The Phantom of the Opera (1925)

Erg sterke film. Groots, meeslepend en zeker voor die tijd bijzonder kleurgebruik. De Bal masque scene moet in die tijd als een soort Avatar de mensen visueel overrompeld hebben. Schitterende decors, weiger te geloven dat het niet op locatie is opgenomen, zo impossant zag het er uit.Monster zag er ook waarlijk eng uit. Heb me erg vermaakt met deze.

4*

Dat is en lelijke zwart wit versie. Ik zag een versie met het gebruik van kleur (beelden hadden een rood, blauw of groen zweem afhankelijk van de beoogde sfeer) en bij de bal masque zelfs twee kleuren, waardoor het haast een full color beeld gaf.

Een echte monsterfilm. Halcyon schreef eerder een recensie waarin hij een thema ziet over hoe een man met een goed innerlijk maar lelijk uiterlijk verbitterd raakt in een wereld waarin vooral naar het uiterlijk gekeken wordt. Ja, maar dat is de film Freaks uit de jaren '30. Dat thema heb ik hier niet kunnen terugvinden. Er wordt weinig gedaan met het gegeven dat de 'helden' knap zijn. Sterker nog, de helden blijven vooral de helden. En, wat ik enigzins jammer vind, de schurk is ook gewoon echt een schurk. Natuurlijk wordt zijn gedrag bepaald door zijn schaamte voor zijn uiterlijk, maar als de film ergens hint naar een goed innerlijk die onder zijn afstotelijke gedaante schuilgaat dan heb ik dat gemist. Misschien in latere versies van het verhaal. Je kunt hier hoogstens zeggen dat de Phantom doorgedraait is door eenzaamheid, maar hij toont geen enkele goede eigenschap hier. Hij wil Christine van begin tot einde tot slavin maken en meer plannen heeft hij niet. Hij is dus een echt monster.

Uit het verhaal had dus veel meer gehaald kunnen worden. Dat blijkt ook uit andere scenario-elementen, die er vaak vanuit gaan dat de helden zwakzinnig zijn, wat de enige verklaring is waarom ze in de Phantom een waardige tegenstander herkennen. Dat hele idee alleen al om gewoon een voorstelling te geven en daarna te vluchten met de koets slaat nergens op. En waarom heeft een operagebouw zoveel geheime gangen, compleet met valkuilen? En moet ik werkelijk geloven dat een operadirectie besluit om maar nieuwe voorstellingen te geven na een reeks moorden, ongelukken en verdwijningen. Het waren niet de beste scenarioschrijvers die in huis gehaald werden.

Gelukkig werden er wel andere goede vaklui van stal gehaald. Ik heb nog nooit van Rupert Julian gehoord. Dit lijkt zijn enige bekende film te zijn. Maar hij weet goed een sfeer te scheppen. De sets zijn geweldig en ik vermoed dat er goed gekeken is naar Duist-expressionistische voorgangers om te zien hoe je het meeste haalt uit sets, belichting en camerawerk. Zo expressionistisch als de Duitse voorgangers wordt de film nooit, maar de sfeer is nagenoeg perfect en dan voornamelijk in de ondergrondse gangen waar de Phantom woont. Het levert enkele fijne scènes op, zoals de ontmaskering natuurlijk, maar ook de moorden en scènes met de valstrikken werken uitstekend. Eng zou ik ze niet meer willen noemen, maar wel op een goede manier avontuurlijk. Erg mooi shot ook van het opgehangen lichaam, gezien in een schaduw. Het beste moment is echter het gemaskerde bal en het daarop volgende moment waarop de Phantom het koppel afluisterd terwijl hij op een standbeeld zit. Er werd hier voor deze scènes een soort voorloper van Technicolor gebruikt en de rode kledij van de Phantom in contrast met de rest van de omgeving, zeker in de buitenscène op het standbeeld, zorgt voor prachtbeelden. Een spektakel om naar te kijken.

Het is dus vooral een visueel interessante film en daarbij moet ik ook Lon Chaney en zijn zelfontworpen make-up noemen. Hij is een gedenwaardige verschijning. Niet zozeer eng, maar toch enigzins akelig om naar te kijken. En die grote gebaren passen wel bij zijn operageobsedeerde psychopaat. Erg leuk om naar te kijken. Wel jammer dan weer van de masker, dat heeft iets te vrolijks.

Als The Phantom of the Opera een beter scenario en gewoon een intrigerender verhaal had gehad dan was hij een geduchte competitie geweest voor Caligari en Nosferatu voor de titel Beste Horrorfilm van het Stomme Tijdperk. Die strijd kan hij nu absoluut niet winnen, maar desalniettemin blijft Phantom het aanzien meer dan waard.
3,5*

Hierin kan ik je perfect volgen Ringo, maar bij mij pakt de score ietsje anders uit. Dat scenario weegt dan ook extra door bij mij.

Ik was heel enthousiast voor deze film, ik dacht een geniale film aan mijn geziene 'Lon Chaney' filmlijstje te kunnen gaan toevoegen.
Grootste teleurstelling ooit dus. Lon Chaney kan volgens mij wel een goede monsterlijke schurk spelen in hoeverre hij het moest spelen, we zullen alle krediet aan zijn styliste en makeupiste overlaten. Allee ja, das mijn gedacht derover.
De held in het verhaal vond ik een saai en slecht uitgewerkt personage. Ik vond alles eigenlijk een beetje zo wat plattekes en 'saai', ook al haat ik dat woord te gebruiken.. (dan voel ik mij zo een cultuurbarbaar)

Ik geraakte totaal niet in het verhaal en horrorachtig vond ik het al helemaal niet.
Spijtig maar dat resulteert in een 2.