White Material (2009)

Een van de twee nieuwe Claire Denis-films die eraan zitten te komen.

Waarschijnlijk geen première in Cannes (als we op het interview met Denis in de Daily Tiger afgaan). En zeker niet in competitie, omdat Isablle Huppert (die hier de hoofdrol vertolkt) jury-voorzitster is.

Is dus première in competitie in Venetië geworden onder het voorzitterschap van Ang Lee nu.

Erg veelbelovende reacties uit Venetië. Een sterk én spannend (!) drama van Denis, waarbij duidelijk te zien is dat ze haar eigen roots ook daar heeft liggen. We kijken er weer naar uit!

Met een beetje geluk komend jaar op het IFFR te zien?

Die kans lijkt me ongeveer 90%.

Vast wel. Eén van de thema's op de komende edities is namelijk Afrika.

Van de IFFR-website: Het International Film Festival Rotterdam maakt een eerste themaprogramma bekend van de 39e editie: ‘Where is Africa?’ Het omvangrijke programma over onafhankelijke Afrikaanse filmkunst omvat nieuwe en klassieke korte en lange films, live performances, ‘storyteller’s cinema’, debatten en een serie opdrachtfilms gemaakt door niet-Afrikaanse filmmakers. Het 39e IFFR heeft plaats van 27 januari tot en met 7 februari 2010. .

Minder introspectief dan sommige van Denis' films en misschien een beetje klassieker van opzet. Huppert is erg goed als plantsoenhoudster die de werkelijkheid lang buiten de deur weet te houden en de burgeroorlog is een stuk interessanter weergegeven dan in en aantal andere films over Afrika de laatste tijd. Morele vragen beantwoord Denis niet, uiteindelijk verliest iedereen en heeft niemand gelijk. Wat deze film ook erg goed maakt is het oog van Denis' voor esthetiek, ook van zaken die niet fraai zijn en je liever niet in deze wereld zou hebben. In iets als Beau Travail gaat ze daar nog veel verder in, maar ook deze film geeft het een meerwaarde. Zonder dat wat je ziet gerelativeerd wordt.

4.0*

Dit lijkt me echt een goede film. Ik hoop dat ie nog in Rotterdam komt

Klinkt wel een beetje als Coetzee. En laten nu zowel Coetzee als Denis bij mijn favorieten horen

Het wás ook heel erg Coetzee. Daar zat ik nog aan te denken. Veel minder nadrukkelijk incidentrijk dan die Disgrace verfilming, dus wat dat betreft geslaagd.

Maar erg, erg zware kost. Een typisch voorbeeld van de arthouse cinema, waarin genade en verlossing niet bestaat (zoals Verhoeven ooit treffend verwoordde). Dat deel viel me dan ook niet mee. Maar gelukkig heeft Denis met name in het begin nog wel elementen ingebouwd die verstrooien en Huppert is voortreffelijk als immer doorzettende koffieplantage-exploitante (geen eigenaresse). Maar gaandeweg wordt het dus erg erg donker. Nota bene nog wat verlicht door Tindersticks gitaren. Ik vrees echter dat het niet ver bezijden de naakte dagelijkse waarheid is.

Wat verder wel opviel is dat de film voor Denis' doen erg rommelig oogt. Op de aftiteling bleek ook dat vaste DoP Godard hier niet bij betrokken was. Andere vaste krachten als De Bankolé, Subor en Duvauchelle zijn weer present. Maar meest verrassend was Christopher Lambert in een serieuze en best wel overtuigende rol.

Films worden op poster altijd "aanbevolen" met van die quotes uit Veronica gids of Nieuwe Revue. Blijkbaar is Twitter inmiddels ook een medium om te citeren. In Nederland staat op de 'ads' voor White Material: "Just saw French movie White Material by Claire Denis with Isabelle Huppert. BLEW ME AWAY" - Tweet Carice van Houten.

Ook Mevrouw Linssen doet een duit in het zakje.



Toch wel twee mankementen waardoor ik moeilijk in de film kwam. Ik miste vooral het camerawerk van Agnès Godard die mij meestal een houvast geeft op de materie. En het ''verhaal'' vond ik ontzettend rommelig en onnodig ingewikkeld geconstrueerd.

Na 35 Rhums, Beau Travail, Trouble Every Day, Vendredi soir en Chocolat is dit mijn zevende Claire Denis. Met White Material keert ze qua thematiek terug naar haar filmdebuut.

White Material is zo realistisch, spannend, eng, naar, goed, heftig...

Zonder partij te kiezen, maakte Claire Denis met veel kennis en ervaring over het onderwerp, deze film. Ze draagt de film op aan de plantagehouder, maar ook aan de rebellen...

Maria wil haar koffieplantage niet opgeven, ze heeft al eerder geweld meegemaakt in het land, maar realiseert zich niet, of wil zich niet realiseren, dat het aankomende geweld onontkoombaar is, en met zekerheid niet goed kan aflopen indien ze blijft.
Het verhaal lijkt erg op dat van Disgrace, met John Malkovich, maar in White Material is het toch een stuk beter gedaan. (Doet niks af aan Disgrace, die ook erg goed was)

Isabelle Huppert speelt haar rol goed, maar wat verwacht je anders van een actrice van dit kaliber.

Na het meesterwerk "35 Rhums" alweer een flinke mindfuck.
Over haar films over Afrika: Beau Travail vond ik niks aan, weird, maar snapte ik waarschijnlijk niet. Chocolat heb ik nog niet gezien maar staat bij deze actief op mijn "to see" lijst.

goeie film al zal de gemiddelde commerciele film liefhebber hier niet veel mee hebben.
Ik heb me de hele film lang geen moment verveeld, dit is gewoon goed neer gezet en ziet er allemaal vrij realistisch uit, acteren is ook goed. 3,5 ster.

Frans drama over blanken in het nauw in Afrika, onderhoudend. Tijdens de film hangt er een continue dreiging in de lucht, best wel bijzonder, maar spannend wordt het nergens..

Redelijke film over een vrouw met ballen en energie een uitstekende rol van Isabelle Huppert na het einde toe zakt de film iets in om over het belachelijke einde maar te zwijgen.

Goede film. Het vertrek van de arbeiders kwam me bekend voor, maar waarvan? Een soortgelijke film......? Of heb ik mischien een voorstukje gezien, want hij is al van 2009.

Eén ding snapte ik niet helemaal; op het eind ziet ze de oudste blanke (haar schoonvader), halfverkoold in een bak liggen, en dan zien we haar in gedachten hem de hersens inslaan...... Was dit iets wat ze idd weleens dacht over hem, en is dit door de rebellen uitgevoerd....ze zal dat toch niet zelf gedaan hebben?! Beetje raar fragment.

'Een huiveringwekkende, deprimerende filmervaring', las ik. Mee eens. Ook een kwellende, sterke film die stelling lijkt te nemen en tot nadenken dwingt. Het verhaal deed me zo nu en dan ook denken aan 'Blood Diamond'. Isabelle Huppert speelt haar rol sterk (ik kreeg gaandeweg een hekel aan Maria).

Zware film. Filmhuis werk. Beetje domme of beter gezegd naïeve Maria. Alle signalen wijzen op gedonder, maar zij ziet de werkelijkheid niet of wil het niet zien. Geen film waar ik een Lambert in verwachtte trouwens. Dat haar zoon een eind van het pad af was, zag je al van ver aankomen. De film kon mij niet echt boeien ondanks de mooie beelden. Had er moeite mee om hem helemaal uit te zitten. Wel mooie beelden en goed geacteerd. Vandaar toch drie sterren.

Absoluut een goede film die af en toe wat weg had van Disgrace.
Maar die vergelijking is snel gemaakt.

Je vraagt je af hoe en wanneer de situatie escaleert, niet of...

Wel een interessante vergelijking, als je het mij vraagt. Niet toevallig twee van mijn favorieten (Denis en Coetzee).

De eerste helft van de film vond ik goed (vooral de regie in combinatie met de achtergrondmuziek), maar daarna blijft de film helaas een beetje doormodderen. Ik zat te wachten op het dramagedeelte en dat kwam er niet helemaal uit zoals ik had gehoopt. Ik vond het te emotieloos, ondanks een paar sterke scenes.

Een goede oorlog/drama film...
Prima acteerwerk...
Goed verhaal, volgens mij is geen waargebeurd verhaal...
Wel vervelend voor een oorlog, veel mensen vermoord, dat is drama...
Mooi HD kwaliteit...
Geen moeite waard...

Nou!

Een indrukwekkende film die ondanks het zware verhaal toch klein gehouden is. Je wordt gelijk betoverd door de mooie beelden van het land rondom de plantage en je begrijpt hierdoor direct waarom ze zo van het land houdt en waarom ze het maar niet los kon laten. Toch ben ik desondanks er voor mezelf niet helemaal uit of ze nou heel dapper of de situatie gewoon totaal niet onder ogen wou zien.

Wel miste ik een beetje achtergrondinfo over de betreffende oorlog want ik leefde best wel mee met de kindsoldaten die er bij de rebellen rondliepen maar waarom zij zo voor hun land vochten kwam toch niet zo duidelijk op me over.

Het einde was bizar maar ook hartverscheurend. Als ze dan zo in dat bed tussen al het snoepgoed en teddyberen liggen dan zie je dat het toch echt gewoon nog kinderen zijn. Een ding begreep ik niet helemaal van het slot. Ik begreep niet waarom Maria de oude man neersloeg. Ik snap dat ze zich verraden voelde maar deze reactie vond ik wel erg heftig.

Ja, zeker een mooie en indrukwekkende film om naar te kijken.

Hmm, wel mooie shots zo nu en dan en een heftig verhaal, maar ook wat verdwaasd zo nu en dan. Werd er niet lyrisch over.

Matige film over een Franse vrouw die werkt op een koffie-plantage in Afrika ten tijde van een burgeroorlog. De film komt erg langzaam op gang en de montage en het verloop is nogal chaotisch. Verder wordt er weinig uit de doeken gedaan over de beweegredenen van de hoofdpersonages en hun onderlinge verhoudingen. Hierdoor wordt je als kijker dus niet emotioneel betrokken bij de film.