Poets of Mongolia (1999)

Ja het laatste deel in Peter Brosens' "Mongolië Trilogie".

Dit is werkelijk een prachtige film die vooral meer weg heeft van een documentaire, maar het dat ook niet helemaal wilt zijn. We volgen vier mensen die allen met dit land verbonden zijn; ervandaan komen, of weer terug willen; Niet weg kunnen, of nooit meer weg willen.

In het bikkelharde winterse klimaat van Mongolië volgen we een mijnwerker. Hij heeft pas zijn zoon verloren, hun werkomgeving is onveilig - en er zijn er maar weinig die zich daar over druk maken. Het werk is zwaar, de druk ligt hoog. Maar hij geniet van zijn werk, geniet van de natuur om hem heen. Zijn introductie word afgesloten met een lied. Hij neemt een positie in, zijn collega's achter hem; als een geposeerde foto. "Ik ben een Kazakh, ik rijdt paard, ik zing. Ik weet hoe ik moet liefhebben, ik weet hoe ik de tradities van mijn voorouders moet respecteren". Zijn lied is simpel, maar is prachtig om te zien en horen.

Het was haar wens actrice te worden, maar het was haar "lot verwarmingstechneut te worden", zo zegt zij. Met het kool dat uit de mijnen gehaald word, verwarmt zij de naast gelegen stad. Ze leidt ons rond in haar fabriek, verteld over haar werk. Ook zij sluit af met een lied, iedereen poseert; Zij aan tafel, haar collega's achter haar. "Wat een mooie avond, wie ben jij? Wie z'n zoon ben jij? De man waar ik zo van houd? Ik heb geduld, ik wacht tot jij me ooit opmerkt...".

Ze woont momenteel in België, getrouwd en kinderen. Maar geboren in een familie van nomaden. Geen dag gaat voorbij zonder te denken aan haar land, haar volk en haar familie. "Iedereen is blij als je ouders leven. Je kinderen gezond zijn. Je man altijd bij je is. Maar ik ben niet altijd blij. Ik ben weg van mijn land".

Tussen al deze verhalen weeft Brosens het verhaal van de blinde muzikante. Zij is op weg naar haar ouders, met een gitaar in haar handen. Na lange tijd word ze uiteindelijk weer verwelkomt door haar zussen, kinderen en ouders. De scène die Brosens hier vastlegt is prachtig. "Het huis is leeg, zonder geluid, als zij er niet is", zegt haar vader. En laat het nu net dat geluid zijn wat zo belangrijk voor haar is. Ze kijken naar haar optredens op tv, zij luistert mee.

Ze poseert op een stoel, haar familie achter haar. Ze sluit af met een lied. "Wat is echte schoonheid? Ik ga, hier en daar. Mijn liefde is complex. Ik ontmoet je in mijn droom, mijn liefde is complex. Wat is echte schoonheid? Ik ben blij in mijn droom, mijn liefde is complex...".

Ik kan enkel zeggen dat dit een prachtig document is. Op zoek naar poëzie in het leven van mensen in een land hier ver vandaan. Gemaakt in een ongekende simpelheid, maar juist daarom ontzettend te genieten.

5.0/5.0

Deze overigens toch verlaagd naar 4.5/5.0.

Het eerste deel, Nohoi Oron, is toch echt beter.