Johnny Mad Dog (2008)

De beschrijving klopt niet. Laokolé duwt haar vader voort. Een klein detail.

De film lijkt meer een documentaire. Flink wat geschreeuw van testosteronpubers. Overigens zeer gevaarlijke pubers, opgefokt door volwassenen. Na de oorlog als huisvuil aan de kant geschoven.

Het is een oppervlakkige film die nauwelijks meer om het lijf heeft dan het leven van kindsoldaten laten zien. Wit Licht is hierbij vergeleken meer een film over hetzelfde thema en meer inhoud.

op imdb een knaller, op moviemeter wordt tie met de grond gelijk gemaakt, helaas.

Er mist ook gewoon een duidelijk script in deze film, het is een boekverfilming maar ik denk niet dat dat erg goed gedaan is al heb ik het boek niet gelezen.

IK vond het een prima film, zeer realistisch in beeld gebracht, en geeft maar weer eens de weerzinwekkendheid weer van de oorlog.

Compleet gehersenspoelde gevoelloze kinderen die bevelen krijgen die ze moeten uitvoeren, links of rechts op.

Deze film maakt vooral daar een statement , aan welke kant sta je?

Klein detail:

Foutje in de beschrijving niet de moeder maar de vader van Laokole is gehandicapt.

Maar zeer de moeite waard!

Prima hoor om het leven van de kindsoldaten te laten zien. Uiteraard verdient dit onderwerp de aandacht. Maar dan niet op deze manier. Dit is geen film. Er ontbreekt een verhaal. Feitelijk gebeurt er niets. Een anderhalf. Meer niet.

Er zit geen begin en einde aan de film en dat wilden ze laten zien. Het is nog steeds zo aan de gang, er is niets tegen te doen en dat komt door de politiek.

Ik vond het een ontzettend goede film.

Er zit geen begin en einde aan deze film, maar dat komt waarschijnlijk omdat de maker van de film gewoon een bepaald beeld wilt weergeven over kindsoldaten.

Ik vind het een goede kijk op het dagelijkse leven van een kindsoldaat, maar het is geen film die je zo even voor je plezier moet gaan kijken. Door de mate van geweld in deze film heb ik het namelijk de nodige keren behoorlijk warm gekregen.

Voor de verdere rest een zeer goede film. Daarom een 4,5 van mij.

De film volgt een bende jonge klootzakken die zomaar even alles wat ze op hun weg tegenkomen afschieten, zonder de politieke situatie goed uit de diepen en dan te constateren als ze goed bezig zijn of niet. Het tweede verhaal is een uitstekend middel om toch de diepgang en de domheid van oorlog te brengen voor de kijker. Jammer genoeg wordt dit niet altijd even goed benut. Al bij al toont deze prent de weerzinwekkendheid van oorlog, maar het werkt niet altijd. Soms wordt het een beetje te veel 'schiet er maar op los en ze zullen het wel weten' dramatiek ( zoals goongumpa al een keertje aangaf bij een andere film) en de doeleinden van de vormgeving blijven een beetje te onduidelijk. Heb dan weer wel veel kunnen relativeren en de film laat al bij al wel wat impact achter.

[quote]DjFrankie schreef:

IK vond het een prima film, zeer realistisch in beeld gebracht, en geeft maar weer eens de weerzinwekkendheid weer van de oorlog.

Compleet gehersenspoelde gevoelloze kinderen die bevelen krijgen die ze moeten uitvoeren, links of rechts op.

Deze film maakt vooral daar een statement , aan welke kant sta je?

7/10

Zeer realistische film die me werkelijk geschokt heeft.

Tuurlijk weet ik wat daar allemaal gebeurt maar om er beeld bij te zien kun je je er toch meer bij voorstellen.

Er word hier een paar keer geschreven dat ze alleen maar lopen te schreeuwen maar je moet je wel voorstellen dat ze stijf van de coke en adrenaline staan

Ook las ik een paar keer dat er geen verhaal in zat, nou in het leven van hun zit ook absoluut geen verhaal, ze verplaatsen zich van de ene gruwelijke situatie naar de volgende.

Dit waren ''gewoon'' een paar dagen uit het leven van een stel kindsoldaten.

Wat ben ik toch vreselijk dankbaar dat ik hier geboren ben, en hier zeuren we over hoofddoekjes, wat een wereld van verschil!!!

Middelmatige film over kindsoldaten, rauw en schokkend maar helaas ook onsamenhangend en in verhalend opzicht behoorlijk beperkt. Het camerawerk is prima, maar de rommelige montage en het matige akteerwerk van de hoofdrolspelers zorgen niet voor een overtuigend geheel. Het laatste kwartier is ook een behoorlijke anticlimax. Een krappe voldoende voor de visuele stootkracht.

Aardig filmpje, lekker rauw en realistisch portret van een groep kindsoldaten. Helaas is het visueel vaak te onrustig en nergens mooi. Dat is waarom het toch wel heel ver afstaat van Cidade de deus, waarmee de film begrijperlijkerwijs vergeleken wordt.

Deze moest ik toch even laten bezinken.

Het is allemaal lekker hard weergegeven, en zonder een constante lijn doorheen het verhaal volgen we een groepje kinderen die soldaatje spelen. Dat er niet echt een script aanwezig was is dan ook vanwege de nauwelijks onderwezen acteurs die wel degelijk echte kindsoldaten waren. Andere mensen zullen dus met argus ogen deze film neerhalen vanwege zijn beperkte verhaallijn maar ik (hoe kan het ook anders :') ) vind zulke projecten enorm interessant.

Want in wezen is dit vooral een therapeutische ervaring, zowel voor het land (Liberia) als voor zijn bevolking. Het feit dat dit soort films gemaakt kunnen worden in een land waar nog geen 2 a 3 jaar geleden (dacht ik) een van de bloedigste burgeroorlogen plaatsvonden is dan ook een teken van hoop en wederopbouw.

3.5*

Realistische keiharde film. Eigenlijk is het niet echt een film. Het zou ook een soort van documentaire kunnen zijn want er zit bijna geen verhaallijn in. Dat vind ik wel een gemis. Verder moet ik zeggen dat ik na deze film wel even naar het beeld bleef staren. Ik was ondanks deze ontbrekende verhaallijn en ondanks het "matige" acteerwerk wel onder de indruk. Het realisme spat er van af en duwt je midden in de walgelijke misere van de slachtoffers en deze kindsoldaten.

Aparte film.

Slechte film die nauwelijks de verhaallijn uitwerkt.

Een film die je nou eens niet aan het handje van een of andere westerling of welvarende hotelhouder meeneemt in de gruwelijkheden van Afrikaanse oorlogen. De blauwhelmen en de geciviliseerde mensen zijn hier niet meer dan figuranten. Net niet echt radicaal , want de verhaallijn van Laokolé dramatiseert de film wel een beetje. En dat is een beetje een compromis bij een authentieke film (de acteurs zijn echte ex-kindsoldaten, de film is op lokatie in Liberia gemaakt). Echt radicaal zonder begin en eind had de film een nog lager gemiddelde gegeven, maar ik had 'm nog sterker gevonden denk ik. Desalnietemin een bijzondere ruwe verwerkingsfilm.

3.5*

Vergelijkbaar met Cidade de Deus en Blood Diamond stond er op mijn dvd hoes.

Laten we het erop houden dat vooral die laatste prent de hoes van deze film niet waardig is. Blood Diamond gebruikte de thematiek van kindsoldaten haast enkel en alleen om spanning op te wekken en de dramatiek achter deze scènes zijn eerder oppervlakkig dan realistisch en oprecht. City of God heb ik nog niet gezien, City of Men wel daarentegen, maar dat even terzijde.

Johnny Mad Dog is hard, rauw maar bovenal realistisch vormgegeven. De setting van deze film, de gebeurtenissen op zich, maar het feit dat dit opgenomen is met ex-kindsoldaten doet daar nog een schepje bovenop. Enig minpuntje is dat vuurwapens vaak vervangen worden door machetes, wat meestal niet het geval is in de realiteit.

Visueel ergens ook wel indrukwekkend. Zoals eerder gezegd is de setting van deze film uitstekend, het is dan ook opgenomen in Liberia zelf. Maar ook met de belichting en de camerastandpunten zit het zeker goed. Minpunt is hier misschien dat het, zoals Reinbo al zei, vaak te onrustig is waardoor de kijker nauwelijks ademruimte krijgt. Maar goed, de vorm versterkt de inhoud zou je kunnen zeggen.

Verder had ik totaal geen problemen met het feit dat deze film zijn verhaallijn amper uitwerkt. Versterkt in ieder geval de authenticiteit van dit werkje, en inderdaad, de volledige verhaallijn mocht ook gewoon weggelaten worden.

Op wat detailkritiek na zeker en vast een indrukwekkende film.

4,0*

In recensies las ik uitspraken over dit verontrustende, compromisloze, documentairachtige oorlogsdrama over kindsoldaten en chaos, terreur en anarchie als adembenemend intens, vitaal, hartverscheurend, furieus, pijnlijk, wreed, realistisch enz. Mee eens, het is bovenal een krachtige film over de vernietigende werking van geweld en de visieuze circel die daarvan het gevolg is. En toch spraken Cidade de Deus en Tosti me meer aan, vooral omdat deze films een verhaallijn hadden die ontbrak in Johnny Mad Dog.

Flinterdun verhaaltje, afgeraffeld einde, en wat een geschreeuw constant Ondanks de speelduur van krap 1,5 uur kon ik mijn aandacht er maar niet bijhouden. Tegenvaller!

Had meer van deze film verwacht, de blu-ray cover beloofde een harde, rauwe en hartverscheurende film. Maar de film was grootendeels geschreeuw, van de hak op de tak en het acteerwerk was ook niet klasse. Duurde precies lang genoeg, meer dan een 3 kan ik niet geven.

Heftige film!!!!!!

middelmatige film. had er veel meer van verwacht

veel geschreeuw van die kind-soldaten !!

heb 'm wel afgekeken , maar met veel moeite

ook een flauw einde trouwens

Gammel is het eerste wat me te binnenschiet. Een karige vertelling, visueel nogal eens warrig, een cast die collectief ruk is (begrijpelijkerwijs overigens) en scènes die veel te lang door emmeren zodat het van tijd tot tijd knap irritant wordt. Dat laatste gebeurt vrij vaak rondom Mad Dog's commando. Lekker opgefokt, maar veel te veel herhaling. Met name No Good Advice haalt het bloed onder de nagels vandaan. Omdat het allemaal wat brak is, krijgt het wel een authentiek en rauw sfeertje mee. De tomeloze agressie, het bijbehorende geweld en de verknipte kindsoldaten zijn verontrustend en die kruiwagen deed me ook wel wat.

Weer even andere koek. In Blood Diamond konden we al een kijkje nemen in de meedogenloze wereld van de kindsoldaten. Johnny Mad Dog gaat er alleen maar over en het gaat er ook extreem aan toe. Maar het is nou eenmaal waar.

Om te beginnen vond ik de film kwa realisme echt ijzersterk en je kan alles wel een beetje meevoelen. De hoofdrol geven we aan Johnny, een van de kindsoldaten die samen met de rest van de commando van plaats naar plaats gaan om gewetenloos en gehersenspoeld onschuldige burgers af te slachten. Ook erg indrukwekkend om gewoon te moeten beseffen dat ze niet voor niks zo zijn geworden.

Dan krijgen we ook te maken met Laokole, waarin we gelijk ook de andere kant van het verhaal te zien krijgen, die met haar gehandicapte vader vlucht voor de oorlog en ook vaak voor heftige confrontaties staat. Het is een naief kind maar toch moet ze alle kracht bijeen schrapen om haar verantwoordelijkheid te dragen voor haar overgebleven familie. Dat was ook erg bijzonder om te zien en ik vond ook Laokole de sterren van de hemel spelen. Alles slaat ook pas in als een bom als Laokole oog in oog komt te staan met Johnny.

Al met al een keiharde en realistische film. Ik snap echt de kritieken hierboven niet. "Lekker opgefokt, te veel herhaling, veel geschreeuw" (wat bijna iedereen als mening geeft) Dat is toch totaal niet relevant? Nee het is een keer geen hollywoodfilm nee, waar de commando's zonder angst en een hoop stoerigheid een slagveld inrennen. Misschien is dat wel even wennen?

4,0*

Deze film draait alleen om de kindsoldaten, en je ziet er wel schokkende beelden in die wellicht ook de werkelijkheid weergeven.

Maar in zijn geheel is de film nogal verwarrend en laat te weinig zien hoe het komt dat deze kinderen tot deze gruwelijke daden in staat zijn.

Ook het einde vond ik niet geslaagd.

Dit onderwerp verdiend een betere (inlichtings)film, en die zijn er ook...

Net als velen moet ik denken aan Cidade de Deus bij deze film. Daar krijg je meer de wet van de sterkste die vooral jongere Brazilianen aan de rand van maatschappij in Rio doet drijven naar dingen om te blijven overleven. Johnny Mad Dog is het verhaal van kindsoldaten. Hier merk je dat ze kindsoldaat worden tegen wil en dank en meegaan in de flow om zelf te overleven. Gaandeweg zijn ze zo gebrainwasht dat ze niet meer denken aan morgen maar ook gewoon geloven dat zij alle macht hebben. Terwijl ze gewoon misbruikt worden door de rebellen als eerste verkenners (en bijgevolg dus kanonnenvlees) bij aanvallen.

Veel mensen vinden deze film verwarrend en te druk, maar dat geeft net de sfeer van de oorlog in Afrika. Het gaat hem hier niet over de oorlog zelf, maar over het gebruik van kindsoldaten. En dat is vooral in verschillende oorlogen in Afrika prominent aanwezig. Je merkt de hele tijd dat ze langs de ene kant nog kind zijn, en langs de andere kant opgefokte soldaten die totaal geen besef hebben van wat de gevolgen zijn van hun acties, geen idee hebben waarom ze vechten, maar gewoon doen wat er van hen gevraagd wordt: schieten. Tegenover het 'erbij horen' merk je ook het zich willen profileren als de sterkste, de machtigste, ... No Good Advice is zo'n goed voorbeeld en vooral Johnny Mad Dog zelf natuurlijk, die naïef genoeg gelooft om zo zelf een officier te zijn in het rebellenleger. Ze reageren als een jeugdbeweging op stap, maar dan wel een zeer gevaarlijke voor de omgeving...

De film zelf mist wel dat verrassende effect of de echte sfeer die je als kijker doet genieten van een film. En dan denk ik hier uiteraard toch nog even aan Cidade de Deus die absoluut een betere film is. Johnny Mad Dog geeft weer wat het wil bereiken: een beeld van kindsoldaten. Maar als film in z'n geheel, mocht het toch wat overtuigender. Als je enkel een beeld wil geven van kindsoldaten, is een documentaire evengoed gepast...

Ik vind het een erg knappe film. Die chaos geeft precies aan hoe het er aan toe gaat in Afrika. Deze lange sfeerschets heeft geen verhaallijn nodig om de boodschap over te brengen. Die continue gekte beheerst het leven van deze kinderen. Dat wordt gewoon keihard en realistisch weergegeven.

Precies! jij begrijpt het..

Mensen die hier zoeken naar een duidelijk verhaal en of die kinderen wel of niet goed terecht komen.. moeten een andere film op zetten. Daar draait het hier echt niet om.

4 sterren

Een oorlogsdrama wat ook makkelijk een documentaire had kunnen zijn. Het is een portret wat rauw en hard in beeld word gebracht, en een indringend kijkje is in het leven van de kindsoldaten.