verhaal is zo geschreven dat de focus niet louter op Bruno ligt, maar er ook aandacht is voor vader, moeder, zus, opa en oma, en een andere jonge soldaat. Gek genoeg blijft dit allemaal zo simplistisch dat je je afvraagt wat nu uiteindelijk de meerwaarde was. De vader wordt verondersteld slecht te zijn, maar dat weet je met name doordat ie een Nazi is. Daarnaast vond ik het gek om te zien dat de hypocriete moeder nog een van de meest sympathieke personages moest voorstellen. Zo iemand die pas betrokken raakt als het dicht bij hun eigen belevingswereld komt. Enige genuanceerde invalshoeken leken te komen van oma en de jonge soldaat (althans, diens vader). Daar leek nog een innerlijke motivatie vandaan te komen, maar het is pijnlijk om te zien hoe vlak dat blijft. Oma is kritisch, en vader van soldaat zijn kritisch. Gevolg, het verhaal schrijft ze er allebei uit (oma komt om bij bombardement, en jonge soldaat wordt weggestuurd), maar de enige relevantie die het zou hebben, de situatie en de innerlijke motivatie van de vader, daar wordt helemaal niks mee gedaan. De ultieme bevestiging dat alles in deze film hapklaar wordt aangeleverd, en dat enige nuance zo snel mogelijk uit de wereld geholpen moet worden.

Wat me nog bijna ontschoten is in de lange recensie is de vraag hoe een jongetje in het kamp blijkbaar dagelijks aan de aandacht van kampbewakers weet te ontsnappen. Er hadden op die plek al een week tunnels kunnen liggen zonder dat iemand het door had.

De film doet me sterk denken aan één andere film, en dat is The Green Mile. Heel ander onderwerp en setting, maar net zo'n oversentimentele, aangedikte, ongenuanceerde, simplistische film als deze. Ook deze film doet me ondanks alle pogingen, tevergeefs, niets.

1.5*

Er is inderdaad verschil, maar wat mij betreft ook overeenkomsten. Misschien is The Green Mile wat clichématiger, hij is ook een stuk langer, The Boy in the Strid Pyjamas is zelfs nog sentimenteler. Maar ze hebben allebei moeite met het vinden van nuances, de films denken allebei voor de kijker, en worden allebei simplistisch uitgewerkt. En ook de muziek en de cinematografie vind ik overeen komen. Allebei erg gelikt geschoten, en beiden pakken muzikaal flink uit (al gaat deze daar nog wat verder in voor zover ik me dat nog kan herinneren).

Ik snap wel dat The Green Mile hoger scoort, denk ik vooral omdat die veel uitgebreider is, een meer episch karakter heeft. En ik geloof ook best dat je de ene film beter kunt vinden dan de ander, ondanks dat ze een beetje op de zelfde manier werken (of juist niet voor een ander).

Ik begrijp niet wat je er vaag van vindt. Ik geef al aan dat er tussen de films wel verschil zit tussen de hoeveelheid cliché's en het sentiment, dus het lijkt me vreemd als ik dat verschil dan mis. Al vind ik ze in beide gevallen gewoon veel aanwezig, maar ook dan kan er een verschil tussen zitten toch..?

Ik neem niet aan dat je dit denkt hoor, maar dat ik beide films dezelfde beoordeling geef betekent niet dat beide films precies even sentimenteel/clichématig/ongeunanceerd etc zijn, dat zou wat zijn. Het gaat natuurlijk om de balans en dan zijn ze om en nabij van hetzelfde niveau.

hele mooie, poetische, dramatische film
Prima camerawerk, ook acteren was heel goed.
Ik ergerde me alleen aan de muziek. Die ging vaak nergens over en was soms ronduit irritant
Er bestaat trouwens ook ook een roman, waar de film is van afgeleid. Vond het boek net iets uitgebreider en daardoor leuker.
4

Dat einde...wow.
Ben er gewoon stil van.